Colloïdaal zilver

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Colloïdaal zilver (CZ), ook wel zilverwater genoemd, is een colloïde van zilverdeeltjes in water. Het heeft enige antimicrobiële eigenschappen buiten het lichaam en wordt soms als voedingsupplement gebruikt. Van colloïdaal zilver is bekend dat het in vitro diverse micro-organismen doodt en dat het drinkwater zuivert. Het gebruik ervan als een intern medicijn, in vivo, is controversieel.

Medicijn[bewerken]

Colloïdaal zilver werd lange tijd (met als bijnaam helend water) aanbevolen als doder van ziekteverwekkers en remmer van ontstekingen. Vóór de ontdekking van penicilline werd het volop als antibioticum voorgeschreven tegen infecties, zoals syfilis. Voor 1938 was colloïdaal zilver dan ook aangemeld als geneesmiddel in de Verenigde Staten. Sinds 1975 heeft het geen status van geneesmiddel meer. In de huidige reguliere geneeskunde wordt colloïdaal zilver niet inwendig gebruikt.

De Europese wetgeving verbiedt inwendig gebruik van colloïdaal zilver en het mag alleen als bacteriedodend middel voor uitwendig gebruik op de markt gebracht worden. In Duitsland wordt het verkocht als plantenbeschermingsmiddel. CZ wordt ondanks het verbod in de alternatieve geneeskunde inwendig toegepast.

Zilver kan niet gepatenteerd worden.

Productie[bewerken]

Colloïdaal zilver wordt met een plasma-vonkmethode geproduceerd, waarmee een zuiver colloïde ontstaat. Door een elektrische vonk tussen twee ondergedompelde, zilveren elektroden worden zeer kleine zilverdeeltjes gegenereerd. De gele kleur van het colloïde wordt veroorzaakt door de oppervlakte-plasmonresonantie.

Door electrolyse geproduceerd zilverwater bevat zilverionen in plaats van colloïdale zilverdeeltjes en is daarmee geen colloïde. Het wordt desondanks als colloïdaal zilver op de markt gebracht. Dit zilverwater is helder en heeft geen kleur.

Gevaren[bewerken]

Een te grote inname van zilver kan argyrie, een blauwgrijze verkleuring van de huid, veroorzaken

Er zijn enkele gevallen bekend van mensen die een onomkeerbare grijsblauwe verkleuring van de huid (argyrie) kregen na het gebruik van colloïdaal zilver. In die gevallen ging dat om extreem overmatig gebruik en het innemen van zilveroplossingen die niet volgens de juiste methode waren geproduceerd. De waarschijnlijke oorzaken van argyrie zijn: te grote zilverdeeltjes; zilver van onzuivere kwaliteit en/of aanwezigheid van zilverchloride door toevoeging van zout ten behoeve van betere stroomgeleiding.

Bronnen