Daisy Ragole
Daisy Ragole was een Belgisch fraudeur en oplichter die als werkneemster van het Gentse filiaal van de bank Crédit Lyonnais in 1997 in opspraak kwam nadat ze 3,4 miljard frank (nu € 85 miljoen) naar haar toenmalige echtgenoot Laurent Demey had doorgesluisd. Demey was voorzitter van de noodlijdende voetbalclub SV Waregem en eigenaar van tientallen bedrijven.
Inhoud |
Achtergrond[bewerken]
In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt, was Ragole geen boekhoudster. Ze beschikte over een vertrouwensfunctie en zorgde voor de boekingen. Via haar kwam al het geld van overschrijvingen op de juiste rekening terecht in binnen- en buitenland.
Ragole begon haar geldverduistering in 1982. Zij en haar man, Laurent, hadden een eigen middelgroot bedrijf, Hortex, en schakelden net over van tuinaanleg voor particulieren naar wegenaanleg voor de overheid. Omdat het zo lang duurde voor hun facturen uitbetaald werden en het echtpaar de periodes niet meer kon overbruggen begon ze geld van de bank te gebruiken.
Tot de fusie van Crédit Lyonnais met de Charse Handelsbank in 1991 was haar volmacht onbeperkt. Daarna dienden voor bedragen boven de 250 000 frank (€ 6250) dubbele handtekeningen vervalst te worden. Ze beschikte over de wachtwoorden van haar collega's voor de elektronische buitenlandse betalingen omdat dat sowieso handig was wanneer die op vakantie waren. Na de fusie begon Ragole pas echt grote bedragen te verduisteren, ongeveer 500 miljoen frank per jaar.
Uitgave van het geld[bewerken]
Niemand merkte ooit iets omdat Ragole de tekorten elke maand aanvulde. Op de laatste dag van de maand haalde ze geld van bankiersrekeningen -die wel tijdelijk in het rood mochten staan- en zette dat op tussenrekeningen. Bij het begin van de volgende maand werd het bedrag weer terug op die bankiersrekeningen gezet. Ze dempte met het geld bodemloze putten in alle bedrijven van haar filiaal. Laurent kocht er hotels mee in Zwitserland. Hij kwam zo in contact met allerlei mensen die Ragole niets interesseerden en daarop sprong hun huwelijk ook kapot. Laurent woonde met een minnares in een kasteel in Waasmunster. Laurents beleggingen waren ook niet allemaal even verstandig: hij kocht een verliesgevend skigebied in Zwitserland, villa's in Frankrijk en Spanje, een jacht van een half miljard frank. Volgens Ragole kocht hij zelfs bedrijven die hij nooit gezien had en wilde hij altijd maar méér hebben. Hij sprong ook voortdurend bij wanneer er ergens tekorten waren waardoor iedereen op den duur bij hem geld kwam lenen. Zijn vrouw, de bedrijfsjurist en de financiële directeur probeerden Laurent allerlei aankopen uit het hoofd te praten, maar tevergeefs.
In andere filialen van het bedrijf, in Antwerpen en Frankrijk werd ook nog geld achterover gedrukt.
Arrestatie[bewerken]
Op 11 maart 1997 kwam de hele zaak aan het licht. Laurent had voor één van zijn bedrijven een lening aangevraagd bij de Generale Bank. Het dossier ging naar een analist in Brussel die doorkreeg dat Laurents bedrijven niet zo goed draaiden en merkte dat er verdacht veel geld op zijn rekeningen werd gestort, allemaal met bankcheques van Crédit Lyonnais. Ragole wist al sinds 1991 dat het ooit zo zou eindigen, maar haar man, die inmiddels gescheiden van haar leefde, wilde daar niet van weten. Ze legde de speurders meteen uit hoe de zaken ervoor stonden en zei hen zelfs dat het om méér dan 850 miljoen ging, namelijk drie en een half miljard frank. Ragole wilde tegen die tijd dat ze eindelijk betrapt werd en ervoer de arrestatie als een bevrijding. Haar vader was in december 1996 overleden en al haar uitgaven van erna waren doelbewust opvallender dan voorheen in haar boekhouding gezet. (Voorheen splitste ze haar tekorten zodat die oorspronkelijke bedragen moeilijker terug te vinden waren, maar daar hield ze vanaf januari 1997 mee op.)
Ragole verdedigde zich in Humo 3372 van 19 april 2005 dat ze van plan was de bedragen ooit terug te betalen en dat ze enkel zogenaamde tussenrekeningen gebruikte (rekeningen waarop geld staat dat moet overgeschreven worden maar in afwachting en om alle documenten te controleren voorlopig daarop gezet wordt), nooit rekeningen van particulieren.
Proces[bewerken]
In 2005 kwam het tot een proces. Op 14 maart 2006 raakte bekend dat Ragole en Demey tot vijf jaar cel en 99 157,41 euro effectieve boete veroordeeld werden. Ze gingen ertegen in beroep.
