Cymbaline

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cymbaline
Nummer van:
Pink Floyd
Van het album:
More
Opname 27 juli 1969
Genre Psychedelische rock, folkrock
Duur 4:30
Schrijver(s) Roger Waters
Producent(en) Pink Floyd
Volgorde op More
5
"Green Is the Colour"
  6
"Cymbaline"
  7
"Party Sequence"
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Cymbaline is een Pink Floyd-nummer van het album More. De lyrics gaan over een nachtmerrie. Dit was ook de titel van het nummer toen het voor het eerst werd gespeeld in de The Man and the Journey shows. Het was voor de band niet ongebruikelijk om nieuwe nummers eerst live te spelen, en pas later op album uit te brengen.

Overigens is de albumopname van Cymbaline anders dan die te horen is in de film. Het grootste verschil is dat in de film de zang wordt gedaan door Roger Waters, terwijl op het album ze gezongen worden door David Gilmour. Daarnaast zijn er ook verschillen in de lyrics zelf.

Pink Floyd heeft het nummer Cymbaline gespeeld van 1969 tot eind 1971. Deze live versies zijn aanzienlijk langer dan de lengte van de studioversie.

Liveoptredens[bewerken]

Tijdens liveoptredens van het nummer waren de volgende wijzigingen gemaakt ten opzichte van de studio-opname:

  • Richard Wright bespeelde bijna altijd een Farfisa orgel in plaats van de piano.
  • David Gilmour speelde een gitaar-solo in plaats van scat.
  • In plaats van de 'fadeout' presenteerde de band een selectie van geluidseffecten, zoals voetstappen, krakende deuren en explosies. Dit had tot doel om de nachtmerrie weer te geven. Deze geluiden werden gecreëerd met een Azimuth co-ordinator, waarmee ze in staat waren om de geluiden surround te laten horen. De voetstappen gingen van links naar rechts ed. Hoewel het de bedoeling was om een nachtmerrie in geluid te representeren werkte de effecten juist averechts. Het publiek vond het namelijk erg amusant, in plaats dat ze bang werden.

Muzikanten[bewerken]