Crack
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Crack is de rookbare variant van cocaïne en daarmee een harddrug. Het staat op Lijst I van de Opiumwet, nadat het in 1961 internationaal verboden werd.
Men kookt de cocaïne met ammoniak of een andere base en verwijdert het overtollige vocht. Nadat het gedroogd is, kan het worden gerookt door het op een strookje foliepapier te leggen en het vanaf onderen te verwarmen met een aansteker. Dit wordt ook wel chinezen genoemd.
Verder kan crack gerookt worden in een gewoon pijpje of waterpijp. In verhouding met andere drugs is crack duur. In 2004 bedroeg de straatprijs zo'n 50 euro per gram. De gemiddelde gebruiker rookt 2 gram per dag.
Crack is lichamelijk niet verslavend. De kans op geestelijke verslaving is echter zeer groot. De mate van geestelijke verslaving kan zo groot zijn dat er bij onthouding ook lichamelijke klachten ontstaan. Hierdoor wordt vaak (ten onrechte) aangenomen dat crack lichamelijk verslavend is. Ditzelfde geldt voor 'normale' cocaïne, hoewel crack vele malen erger verslavend is.
In het verleden is met name in de Verenigde Staten grote ophef gemaakt over de effecten van crackgebruik van zwangere vrouwen op hun ongeboren kinderen, de zogenaamde crack babies. Dit zou een verloren generatie opleveren van mensen die voor het leven getekend zouden zijn met grote psychische en lichamelijke achterstand. Inmiddels is gebleken dat dit sterk overdreven was. Er is bij deze kinderen wel enige leerachterstand op latere leeftijd vastgesteld.[1]
| Referenties: |
