Clarissen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Clarissen
Ordo sanctae Clarae
Basisgegevens
Gesticht 1212
Stichter Clara van Assisi
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De orde der clarissen is een contemplatieve kloosterorde. Het is de tweede orde van Franciscus van Assisi, een vrouwelijke tak van de vroeg-franciscaanse beweging, en werd rond 1212 door Clara van Assisi (Clara Sciffi) (1194–1253) gesticht in San Damiano. Naast de clarissen bestaan er ook veel congregaties van franciscanessen die – vaak via verpleging, onderwijs of missie – armoede en ellende bestrijden.

Clarissenklooster in Italië (Fara in Sabina)
Clarissenzuster

Clara van Assisi schreef een eigen kloosterregel, waarin een oproep tot apostolische armoede. Daarna schreef kardinaal Ugolino (de latere paus Gregorius IX) een regel voor clarissen die veel navolging vond, maar niet in het klooster van de heilige Clara. Pas in 1253 kreeg de regel van Clara pauselijke goedkeuring. Paus Urbanus IV gaf in 1263 een nieuwe regel die door de meeste clarissenkloosters werd gevolgd (urbanisten of rijke claren), maar niet door allen (arme claren). Een pleidooi van de Heilige Coleta om terug te keren naar de regel van Clara leidde rond 1410 tot het ontstaan van de clarissen coletienen als afscheiding van de 'rijke' clarissen, hoewel die ook zo rijk niet waren. Later ontstonden nieuwe groeperingen, namelijk de kapucinessen en recollectinen. In 1953 keerden vele clarissenkloosters wereldwijd terug naar de oorspronkelijke regel van Clara, ook de clarissen in Nederland deden dat. Daarmee verdween het onderscheid tussen 'arme en rijke claren'.

Clarissen leven in beslotenheid, dit betekent dat zij hun monasterium niet verlaten. Het leven van de clarissen is er een van volkomen afzondering van de wereld, vol armoede, boete en beschouwing. Hun dagtaak is een afwisseling van handenarbeid en koorgebed; sommige clarissen komen om middernacht samen voor gebed.

Clarissen in Nederland[bewerken]

In Nederland zijn clarissenkloosters in Nijmegen en Megen en Eindhoven. Er waren ook nog kloosters in Tilburg, Helmond, Nieuwe Niedorp, Babberich en Cadier en Keer. Maar deze gemeenschappen vergrijsden in de loop der jaren. De overgebleven monialen worden verzorgd in een speciaal monialenklooster in Someren, namelijk het Zorgcentrum Witven.

Ook in Wamel in het Land van Maas en Waal was een clarissenklooster gesticht, namelijk rond 1445. In 1461 bevestigt paus Pius II het bezit van het klooster "St. Clara" te Wamel aan de Clarissen. In 1572 schrijft Petrus Canisius aan zijn zus Wendelina over hun halfzus, de toenmalige en laatste abdis van Wamel. In maart 1574 moesten de zusters vluchten naar Tiel en werd hun klooster door de Geuzen met de grond gelijk gemaakt. Deze laatste abdis van Wamel, Gerarda Canis, ligt in Kleef begraven waar ze na Tiel via Nijmegen uiteindelijk haar laatste rustplaats vond. De goederen en landerijen werden van beide kloosters, Wamel had ook nog een klooster van de Zusters van het Gemene Leven, in 1609 door de protestantse kerk overgenomen.

Er is in Nederland nog een clarissenklooster en wel de in 1990 uit de Verenigde Staten naar Nederland gekomen arme clarissen (Poor Clares). Na een tijdelijk verblijf in Elshout, hebben zij in 1993 het clarissenklooster Eindhoven overgenomen en zich daar gevestigd.

Galerij[bewerken]

Externe links[bewerken]