Cho Oyu

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cho Oyu
De zuidwand van de Cho Oyu gezien vanuit Gokyo
De zuidwand van de Cho Oyu gezien vanuit Gokyo
Hoogte 8201 m
Coördinaten 28° 6′ NB, 86° 39′ OL
Ligging Nepal, Tibet
Gebergte Himalaya
Dominantie 29,05 km → Mount Everest
Prominentie 2.340 m → Mount Everest
Eerste beklimming 19 oktober 1954 Herbert Tichy
Eenvoudigste route Vergletsjerde hoogtour
Cho Oyu
Cho Oyu
Portaal  Portaalicoon   Aardwetenschappen

De Cho Oyu (Tibetaans: ཇོབོདྦུཡག, wylie: jo-bod-bu-yag, letterlijk: turquoise godin; Chinees: 卓奥友山, pinyin: Zhuó'àoyǒu Shān of 乔乌雅峰, pinyin: Qiáowūyǎ Fēng; Nepali: चो यु, Choyu) is een achtduizender in de Himalaya.

De berg ligt in de centrale Himalaya, niet ver van de Mount Everest en vormt de meest westelijk pijler van de Mahalangur Himal in de Himalaya. De grens tussen Tibet en Nepal loopt over de top van de Cho Oyu.

De Cho Oyu is dankzij een nieuwe meting in 1984 opgerukt naar de 6de plaats in de lijst van achtduizenders. De meting van 1984 gaf een hoogte van 8201 meter aan. De beklimming van de Cho Oyu geldt als relatief eenvoudig voor een berg hoger dan 8000 meter.

Beklimmingsgeschiedenis[bewerken]

In 1952 verkende Edmund Hillary de noordwesttoegang van de Cho Oyu. In 1954 lukte het een Oostenrijkse expeditie onder leiding van Herbert Tichy zonder extra zuurstof de berg voor het eerst te beklimmen. In 1958 herhaalde een Indische expeditie de beklimming. In 1985 vond de eerste winterbeklimming plaats door een Poolse expeditie die hiervoor de zuidpijler (de Nepalese kant) gebruikten. Deze route geldt nog steeds als een van de moeilijkste. De normaalroute gaat via de westflank (en Tibet) naar de top. Eerste Nederlander op de top was Bart Vos in 1987. Katja Staartjes en Hans van der Meulen bereikten de top in 1998 met de eerste grotere Nederlandse expeditie. De Nederlandse bergbeklimmer Ronald Naar overleed in mei 2011 op de Cho Oyu.[1] Arnold Coster is de enige Nederlander die drie maal de Cho Oyu beklommen heeft. De laatste keer op 3 oktober 2011.

Referenties