Crack

Crack is de rookbare variant van cocaïne en daarmee een harddrug. Het staat op Lijst I van de Opiumwet, nadat het in 1961 internationaal verboden werd.

Men kookt de cocaïne met ammoniak of een andere base en verwijdert het overtollige vocht. Nadat het gedroogd is, kan het worden gerookt door het op een strookje foliepapier te leggen en het vanaf onderen te verwarmen met een aansteker. Dit wordt ook wel Nouriën of een Wolf's kiss genoemd.

De crack die -met name- in Amerika verkocht wordt is vaak bewust met teveel maagzout of andere basisch poeder uitgekookt, zodat een deel van het maagzout niet oplost en daardoor de uiteindelijke hoeveelheid crack meer wordt. Deze vervuiling veroorzaakt het karakteristieke geknetter waaraan crack zijn naam ontleent. Zuiver schoongemaakte cocaïne spettert amper tot niet. Verder kan crack ook gerookt worden in een gewoon pijpje.

In verhouding met andere drugs is crack duur. In 2004 bedroeg de straatprijs zo'n 50 euro per gram.

Crack is lichamelijk niet verslavend. De kans op geestelijke verslaving is echter zeer groot. De mate van geestelijke verslaving kan zo groot zijn dat er bij onthouding ook lichamelijke klachten ontstaan. Hierdoor wordt vaak (ten onrechte) aangenomen dat crack lichamelijk verslavend is. Ditzelfde geldt voor 'normale' cocaïne, hoewel crack vele malen verslavender is.

In het verleden is met name in de Verenigde Staten grote ophef gemaakt over de effecten van crackgebruik van zwangere vrouwen op hun ongeboren kinderen, de zogenaamde crack baby's. Dit zou een verloren generatie opleveren van mensen die voor het leven getekend zouden zijn met grote psychische en lichamelijke achterstand. Inmiddels is gebleken dat dit sterk overdreven was. Er is bij deze kinderen wel enige leerachterstand op latere leeftijd vastgesteld.^[1]

De uitwerking van het gebruik van crack is te vergelijken met die van cocaïne. De werking van crack gaat sneller, maar het is ook eerder uitgewerkt.

In grote lijnen zouden de effecten als volgt kunnen worden omschreven: het uithoudingsvermogen wordt groter, hongergevoel en vermoeidheid verdwijnen, de pijngrens wordt hoger. De gebruiker wordt opgewekt en vrolijk, lijkt meer energie te krijgen en denkt de hele wereld aan te kunnen. Na deze "upper", die een kwartier tot een half uur kan duren, krijgt men een "downer" die even lang duurt als de upper, en dit ook met alle tegengestelde effecten als in de upper.

Referenties ↑ NIDA - Research Report Series - Cocaine Abuse and Addiction