Chinese wateragame

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chinese wateragame
Een vrouwelijk exemplaar.
Een vrouwelijk exemplaar.
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)
Infraorde: Iguania (Leguaanachtigen)
Familie: Agamidae (Agamen)
Geslacht: Physignathus
Soort
Physignathus cocincinus
Cuvier, 1829
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

De Chinese wateragame of groene wateragame[1] (Physignathus cocincinus) is een bekende vertegenwoordiger van de agamen (Agamidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Georges Cuvier in 1829. Het is een erg levendige diersoort die veel in terraria wordt gehouden. De Chinese wateragame is tegenwoordig de enige soort uit het monotypische geslacht Physignathus, sinds de enige andere soort, Lesueurs wateragame, tot een ander geslacht wordt gerekend.[2]

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De staart vertoont bij volwassen dieren een gebandeerd patroon, dat bij de staartwortel overgaat in een egale, lichtgroene kleur. Drie of vier lichtere schuine strepen in de zij en de zwarte strepen van de ogen tot de nek zijn typerend voor de dieren. De mannetjes zijn van de vrouwtjes te onderscheiden door een grotere stekelkam op rug en met name nek en staartwortel, meer donkere strepen van oog naar nek, een grotere kop en een fellere buik, meestal oranjegeel in plaats van lichtgeel. Ook de Roofvogelsfemorale poriën, de poriën in de dijen, zijn bij het mannetje duidelijk groter. Net als bij veel andere hagedissen zit er 6 tot 8 mm van het einde van de nekkam een 'derde oog': een stuk huid met lichtgevoelige cellen die geen beeld kunnen vormen zoals de andere twee ogen, maar wel grove licht/donker-verschuivingen kunnen waarnemen, handig als een vijand van boven nadert, zoals een roofvogel.

Algemeen[bewerken]

De Chinese wateragame is een hagedis die veel van water houdt, en is daarmee onder de hagedissen een grote uitzondering. De agame komt voor in Zuid-China, Vietnam, Zuidoost-Azië en Cambodja, en leeft langs oevers van liefst niet-stromend water en is met zijn als peddel afgeplatte staart een zeer goede zwemmer. Hij kan zelfs als een van de weinige hagedissen een tijdje onderduiken, zoals ook de zeeleguaan en de basilisken dat kunnen. Een andere bekende soort is Lesueurs wateragame (Istiurus lesueurii), die voorkomt in Australië en ongeveer 60 cm lang wordt; kleiner dan (P. cocincinus) met soms ruim een meter.

Mannetje, halfwas.

Leefgewoonten[bewerken]

De wateragame eet insecten, en na een paar maanden beginnen de dieren ook wat fruit en groene plantendelen te eten. Na ongeveer een half jaar wordt fruit onontbeerlijk en maken insecten nog maar de helft van het voedsel uit; de wateragame gaat echter niet over op een vegetarisch dieet, zoals de groene leguaan. De Chinese wateragame leeft in tropische gebieden, in bomen en struiken langs oevers, en is een goede klimmer en springer. De dieren zijn erg gesteld op water; ze doen er hun behoefte in en houden van te zwemmen. Na een maaltijd wordt in het water 'gepoedeld'; de kop wordt in het water geschud, terwijl de poten langs de kop strijken. Dit dient om zich van parasieten en voedsel- en huidresten te ontdoen.

Communicatie[bewerken]

Wateragamen kennen net als andere leguaanachtigen een vorm van communicatie die bestaat uit knikkende bewegingen met de kop en zwaaiende voorpoten. Het is niet met zekerheid bekend waar de morseachtige signalen voor dienen, maar waarschijnlijk zijn het waarschuwingen voor concurrentie en uitnodigende signalen voor exemplaren van het andere geslacht.

Bronvermelding[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Referenties
  1. Uhlenbroek, C. (2008/2009) Animal Life. Engeland: Dorling Kindersley Limited.
  2. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database - Physignathus cocincinus
Bronnen
  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Physignathus cocincinus - Website Geconsulteerd 15 september 2014