Colloïdaal zilver

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Colloïdaal zilver (ook wel Zilverwater (CZ)) is een colloïde van zilverdeeltjes in water. Het heeft enige antimicrobiële eigenschappen buiten het lichaam, en wordt soms als voedingsupplement gebruikt. Van colloïdaal zilver is bekend dat het in vitro diverse micro-organismen doodt en dat het drinkwater zuivert. Het gebruik ervan als een intern medicijn, in vivo, is echter controversieel.

Bij extreem gebruik van verkeerd geproduceerd colloïdaal zilver kan er een blauwgrijskleuring van de huid (argyrie) ontstaan. Al is deze kans heel klein.

Medicijn[bewerken]

Colloïdaal zilver (met als bijnaam helend water) werd lange tijd aanbevolen als doder van ziekteverwekkers en remmer van ontstekingen. Vóór de ontdekking van penicilline werd het volop als antibioticum voorgeschreven tegen infecties, zoals syfilis. Voor 1938 was colloïdaal zilver dan ook aangemeld als geneesmiddel in de Verenigde Staten. Sinds 1975 heeft het geen status meer van geneesmiddel. In de huidige reguliere geneeskunde wordt colloïdaal zilver niet inwendig gebruikt, het wordt wel veelvuldig toegepast bij brandwonden. Bij onjuist overmatig inwendig gebruik levert het wel het risico van argyrie op.

Colloïdaal zilver mag als voedingssupplement worden gebruikt en verkocht, daarbij mogen echter geen medicinale claims worden gevoerd. In Duitsland wordt het verkocht als plantenbeschermingsmiddel. Verder worden de vezels van sommige wondverbanden voorzien van een zilvercoating vanwege het anti-bacteriële effect. Op zilver is geen patent aan te vragen. Inmiddels wordt CZ veelvuldig in de alternatieve geneeskunde toegepast.

Productie[bewerken]

In feite wordt CZ gemaakt door ionen te maken in gedestilleerd water. Dit wordt gedaan door middel van elektrolyse. Colloïdaal zilver wordt gemaakt door gebruik te maken van twee zilverelektrodes in gedistilleerd water. Het water moet zuiver zijn, zonder (keuken)zout. De toevoeging van zout zou de ongewenste vorming van zilverchloride veroorzaken. Meestal wordt gebruikgemaakt van enige in serie geschakelde 9-voltbatterijen, voor een totaal van 12 tot 30 volt. In eerste instantie zal het enige tijd duren voor zilverdeeltjes in het water terechtkomen, want gedistilleerd water is een slechte geleider van elektriciteit. Na enige tijd neemt het aantal zilverionen toe en wordt de elektrische geleiding beter. Hierdoor worden ook de zilverdeeltjes groter, wat niet gewenst is. Om een goed resultaat te krijgen wordt dan de spanning naar beneden bijgesteld zodat de stroom laag blijft. De zilverdeeltjes in het water hebben gemiddeld een grootte van tussen de 0,001 en de 0,004 micron in diameter. Er wordt gezegd dat de ideale grootte ligt tussen 0,001 en de 0,0015 micron. De concentraties die worden gebruikt liggen tussen de 2 en 20 ppm.

CZ kan geproduceerd worden met een plasma-vonkmethode. Hierbij komt geen ionisch zilver vrij. Het wordt dus een zuiver colloïde. Met een elektrische vonk tussen twee ondergedompelde elektroden worden zeer kleine zilverdeeltjes gegenereerd. De kleur van het colloïde wordt veroorzaakt door de oppervlakte plasmonresonantie.

Argyrie[bewerken]

Een te grote inname van zilver kan argyrie, een blauwgrijze verkleuring van de huid, veroorzaken

Er zijn enkele gevallen bekend van mensen die een onomkeerbare grijs/blauwkleuring van de huid (argyrie) kregen na het gebruik van colloïdaal zilver. In die gevallen ging dat om extreem overmatig gebruik. En het innemen van zilveroplossingen die niet volgens de juiste methode waren geproduceerd. Waarschijnlijk zijn de zilverdeeltjes die daarbij geproduceerd werden te groot, was het zilver van onzuivere kwaliteit en/of is er sprake van de vorming van zilverchloride door toevoeging van zout ten behoeve van betere stroom geleiding. Deze mogelijkheden worden in verband gebracht met argyrie.

Onderzoek naar werking Colloïdaal zilver[bewerken]

Scientific information on coloidal silver