Chnumhotep en Nianchchnum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tekening van Nianchchnum en Chnumhotep.

Beluister

(info)

Chnumhotep en Nianchchnum waren twee mannen uit het Oude-Egypte. Er bestaan gissingen dat deze mannen een seksuele relatie met elkaar hadden en het eerste gedocumenteerde homoseksuele paar in de geschiedenis zouden vormen[1].

Over de levens van Chnumhotep (Egyptisch voor Khnum is tevreden) en Nianchchnum (Het leven behoort aan Khnum toe) is weinig met zekerheid te zeggen. De mannen werkten in de 5e Dynastie (in de 25e eeuw v.Chr.) aan het hof van Nioeserre en dat van Menkauhor als manicure en droegen de titels Profeet van Ra in de zonnetempel van Nioeserre en Hoofdmanicuren in het Koninklijk Huis. Ze behoorden tot de officiële hofhouding en kregen daarom een eigen graftombe in de necropolis van Saqqara[2].

In de graftombe van het duo zijn diverse veelbesproken reliëfs te zien. Een daarvan, hiernaast te zien, is dat van de mannen die elkaar innig zoenen. Zo'n tekening is de meest intieme die in de Egyptische kunst was toegestaan en werd in andere tombes alleen gebruikt om getrouwde stellen mee voor te stellen. Bovendien is er het reliëf te zien van een eetfestijn waar de mannen getweeën toekijken naar optredens van dansers en muzikanten. Volgens veel historici moet deze afbeelding het huwelijk van de mannen voorstellen. Er zijn echter ook tekeningen gevonden die een ander verhaal lijken te vertellen. Zo is vrijwel zeker dat de mannen beiden een vrouw en een zoon hadden. Ptahshepses zou de zoon zijn van Chnumhotep en Khenut was waarschijnlijk Chnumhoteps vrouw. Van Nianchchnum zijn er diverse reliëfs gevonden waarop hij met zijn mogelijke vrouw Khentkaus en zijn zoon staat.

De Egyptoloog Zahi Hawass is het idee toegedaan dat Chnumhotep en Nianchchnum elkaars tweelingbroer zijn en dat de reliëfs van omhelzingen en zoenen die in de tombe te vinden zijn, tekeningen van een innige broederschap zijn. Door Hawass' grote invloed in de egyptologie wordt deze uitleg als de officiële uitleg beschouwd. Historici zijn het hier echter nog niet over eens.

Externe link[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Thomas A. Dowson, "Archaeologists, Feminists, and Queers: sexual politics in the construction of the past". In, Pamela L. Geller, Miranda K. Stockett, Feminist Anthropology: Past, Present, and Future, pp 89-102. University of Pennsylvania Press 2006.
  2. Michael Rice, Who's Who in Ancient Egypt, Routledge 2001.