Clarence Thomas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Clarence Thomas

Clarence Thomas (23 juni 1948) is een Amerikaans jurist en rechter van de hoogste rechtssprekende instantie in de Verenigde Staten, het Supreme Court. Hij is de tweede Afro-Amerikaan die als rechter dient van dit gerechtshof.

Thomas werd geboren in Pin Point, Georgia; zijn vader verliet het gezin toen Clarence een jaar oud was, en in 1954 stak de broer van Clarence per ongeluk hun huis in brand, waarna de familie moest verhuizen naar een klein appartement. Vanwege zijn katholieke opvoeding overwoog hij priester te worden, maar hij zag hier uiteindelijk van af en studeerde aan het College of the Holy Cross in Massachusetts. Hij richtte daar de eerste studentenvereniging voor zwarten op. In 1974 studeerde hij af in de rechten van de Yale-universiteit.

In Missouri werkte Thomas van 1974 tot 1977 als officier van justitie, en daarna tot 1981 als juridisch adviseur voor een senator uit Missouri. Vanaf 1981 begon Thomas zijn loopbaan bij de federale overheid voor president Ronald Reagan. Hij werkte als staatssecretaris voor burgerrechten bij het ministerie van onderwijs en werd daarna voorzitter van een commissie die raciale gelijkheid op de werkvloer moest bevorderen (de Equal Employment Opportunity Commission). President George H.W. Bush droeg hem in 1990 voor als rechter van het Hof van Beroep voor het circuit van het District of Columbia,[1] maar een jaar later werd hij al gepromoveerd naar het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten na het aftreden van Thurgood Marshall. Een aantal organisaties, waaronder de NAACP en de National Organization for Women waren tegen zijn benoeming, vanwege zijn standpunten ten opzichte van positieve discriminatie, en hun vermoeden dat hij wellicht niet achter een eerdere uitspraak van het Hooggerechtshof zou staan, Roe vs. Wade, die het staten verbiedt abortus illegaal te maken.[2] Op 15 oktober werd hij met een marginale meerderheid van 52 stemmen vóór en 48 tegen aangesteld als rechter.[3]

Vergeleken met de andere rechters van het Hooggerechtshof is Thomas een conservatief, die vaak tot dezelfde conclusie komt als zijn collega Antonin Scalia; hij acht het eerste amendement van de grondwet van de Verenigde Staten (dat handelt over de vrijheid van meningsuiting, van religie en van vergadering) een zeer belangrijke clausule. Daar staat tegenover dat hij een nauwe uitleg geeft van het achtste amendement (het verbod op wrede en ongebruikelijke straffen) zoals hij liet zien in de zaak Hudson v. MacMillian in 1992. Daar was hij samen met Scalia, en in tegenstelling tot de andere rechters, van mening dat de mishandeling van een gevangene, waarbij geen ernstig letsel werd veroorzaakt, geen schending was van het achtste amendement.[4]

Gerelateerd onderwerp[bewerken]

Naslagwerken[bewerken]

  • (en) Foskett, Ken, Judging Thomas: The Life and Times of Clarence Thomas, Harper Paperbacks, 2004, 368 ISBN 0060527226.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Jan Crawford Greenburg. Clarence Thomas: A Silent Justice Speaks Out. ABC News (30 september 2007)
  2. (en) Smith, Robert; Richard Seltzer, Contemporary Controversies and the American Racial Divide, Rowman & Littlefield, 2000 ISBN 978-0742500259.
  3. (en) Hall, Kermit, The Oxford Companion to the Supreme Court of the United States, Oxford Press, 1992 ISBN 978-0-19-505835-2.
  4. (en) Crawford Greenburg, Jan, Supreme Conflict: The Inside Story of the Struggle for Control of the United States Supreme Court, 2007 ISBN 978-1594201011.