Dario Frigo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dario Frigo
Dario Frigo tijdens de Ronde van Frankrijk 2005
Dario Frigo tijdens de Ronde van Frankrijk 2005
Persoonlijke informatie
Volledige naam Dario Frigo
Geboortedatum 18 september 1973
Geboorteplaats Vlag van Italië Turijn, Italië
Lengte 181 cm
Gewicht 66 kg
Sportieve informatie
Discipline Weg
Ploegen
1995

1996 - 1997
1998
1999

2000 - 2001
2002
2003 - 2005
Mercatone Uno-Saeco (stagiair vanaf 1 september)
Saeco-AS Juvenes San Marino
Saeco Macchine per Caffé
Saeco Macchine per Caffé-Cannondale
Fassa Bortolo
Tacconi Sport
Fassa Bortolo
Beste prestaties (top-20)
Luik-Bastenaken-Luik 11e (2000)
Ronde van Lombardije 3e (2003)
Ronde van Italië 7e (2003)
2 etappezeges
Ronde van Frankrijk 25e (2002)
1 etappezege
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Dario Frigo (Turijn, 18 september 1973) is een voormalig Italiaans wielrenner. Hij won een aantal belangrijke wedstrijden, maar kwam in opspraak door dopinggebruik.

Frigo werd prof in 1996 bij Saeco. Hij behaalde tijdens zijn eerste jaren als professioneel wielrenner diverse aansprekende resultaten, zoals tweede plaatsen in de Ronde van Trentino (1998) en de Ronde van Burgos (1999) en liet zien een typische ronderenner te zijn, die zeer goede tijdritcapaciteiten combineert met meer dan behoorlijk meekunnen bergop. Frigo begon echter pas echt op te vallen toen hij vanaf 2000 bij Fassa Bortolo reed. Hij won in dat jaar de Ronde van Trentino en werd tweede in de Ronde van Zwitserland.

Dat was nog niets vergeleken met het seizoen erop. Toen won Frigo Parijs-Nice en de Ronde van Romandië en leek op weg om de Ronde van Italië te gaan winnen, toen de politie bij een inval in zijn hotelkamer diverse dopingproducten vond. Frigo bekende dat de producten van hem waren al beweerde hij ze nog nooit gebruikt te hebben, maar ze bij zich te hebben 'voor het geval dat'. Frigo werd uit de Giro gezet, door Fassa Bortolo ontslagen en werd een half jaar geschorst.

In 2002 keerde hij terug bij een kleiner team en liet zien nog niet afgeschreven te zijn: hij won opnieuw de Ronde van Romandië, het Kampioenschap van Zürich, etappes in de Ronde van Frankrijk en Parijs-Nice en werd Italiaans kampioen tijdrijden (en tweede in het wegkampioenschap). Bovendien werd hij tiende in de Giro, zijn beste klassering in die ronde. Fassa Bortolo kreeg spijt van zijn ontslag en vanaf 2003 reed Frigo weer in de wit-blauwe kleuren.

Hij bleef bouwen aan zijn erelijst, voegde de Catalaanse Wielerweek en de Ronde van Valencia aan zijn palmares toe, werd zevende in de Giro en won daarin ook nog een etappe. Na dit seizoen bleef het echter stil rond Frigo, al dook zijn naam wel op in dopingonderzoeken door de Italiaanse justitie. Zijn enige overwinning sinds 2003 is een etappe in de Ronde van Luxemburg van 2005. Datzelfde jaar werd echter tijdens de Ronde van Frankrijk in de auto van Frigo's vrouw epo aangetroffen. Ook Frigo werd gearresteerd. Hij moest daarmee noodgedwongen de Ronde verlaten. Ploegleider Ferretti zei dat hij spijt had Frigo een tweede kans te hebben gegeven, en noemde hem een schoft. Tourdirecteur Leblanc noemde hem 'van de generatie die oneerlijk is en denkt er mee weg te komen'.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

1999

2000

2001

2002

2003

  • 1e etappe Ronde van Valencia
  • Eindklassement Ronde van Valencia
  • 4e etappe Parijs-Nice
  • 4e etappe Catalaanse Week
  • Eindklassement Catalaanse Week
  • 18e etappe Ronde van Italië

2005

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1996 84e  
1997 14e   opgave  
1998 42e   opgave  
1999 opgave   opgave  
2000 13e  
2001 opgave (1) 
2002 10e   25e (1) 
2003 7e (1)  21e  
2004
2005 opgave  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl WK op de weg
1996 54e
1997 36e
1998 13e 93e 14e
1999 40e
2000 11e 8e
2001 59e 7e
2002 104e 61e 9e 7e
2003 Brons
2004 8e 22e
2005 55e