Crack (drug)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een straatdosis crack
Een lepel met cocaïne die wordt gekookt

Crack is een rookbare variant van cocaïne en daarmee een harddrug. Het staat op Lijst I van de Opiumwet, nadat het in 1961 internationaal verboden werd.

Cocaïne wordt gekookt met ammoniak of een andere base, waarna het overtollige vocht verwijderd wordt. Nadat het gedroogd is kan het worden gerookt door het op een strookje aluminiumfolie te leggen en het van onder af te verwarmen met een aansteker. Dit wordt ook wel Chinezen genoemd. Verder kan crack ook gerookt worden in een (glazen) basepijp(je).

De crack die (vooral) in Amerika verkocht wordt, is vaak bewust met te veel maagzout of ander basisch poeder uitgekookt, zodat een deel van het maagzout niet oplost en daardoor de uiteindelijke hoeveelheid crack meer wordt. Deze vervuiling veroorzaakt het karakteristieke geknetter waaraan crack zijn naam ontleent. Zuiver schoongemaakte cocaïne spettert amper tot niet, als het droog is.

In verhouding tot andere drugs is crack duur. In 2004 bedroeg de straatprijs ongeveer 50 euro per gram. De prijs is redelijk stabiel.[1]

Crack is lichamelijk niet verslavend.[2] De kans op geestelijke verslaving is echter zeer groot. De mate van geestelijke verslaving kan zo groot zijn dat er bij onthouding ook lichamelijke klachten ontstaan. Hierdoor wordt vaak (ten onrechte) aangenomen dat crack lichamelijk verslavend is. Ditzelfde geldt voor 'normale' cocaïne, hoewel crack verslavender is.

In het verleden is met name in de Verenigde Staten grote ophef ontstaan over de effecten van crackgebruik van zwangere vrouwen op hun ongeboren kinderen, de zogenaamde crack baby's. Dit zou een verloren generatie opleveren van mensen die voor het leven getekend zouden zijn met grote psychische en lichamelijke achterstand. Inmiddels is gebleken dat dit sterk overdreven was. Er is bij deze kinderen echter wel enige leerachterstand op latere leeftijd vastgesteld.[3]

Effecten van crack zijn de volgende: het uithoudingsvermogen wordt groter, hongergevoel en vermoeidheid verdwijnen, de pijngrens wordt hoger. De gebruiker wordt opgewekt en vrolijk, lijkt meer energie te krijgen en denkt de hele wereld aan te kunnen. Na deze "upper", die een kwartier tot een half uur kan duren, krijgt men eventueel een "downer" die even lang duurt als de upper en zich kenmerkt door de tegengestelde effecten als tijdens de upper werden ervaren.[bron?] Bij overmatig gebruik treden vaak paranoia en soms waanvoorstellingen op.

Bronnen, noten en/of referenties