Convention on International Civil Aviation

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Convention on International Civil Aviation (ook wel Chicago Convention genoemd) is de opvolger van de Paris Convention uit 1919 en werd ondertekend op 7 december 1944. Door het Verdrag werd op 4 april 1947 de ICAO opgericht. Vlak daarna, in oktober 1947, werd de ICAO een gespecialiseerd orgaan van de Verenigde Naties.

Authenticiteit van het Verdrag[bewerken]

Het Verdrag bestaat momenteel in zes verschillende talen, ieder van gelijke authenticiteit: Engels, Frans, Spaans en, sinds 1977, Russisch. Later is daaraan ook Arabisch en Chinees toegevoegd.

Annexen[bewerken]

Het Verdrag is aangevuld met 18 annexen, die voornamelijk bestaan uit technische regelgeving (Standards and Recommended Practices). De Engelstalige naamgeving van de annexen in de volgorde zoals deze gebruikt wordt door de ICAO:

  1. Personnel Licensing
  2. Rules of the Air
  3. Meterological Service for International Air Navigation
  4. Aeronautical Charts
  5. Units of Measurement to be Used in Air and Ground Operations
  6. Operation of Aircraft
  7. Aircraft Nationality and Registration Marks
  8. Airworthiness of Aircraft
  9. Facilitation
  10. Aeronautical Telecommunications
  11. Air Traffic Services
  12. Search and Rescue
  13. Aircraft Accident Investigation
  14. Aerodromes
  15. Aeronautical Information Services
  16. Environmental Protection
  17. Security - Safeguarding International Civil Aviation against Acts of Unlawful Interference
  18. Safe Transport of Dangerous Goods by Air

Externe link[bewerken]