Congrès Internationaux d'Architecture Moderne

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Congrès Internationaux d'Architecture Moderne (afgekort tot CIAM) was een groot internationaal platform dat in de eerste helft van de twintigste eeuw een grote stempel heeft gedrukt op het architectuur-debat. Dit platform bestond van 1928 tot 1959.

Een van de belangrijkste ideeën die uit de CIAM voortkwamen was het idee van De functionele stad. In de CIAM werden geplande steden gepropageerd, waarbij de functies als wonen, werken en recreatie van elkaar gescheiden zijn. Deze gedachte wordt in het Nederlands ook wel de CIAM-gedachte genoemd.

Geschiedenis[bewerken]

De verspreiding van de Moderne Architectuur in Europa werd in belangrijke mate bevorderd door allerhande initiatieven waarvan de CIAM toch wel de belangrijkste waren. Vierentwintig architecten onderschreven in 1928 in het Zwitserse La Sarraz de zogenaamde Verklaring van La Sarraz waarin als uitgangspunt voor een eigentijdse architectuur- en stedenbouwkundige praktijk werd gesteld dat architectuur en stedenbouw gerelateerd moesten worden aan de politieke en economische realiteit, aan de veralgemeende industrialisatie en de ermee verbonden maatschappelijke structuurveranderingen.

De ontwikkeling bestaat uit twee fasen:

De eerste fase (1928-1933) was de doctrinairste fase waarbij congressen in Frankfurt am Main (Woning voor het bestaansminimum) en Brussel (Rationele aanleg van woonwijken) plaatsvonden. Vooral Duitstalige, socialistisch georiënteerde architecten van de Neue Sachlichkeit hadden het voor het zeggen. De bij de thema's horende vragen hielden verband met de optimale omvang en hoogte van de woonblokken; hoogste efficiëntie voor gebruik van oppervlakte en bouwmaterialen.

De tweede fase (1933-1947) werd vooral beheerst door Le Corbusier met een bewuste voorrang aan stedenbouw. CIAM IV in 1933 was toch wel het belangrijkste en meest veelomvattende congres met het thema De functionele stad. Het van 'De functionele stad' afgeleide Handvest van Athene, in 1941 door Le Corbusier gepubliceerd, was een document met het meest olympische, retorische en destructieve karakter van alle documenten die ooit uit de CIAM zijn voortgekomen.

Een van de opvolgers van de CIAM was Team 10.

Voorbeelden[bewerken]

Een bekend voorbeeld van de toepassing van de CIAM-gedachte op stedenbouw is het ontwerp van Brasilia door de Braziliaanse architect Lucio Costa. In Nederland speelde de CIAM-gedachte een belangrijke rol in het ontwerp van het naoorlogse Rotterdam waar logistieke functies en woonfuncties van elkaar gescheiden zijn. Ook bij het ontwerp van het dorp Doorwerth speelde de CIAM-filosofie van scheiding van woon- en werkfuncties een belangrijke rol.