Commanderij van Gruitrode

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het kasteel van Gruitrode

De Commanderij van Gruitrode is belangrijk cultuurhistorisch erfgoed in het noorden van Belgisch-Limburg. De commanderij was tot 1801 één van de twaalf commanderijen binnen de balije Biesen van de Duitse Orde en was daarmee onderhorig aan de landcommandeur te Alden Biesen. De commanderij fungeerde als tussenstop naar de Rijksheerlijkheid Gemert, richting 's-Hertogenbosch.

Ligging[bewerken]

Het middeleeuwse kasteel betrof een prachtige waterburcht waarvan de grachten gevoed werden door de Itterbeek met aansluitend een pachthoeve. Het belang van de commanderij blijkt oa. uit het feit dat er in Gruitrode munten werden geslagen. Gruitrode groeide uit tot een belangrijk regionaal handelscentrum.

De commanderij ligt in de Belgische deelgemeente Gruitrode in de provincie Limburg. De commanderij bestond uit een door een gracht gescheiden kasteel en een vierkantshoeve.

Geschiedenis[bewerken]

Roeterhof ten tijde van het Graafschap Loon[bewerken]

Commanderij nu (2012)
Borstkruis van de Duitse Orde
Commanderij vroeger
Alden Biesen en zijn 12 onderhorige commanderijen in 1700

Al in de tijd van het graafschap Loon stond hier een kasteel: het Roeterhof of (ook: Hof Roethem). De restanten van dit Roeterhof zitten vandaag in de bodem van de binnenkoer van het huidige kasteel.

In 1346 werd Gruitrode met huys, hof en dorp door Diederik van Heinsberg, die graaf was van Loon, in leen overgedragen aan Walram van Gulik, die bisschop was van het Aartsbisdom Keulen.

570 jaar Duitse Ridderorde[bewerken]

In 1416 werd er melding gemaakt van de aankoop van het domein door de landcommandeur van Alden Biezen, Ivan van Cortenbach. Deze liet in 1424 de kerk van Gruitrode bouwen. In 1432 kwam de leenplicht te vervallen.

De gebouwen werden in 1485 vernield als gevolg van een conflict tussen de families Marck en Arenberg. De huidige gebouwen in Maaslandse renaissancestijl zijn gebouwd tussen 1485 en 1568. In dat jaar begon de Tachtigjarige Oorlog en trachtte Willem van Oranje, via een oversteek van de Maas bij Stokkem, Maastricht te veroveren. Dit mislukte echter waarop de prinselijke troepen zich via de Geuzenbaan terugtrokken, de confrontatie met de Ridders van de Duitse Orde vermijdend.

Tot de Napoleontische tijd bleef het goed in het bezit van de Ridders van de Duitse Orde, die het bezit steeds uitbreidden en rijkdom verwierven. In 1801 hief Napoleon de religieuze bezittingen op en werden ze geleidelijk aan verkocht aan particulieren. Krachtens artikel 4 van het Verdrag van Schönbrunn (1809) vielen al de vroegere bezittingen van de Duitse Orde toe aan de bestaande vorstendommen en verviel de exemptie.

Landcommandeurs[bewerken]

  • Ivan van Cortenbach
  • Van der Straeten
  • Van der Dussen
  • Sombreffe
  • Heren van Arenburch
  • Strijthagen
  • Winand van Breyel
  • Johan van Ghoer

Commandeurs[bewerken]

  • Willem van Groesbeek
  • Hendrik van Ruischenberg
  • Edmond Huyn
  • Johan van Eynatten
  • Willem van Cortenbach
  • Spies von Bülesheim
  • Johan Adriaan van Bylandt
  • Hendrik van Wassenaar
  • Markies de Croix
  • Reischach
  • Belderbusch

Post-Napoleon[bewerken]

  • In 1801 werd de commanderij verkocht aan Robert de Selys-Fanson uit Opoeteren.
  • Korte tijd later werd ze doorverkocht aan de familie Starre- Pullinckx, een brouwersfamilie uit Maastricht.
  • Omstreeks 1850 werd ze verkocht aan de familie De Naveaux, die de commanderij tot 1949 in bezit had.
  • Vanaf 1949 kwam de boerderij in bezit van de familie Lipkens. Het kasteel werd gekocht door de Heer Jean Kristus uit Bree, die er in zijn jeugdjaren woonde. Na zijn overlijden werd het in 1966 verkocht aan Dokter Berghs uit Maaseik, die de eerste restauraties aanvatte. Op zijn beurt werd het kasteel en boerderij in 1988 gekocht door de heer Mommers uit Nederland, die echter kort daarna verongelukte. Tot 1995 heeft de heer Janosch Frolian uit Duitsland de restauratie van het kasteel-gedeelte verder gezet, echter weinig rekening houdend met de authenticiteit van het historisch geheel.
  • Daarna is het kasteel herhaaldelijk in andere handen overgegaan, het laatst in 2003 naar de familie Van Megchelen, die de vierkantshoeve doorverkocht aan de familie Beckx.
  • In 2006 startte men met de restauratie van de beschermde vierkantshoeve. De tiendeschuur werd in 2010 volledig vernieuwd. Dan komen de ingangspoort, de stallingen en het brouwerijgebouw aan de beurt. Daarvoor wordt een nieuw dossier voorbereid door de ontwerper in samenwerking met de dienst Ruimte en Erfgoed Limburg aangezien het om een beschermd monument gaat.

Anno 2012[bewerken]

In augustus 2012 schonk de familie Van Megchelen de commanderij aan de gemeente Meeuwen-Gruitrode, die het kasteel daardoor voor 100 jaar in erfpacht heeft verworven. Het cultuurhistorisch erfgoed zal dienst doen als toeristische toegangspoort tot het natuurgebied de Duinengordel met mogelijk horecavoorzieningen en erfgoedlogies. De familie Becx blijft eigenaar van de boerderijhoeve, inclusief de tiendeschuur.

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • J. Coenen, Het kasteel van Gruitrode, Verzamelde Opstellen, uitg. Geschied- en Oudheidk. Studiekring Hasselt, 18 (1943), blz. 257-273 met op blz 265 een schematisch grondplan van de commanderij.
  • J. Corstjens, Allein Godt Die Eer Unde Niemants Mehr, 570 jaar Duitse Ridderorde te Gruitrode.
  • L.C., Gruitrode, Het Kasteel van Gruitrode - Kommanderij van de Teutonische Orde, blz. 1-6.

Externe link[bewerken]