Clementine van Orléans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Prinses Clementine van Frankrijk

Clementine van Orléans (Neuilly-sur-Seine, 3 juni 1817Wenen, 16 februari 1907), was de dochter van koning Lodewijk Filips van Frankrijk en Marie Amélie van Bourbon-Sicilië.

Huwelijk en gezin[bewerken]

Ze was erg ambitieus en zocht naar een man, die in de toekomst waarschijnlijk koning zou worden. Als dochter van de Franse koning had ze een groot aantal huwelijkskandidaten, waaruit ze prins August van Saksen-Coburg en Gotha koos, die echter nooit koning zou worden. Ze trouwden op 20 april 1843 te Saint-Cloud, en kregen vijf kinderen:

Koningin-moeder[bewerken]

Nadat ze in 1848 aan het einde van haar vaders regering Frankrijk was ontvlucht, leefde ze in Wenen, waar haar echtgenoot een officier was in het leger van Oostenrijk-Hongarije. Ze realiseerde zich dat ze nooit koningin zou worden en vestigde al haar hoop op Ferdinand, haar favoriete kind. Clementine koos Bulgarije uit voor zijn koningschap en was druk in de weer om te zorgen voor Ferdinands verkiezing tot Prins van Bulgarije.

Clementine representeerde Ferdinand vaak in andere Europese landen. Er werd gezegd dat ze een erg grote invloed had op haar zoon. Ze was erg populair bij het Bulgaarse volk, omdat ze veel geld aan het volk schonk: ze doneerde bijvoorbeeld vier miljoen frank aan een spoorweg, waardoor Bulgarije bij het Europese treinnetwerk werd betrokken.

Naarmate ze ouder werd, kon Clementine steeds slechter horen. Ze stierf in 1907 te Wenen op 89-jarige leeftijd. Ze werd begraven in Coburg.