Cobb-Douglas-productiefunctie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Cobb-Douglas)
Ga naar: navigatie, zoeken
Een twee-input Cobb–Douglas productiefunctie

In de economie wordt de Cobb-Douglas-productiefunctie gebruikt om het verband tussen de productie en de aangewende hoeveelheden arbeid en kapitaal weer te geven.

De standaard vergelijking is

\, Y = A L^\alpha K^\beta

Waarbij:

  • Y = productie
  • L = arbeid
  • K = kapitaal
  • A, α en β zijn constanten die bepaald worden door technologie.

Als α + β = 1, dan is de productiefunctie homogeen lineair en is er sprake van een

constant schaalvoordeel (als L en K met 20% omhoog gaan dan gaat Y ook met 20% omhoog).

Wanneer α + β < 1, is er

afnemend schaalvoordeel,

en als α + β > 1 dan is er sprake van

toenemend schaalvoordeel.

Voor macroeconomie wordt daarom meestal geschreven:

\, O = A K^\alpha L^{1-\alpha}

De Cobb-Douglasfunctie kan ook aangepast worden om maximaal nut te vinden.

Paul Douglas was een V.S. senator uit Illinios van 1949 tot 1966. Hij constateerde al in zijn jaren als economie-professor al een opmerkelijk feit, namelijk dat arbeid en kapitaal constant waren over een lange periode, zelfs wanneer productie toenam, bleef de ratio gelijk. Daarop vroeg hij Charles Cobb, een wiskundige, een productiefunctie te maken waarbij 'input' altijd het marginale product gaf. De ratio tussen arbeid en totale productie is ook nu nog redelijk constant op 0.7 in V.S.

Verwante onderwerpen[bewerken]

Bronnen[bewerken]