Confederatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Een confederatie of een statenbond is een staatsvorm van onafhankelijke deelstaten die op basis van een gezamenlijk verdrag een staat vormen. De confederatie is een verbinding tussen soevereine staten die hun eigen soevereiniteit behouden, maar overeenkomen om bepaalde aangelegenheden, zoals de buitenlandse belangen en veiligheid, gemeenschappelijk te regelen.

In wezen is het grote verschil met een federatie of bondsstaat dat de klemtoon ligt op de individuele deelstaten, die in wezen soeverein blijven. In een federatie ligt de soevereiniteit bij de federatie, het overkoepelende geheel. In de praktijk zou dit betekenen dat men gaat bekijken welke bevoegdheden er beter samen uitgevoerd kunnen worden, en kan men deze weer intrekken wanneer men wil.

Terwijl in een bondsstaat de federale grondwet het bindende element is, is in de statenbond het verdrag het bindend element, waarbij de staten principieel hun soevereiniteit bewaren. Zo'n confederatief verdrag kan unilateraal worden opgezegd, in tegenstelling tot een grondwet, die slechts via de unie aangepast kan worden. In de praktijk blijkt de scheidingslijn tussen een federale en een confederale staat niet steeds zo bijzonder scherp.

[bewerk] Confederale staten

Tegenwoordig zijn confederaties zeldzaam. Tot Montenegro zich op 3 juni 2006 onafhankelijk verklaarde, was Servië en Montenegro een confederatie. Rusland en Wit-Rusland zijn al jaren in bespreking over de confederatie Unie van Rusland en Wit-Rusland, maar tot nog toe is deze confederatie nog niet in werking getreden. Tal van andere landen hebben echter een confederale fase in hun geschiedenis:

De Europese Unie zou als een confederatie van soevereine staten gezien kunnen worden.

Andere vormen van zeer lichte staatsverbanden zijn o.a. het Gemenebest (zoals het Brits Gemenebest of het GOS) en de Vrije Associatie (zoals Niue en Nieuw-Zeeland of zoals Baskenland beoogt met Spanje).

[bewerk] Confederalisme in België

In Vlaanderen gaan stemmen op om de Belgische federale staat om te vormen tot een confederale staat. Vlaanderen, en een Franstalig/Waalse deelstaat zouden daarbij de soevereine bevoegdheden die nu volledig berusten bij België, grotendeels (geheel of gedeeltelijk) overnemen. Beide deelstaten beslissen dan elk onafhankelijk welke bevoegdheden ze aan een Belgische confederatie toevertrouwen.

In Brussel zouden de burgers kunnen kiezen tot welke deelstaat ze willen behoren. Ze vallen dan onder de voogdij van deze, betalen er belastingen aan en kiezen er mede de bestuurders van. Voor alle territoriale aangelegenheden werken de twee deelstaten in Brussel dan samen. Beslissingen zouden dan met dubbele meerderheid -of met een gekwalificeerde dubbele meerderheid- genomen worden.

In praktijk zou deze 'omgekeerde' confederalisering kunnen gebeuren door het uitroepen door een democratische meerderheid van de leden van het Vlaams parlement van soevereine bevoegdheden voor taal, cultuur en onderwijs. Ook via een referendum is een democratisch legitieme en eenzijdige opeising van confederale ('cosoevereine') bevoegdheden mogelijk. De toekomst zal uitwijzen waar deze evoluties naar leiden.

Bij gekende voorstanders van deze visie horen onder meer de initiatiefnemers van het Lentemanifest (de professoren Roger Dillemans, Jef Roos, Danny Pieters en Paul Van Orshoven), vele ondernemers (o.a. in Voka-kringen) en Vlaamsgezinden in het verenigingsleven (w.o. Ludo Abicht, Eric Ponette en Julien Borremans). In de politieke wereld geniet het sterke bijval binnen spirit, Lijst Dedecker en de CD&V. In mindere mate wordt het ondersteund in de N-VA, waar de meerderheid onafhankelijkheid voorstaat. Open VLD, sp.a en Groen! hebben juist een federalistische meerderheid.


 
Persoonlijke instellingen