Cristina Fernández de Kirchner
| Cristina Fernández de Kirchner | ||||
 |
||||
| 55e president van Argentinië | ||||
| Ambtstermijn | 10 december 2007 - | |||
| Voorganger | Néstor Kirchner | |||
| Opvolger | n.v.t. | |||
| Geboren | La Plata, 19 februari 1953 | |||
| Partner | Néstor Kirchner (1975-2010) | |||
| Politieke partij | Partido Justicialista | |||
| Handtekening |  |
|||
|
||||
Cristina Elisabet Fernández de Kirchner, dikwijls aangeduid als Cristina Kirchner of CFK[1] (La Plata, 19 februari 1953) is de huidige president van Argentinië. Ze was eerder al first lady van haar land. De Kirchners hadden twee kinderen, Máximo en Florencia. Haar echtgenoot Néstor Kirchner, die voor haar president van Argentinië was, overleed op 27 oktober 2010.
Inhoud |
Opleiding en (politieke) werkzaamheden [bewerken]
Fernández (de Kirchner) studeerde in de jaren zeventig rechten aan de Nationale Universiteit van La Plata. Ze leerde daar haar latere echtgenoot kennen met wie ze op 9 maart 1975 trouwde. Na hun afstuderen verhuisden ze naar de provincie Santa Cruz, waar ze een advocatenpraktijk openden.
In de jaren zeventig sloot ze zich aan bij de peronistische beweging; hierbinnen behoort ze tot de linker vleugel. Ze is, evenals haar echtgenoot, lid van de peronistische politieke partij Partido Justicialista (de grootste binnen de peronistische beweging). Ze maakt deel uit van een onderdeel van de Partido Justicialista, de Tendencia Revolucionaria.
Nadat haar echtgenoot in 1987 de verkiezingen voor het burgemeesterschap van Río Gallegos had gewonnen, werd ook zij politiek actief. In 1989 werd ze als afgevaardigde gekozen in het provinciale parlement van Santa Cruz en daaropvolgend herkozen in 1993. In 1995 kwam ze namens Santa Cruz in het federale huis van afgevaardigden en in 1997 namens Santa Cruz in de federale senaat (voor deze provincie herkozen in 2001) terecht.
Ze was de ruggengraat van de succesvolle verkiezingscampagne van haar man voor de presidentsverkiezingen in 2003 tegen twee leden van de Partido Justicialista en enkele anderen. Als een soort ambassadrice voor de regering van haar echtgenoot toerde ze rond.
In 2005 wilde ze zich opnieuw in de federale senaat laten herverkiezen, ditmaal voor de provincie Buenos Aires. Ze was de belangrijkste kandidaat van het onderdeel Front voor Overwinning van haar partij. In een verhitte campagne tegen Hilda González de Duhalde, de vrouw van de vorige interim-president Eduardo Duhalde, won Fernández de Kirchner op 23 oktober 2005 de verkiezingen met 25% meer stemmen dan González de Duhalde.
Als politica heeft Fernández de Kirchner veel werk gemaakt van het bevorderen van de rechten van vrouwen en de vervolging van personen die zich tijdens de militaire junta van 1976 tot 1983 hebben misdragen.
Haar strijdlustige spreekstijl polariseert Argentijnse politici (in de stijl van Isabel Martínez de Perón), maar spreekt een groot deel van de maatschappij aan, voornamelijk de inwoners in de lagere inkomensgroepen.
Presidentsverkiezing [bewerken]
Nadat haar echtgenoot had afgezien van een eventuele herverkiezing, besloot Fernández de Kirchner in juli 2007 aan de presidentsverkiezingen mee te doen.
Op 28 oktober 2007 werden de verkiezingen gehouden. Fernández de Kirchner vergaarde 44,7% van de stemmen, gevolgd door Elisa Carrió met 23% van de stemmen.
Zij dankte haar uitverkiezing in belangrijke mate aan het economische beleid van haar echtgenoot. Argentinië was in de eerste jaren van de 21e eeuw diep in economische problemen verzeild geraakt en Néstor Kirchner had er met zijn maatregelen voor gezorgd dat deze perikelen adequaat het hoofd was geboden. Cristina Kirchner had tijdens haar verkiezingscampagne aangegeven dat zij het beleid van haar echtgenoot wilde voortzetten. Belangrijke items in haar verkiezingscampagne waren het aanmoedigen van investeringen door het bedrijfsleven om de hoge inflatie te beteugelen en het streven naar maatschappelijke gelijkheid.
Ze volgde op 10 december 2007 haar echtgenoot op. Zij werd daarmee de tweede vrouwelijke president van Argentinië (Isabel Martínez de Perón ging haar voor), en de eerste vrouwelijke president van dit Zuid-Amerikaanse land die rechtstreeks door de bevolking werd gekozen.[2]
Meteen nadat ze op 10 december als president de macht had overgenomen van haar echtgenoot, riep ze de rechters op om haast te maken met de berechting van de beulen van de militaire junta (1976-1983) Op dezelfde dag stierf officier Febres in zijn cel, vier dagen vóór de uitspraak in het tegen hem gevoerde proces. Hij was aangeklaagd wegens de marteling van vier gevangenen ten tijde van de militaire junta.[3]
Bij de presidentsverkiezingen in oktober 2011 versloeg ze Ricardo, de zoon van oud-president Raúl Alfonsin, en oud-president Eduardo Duhalde. Al in de eerste ronde werd zij met 54% van de stemmen herkozen als president. Hierdoor wordt haar ambtstermijn verlengd tot 10 december 2015. De nieuwe vice-president werd Amado Boudou, in de vorige periode minister van economische zaken.
Kabinet-Fernández de Kirchner [bewerken]
op 14 november 2007 maakte Fernández de Kirchner de namen bekend van haar kabinet. Op dag van haar beëdiging ging het kabinet van start. Zeven van de twaalf ministers waren dat ook al onder het kabinet van haar echtgenoot.
 |
||
|---|---|---|
| Ministerie | Name | Termijn |
| Leider van het kabinet | Alberto Fernández Sergio Massa Aníbal Fernández Juan M. Abal Medina, jr |
10 dec 2007 – 23 jul 2008 24 jul 2008 – 7 jul 2009 8 Jul. 2009 – 10 dec 2011 10 dec 2011 - heden |
| Ministerie van Binnenlandse zaken | Florencio Randazzo | 10 Dec. 2007 – heden |
| Ministerie van Buitenlandse zaken | Jorge Taiana Héctor Timerman |
10 dec 2007 – 18 jun 2010 18 Jun. 2010 – heden |
| Ministerie van Defensie | Nilda Garré Arturo Puricelli |
10 dec 2007 – 15 dec 2010 15 dec 2010 – heden |
| Ministerie van Economische Zaken | Martín Lousteau Carlos Fernández Amado Boudou Hernán Lorenzino |
10 dec 2007 – 24 apr 2008 25 apr 2008 – 7 jul 2009 8 jul 2009 – 10 dec 2011 10 dec 2011 - heden |
| Ministerie van Federale Planning, Openbare Investering en Diensten | Julio de Vido | 10 december – heden |
| Ministerie van Justitie, en mensenrechten |
Aníbal Fernández Julio Alak |
10 dec 2007– 7 jul 2009 8 jul 2009 – heden |
| Ministerie van Veiligheid | Nilda Garré | 15 dec 2010– heden |
| Ministerie van Werk en Sociale veiligheid | Carlos Tomada | 10 dec 2007– heden |
| Ministerie van Volksgezondheid | Graciela Ocaña Juan Luis Manzur |
10 dec. 2007 – 30 jun 2009 1 Jul. 2009 – heden |
| Ministerie van Sociale zaken | Alicia Kirchner de Mercado | 10 dec 2007 – heden |
| Ministerie van Onderwijs | Juan Carlos Tedesco Alberto Sileoni |
10 dec 2007 – 20 jul 2009 20 jul 2009 – heden |
| Ministerie van Wetenschap Technologie en productie innovatie |
Lino Barañao | 10 dec 2007 – heden |
| Ministerie van Industrie | Débora Giorgi | 26 november 2008 – heden |
| Ministerie van Landbouw | Julián Domínguez Norberto Yahuar |
1 okt 2009 – 10 dec 2011 10 dec 2011 - heden |
| Ministerie van Toerisme | Carlos Enrique Meyer | 28 jun 2010[4] – heden |
Noten [bewerken]
- ↑ Evita 2.0, hard//hoofd, 2 dec 2010
- ↑ Kirchner claimt verkiezingszege, NOS Journaal, 29 okt 2007
- ↑ Argentijnse beul sterft in cel, NOS.nl, 10 dec 2007
- ↑ Argentina upgrades Tourism to Ministry given its growing economic contribution http://en.mercopress.com Retrieved 17 July 2010
Externe links [bewerken]
 |
Zie de categorie Cristina Fernández de Kirchner van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
| Voorganger: Néstor Kirchner |
President van Argentinië 2007- |
| Persoonsgegevens | |
|---|---|
| NAAM | Fernández de Kirchner, Cristina |
| KORTE OMSCHRIJVING | 55e president van Argentinië |
| GEBOORTEDATUM | La Plata, 19 februari 1953 |
