Clifton Suspension Bridge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Clifton Suspension Bridge over de Avon bij Bristol
De Clifton Suspension Bridge over de Avon bij Bristol
De weg over de brug vanaf de noordzijde
Herdenkingsplaat bij het uitzichtpunt

De Clifton Suspension Bridge is een hangbrug, die het kloofdal van de Avon overspant in Bristol (Verenigd Koninkrijk). Ze werd ontworpen door Isambard Kingdom Brunel, doch de bouw werd slechts voltooid in 1864 na zijn dood. De brug wordt beschouwd als het waarmerk van de stad en is ondertussen beschermd als monument.

Geschiedenis[bewerken]

Het idee om een brug te bouwen over de kloof van de Avon vindt zijn origine in het testament van een plaatselijke zakenman die in 1754 1000 pond naliet met de instructie dat een stenen brug zou gebouwd worden tussen Clifton Down en Leigh Woods, zodra het kapitaal aangegroeid zou zijn tot 10.000 pond. Rond 1820 was het bedrag reeds opgelopen tot 8000 pond, maar de kosten voor een brug werden toen begroot op tien keer dit bedrag. Daarom werd in het parlement een wet aangenomen om een smeedijzeren tolbrug te bouwen zodat de kosten konden terugverdiend worden. In 1829 werd een wedstrijd uitgeschreven voor een ontwerp; de bekende ingenieur Thomas Telford die de voorstellen moest beoordelen, verwierp alle plannen, en probeerde een eigen, erg duur, ontwerp door te drukken. Toen dat mislukte werd een nieuwe wedstrijd georganiseerd, met een nieuwe jury, die werd gewonnen door Brunels ontwerp.

Een eerste poging in 1831 om het ontwerp uit te voeren werd doorkruist door de "Bristol Riots", die het vertrouwen in Bristols toekomst als handelsstad grondig ondermijnden. Het werk werd pas hervat in 1836, waarna bleek dat het kapitaal van de nalatenschap en de verdere investeringen ruimschoots tekort schoten om de brug te voltooien. In 1843 waren de torens gebouwd, maar was het geld op. Het ijzerwerk werd in 1851 verkocht om de Royal Albert Bridge, een ander ontwerp van Brunel, op de spoorlijn Plymouth-Saltash te bouwen.

Brunel stierf in 1859, zonder de brug voltooid gezien te hebben. Brunels collega's in het "Institution of Civil Engineers" vonden dat de verdere afwerking een passend monument zou vormen, en begonnen nieuwe fondsen te verzamelen. In 1860 werd Brunels Hungerford Suspension Bridge over de Theems in Londen afgebroken voor de bouw van een nieuwe spoorwegbrug. De kettingen van deze brug werden aangekocht voor gebruik bij de bouw van de hangbrug in Bristol. Een licht aangepast ontwerp met een breder, hoger en steviger brugdek dan Brunel gepland had werd uitgewerkt door William Henry Barlow en John Hawkshaw. Drievoudige in plaats van dubbele kettingen werden voorzien, en de ruwe steen van de torens werd behouden zonder de afwerking in Egyptische stijl die Brunel uitgetekend had. De werken werden heropgestart in 1862 en twee jaar later werd de brug geopend voor het verkeer. Ze is sindsdien ononderbroken in gebruik geweest. De brug is ondertussen tolvrij voor fietsers en voetgangers, voor voertuigen is er een tol van 30 pence. Op 18 april 2006, naar aanleiding van de 200e verjaardag van Brunels geboorte, werd een nieuwe led-lichtinstallatie in gebruik genomen die de brug 's nachts verlicht.

Technische gegevens[bewerken]

  • Totale lengte van de brug tussen de verankeringspunten: 412 m
  • Totale lengte van de brug tussen de pijlers: 214 m
  • Totale Breedte van de brug: 9,4 m
  • Hoogte van de pylonen: 26 m
  • Hoogte van de draagtafel boven de rivier: 74 m
  • Het tolgeld bedraagt 50 pence in plaats van 30 pence (betaald op 29/12/2008)
  • Het tolgeld bedraagt inmiddels 60 pence in plaats van 50 pence (betaald op 13/10/2009)

Trivia[bewerken]

De brug heeft sinds lang een reputatie als zelfmoordplek, om die reden werden er noodtelefoons geplaatst bij de brug met een directe lijn naar The Samaritans. De toestellen werden echter al snel gevandaliseerd. In 1885 poogde de 22-jarige Sarah Ann Henley zich van het leven te beroven door een sprong van de brug. Haar wijde rokken bolden echter op als een parachute, de vrouw overleefde de val en zou nog een eind in de tachtig worden.

Op 26 november 2003, werd de brug overvlogen door de allerlaatste vlucht van de Concorde, vooraleer te landen op Filton Airfield.

In 2003 werd de brug dermate belast door het gewicht van de massa mensen op de terugweg van het Ashton Court festival en het Bristol International Balloon Fiesta dat beslist werd de brug voortaan te sluiten voor alle verkeer, inclusief voetgangers, tijdens de duur van beide evenementen.