De Smurführer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Smurführer
Orig. titel Le Schtroumpfissime
Stripreeks De Smurfen
Volgnummer 2
Scenario Peyo, Yvan Delporte
Tekeningen Peyo, Derib, Walthéry
Pagina's 62
Eerste druk 1965
ISBN 9031401277 (Dupuis)
9789002243561 (SU)
Albums
Portaal  Portaalicoon   Strip

De Smurführer is het tweede stripalbum in de reeks De Smurfen. Het verscheen voor het eerst in 1965 bij uitgeverij Dupuis, in 2011 verscheen een vernieuwde versie bij Standaard Uitgeverij. De vernieuwde versie heeft een ander lettertype en een licht gewijzigde kaft, met een nieuwe inkleuring en niet langer de vermelding van het tweede verhaal, Smurfonie in ut.

Achtergrond[bewerken]

De Smurführer[bewerken]

In het titelverhaal speelt de "Smurführer" de hoofdrol. Het is een parodie op de opkomst van Hitler. Voor dit verhaal werd Peyo voor het scenario bijgestaan door Yvan Delporte en voor de tekeningen voornamelijk door Derib, die het inkten en het tekenen van de decors op zich nam.[1] De voorpublicatie in Spirou liep in 1964 en 1965 (nummers 1378-1414).[2] Vanwege Peyo's relatief trage manier van werken verscheen er één pagina per week in het blad - de meeste andere reeksen verschenen op twee pagina's per week.[3] Tijdens de voorpublicatie werden de Smurfen in het blad ook gebruikt door bedrijven om promotie mee te maken. Zo werd een reclame voor Kwatta gemaakt waarbij de plaat aansloot op het gepubliceerde verhaal.[4]

Historisch-politieke referenties[bewerken]

Van alle albums van de Smurfen bevat dit album de meeste historisch-politieke referenties.

  • De verkiezing van de Smurführer die zich tot een tiran ontpopt lijkt op de opkomst van Hitler. Aan het eind van het verhaal schamen alle Smurfen, ook de rebellen, zich, want ze hebben immers allemaal de Smurführer in het zadel geholpen.
  • Het protest tegen de Smurführer dat door de wachters wordt neergeslagen doet aan de Franse Revolutie denken. Een van de Smurfen zingt een Smurfenversie van "Ah! Ça Ira". Een van de rebel-Smurfen roept ergens Weg met je weet wel wie![5] Op het moment dat het bastion van de Smurführer wordt opgeblazen wordt door de Brilsmurf een Smurfversie van het geuzenlied In naam van Oranje uit de 16e eeuw gezongen.
  • De Smurführer laat een muur om het dorp bouwen om te voorkomen dat Smurfen overlopen naar de rebellen: misschien een toespeling op de Berlijnse Muur, anders op het continentalisme.
  • Aan het einde keert de Grote Smurf terug en vermaant de Smurfen, die beschaamd de rommel beginnen op te ruimen, alsof het een uit de hand gelopen kinderspelletje betreft. Dit doet denken aan het slot van Lord of the Flies van William Golding, waarbij de kinderen die tot wilden waren verworden ineens weer beschaamde schoolkinderen worden bij de aankomst van een volwassene.

Smurfonie in ut[bewerken]

Naast het titelverhaal bevat het album ook Smurfonie in ut, het eerste verhaal van De Smurfen dat op het normale formaat werd gepubliceerd in Spirou/Robbedoes.[6] Peyo kreeg voor dit verhaal hulp van François Walthéry, die net door Peyo was aangenomen. Hij tekende de instrumenten in het verhaal. Hij kreeg deze opdracht omdat Peyo inzag dat Walthéry niet geschikt was om een Smurf correct op papier neer te zetten.[7] De voorpublicatie van Smurfonie in ut in Spirou liep in 1963 en 1964 (nummers 1339-1351).[2]

De verhalen[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De Smurführer[bewerken]

Grote Smurf vertrekt voor een grote reis om ingrediënten te halen voor zijn magische brouwsels. Al snel krijgen de Smurfen, nu zonder leider, ruzie met elkaar. Ze besluiten daarop een nieuwe leider te kiezen. Brilsmurf stelt zich kandidaat, omdat hij zichzelf de meest intelligente en geschikte leider vindt. Zijn tegenkandidaat is een nog onbekende Smurf, "Smurf". Terwijl Brilsmurf zich arrogant gedraagt doet Smurf er alles aan om bij de Smurfen geliefd te worden - bijvoorbeeld door felle redevoeringen waarin hij zegt dat Smurfenland en het Smurfenvolk het beste is dat bestaat - en al snel wordt hij tot leider gekozen met 96 tegen 2 stemmen (een van de Smurfen mocht niet stemmen omdat hij de inktpot over zijn stembiljet had gegooid).

Vanaf nu laat hij zich Smurführer (oorspronkelijk Schtroumpfissime, dus Smurfisimo, waarbij wellicht eerder aan generalísimo Francisco Franco wordt gedacht) noemen en draagt een gouden broek en muts. De anderen nemen hem niet serieus tot hij wachters aanstelt, geleid door Potige Smurf. Deze wachters dwingen met harde hand gehoorzaamheid af. Smurführer dwingt de Smurfen vervolgens een paleis voor hem te bouwen waar hij zijn intrek neemt. Ook laat hij Lolsmurf opsluiten omdat die een grap met een ontploffend pakje met de Smurführer en een wachter uithaalde.

De Smurfen protesteren tegen deze gang van zaken maar de wacht slaat ieder protest neer. Hierop ontstaat een verzetsbeweging tegen de Smurführer, die probeert Lolsmurf te redden. Dit mislukt, maar de wachters weten Brilsmurf te grijpen. De verzetsstrijders vluchten nu de bossen in. Een strafexpeditie van de Smurführer leidt er alleen maar toe dat een deel van zijn troepen overloopt, en uiteindelijk laat de Smurführer een houten muur om het dorp bouwen zodat niemand meer kan ontsnappen.

De rebellen omsingelen het dorp en eisen dat de Smurführer aftreedt. Deze weigert en een oorlog ontstaat, die met rotte tomaten wordt uitgevochten. Een rebel blaast met chemicaliën uit het laboratorium van Grote Smurf het paleis van de Smurführer op en uiteindelijk is de Smurführer met zijn laatste aanhangers omsingeld. Op het moment dat de rebellen de laatste aanval willen inzetten keert Grote Smurf terug, en geeft de Smurfen en in het bijzonder de Smurführer een veeg uit de pan. Hij zegt dat ze zich als mensen hebben gedragen, wat niet als compliment bedoeld is.

De Smurführer schaamt zich diep en begint met het opruimen van de rommel die hij heeft veroorzaakt. Ook de andere Smurfen zien hun fout in en helpen een handje. De gouden broek en muts worden gebruikt om de vogelverschrikker aan te kleden.

Smurfonie in ut[bewerken]

Bij het repeteren van de "smurfonie in ut" blijkt er één Smurf vals te spelen. De andere Smurfen proberen hem allerlei instrumenten te laten bespelen, maar telkens met een vals resultaat. Als hij droevig in de bossen op zijn trompet speelt merkt Gargamel hem op. Gargamel verkleedt zich als fee en geeft de Smurf de turlisifon, een toverinstrument met een volgens Gargamel heel zoete klank. Als de Smurf dit instrument bespeelt voor de andere Smurfen vallen ze echter allen in een diepe slaap, waaruit ze niet gewekt kunnen worden. Elke poging om hen te wekken mislukt, en de Smurf besluit Gargamel op te zoeken. In een van Gargamels boeken leest hij dat er echter geen oplossing mogelijk is. Hij keert verdrietig terug naar het dorp en besluit als laatste eerbetoon te spelen op zijn trompet. Door de valse klanken die hij voortbrengt, worden de Smurfen weer wakker.

Tekenfilmversies[bewerken]

  • De tekenfilmversie van De Smurführer heet Koning Smurf en is het achtste deel in het eerste seizoen van de tekenfilmreeks. Daarin is het Brilsmurf die de titelrol vervulde. De politieke allegorie werd voor deze adaptatie wat afgezwakt: het opportunisme waarmee Brilsmurf steeds wisselend zijn partij kiest, werd bijvoorbeeld onmogelijk door zijn nieuwe rol. Ook de electorale beloftes en het gedrag na de verkiezingen van de koning komen niet aan bod.[8]
  • De tekenfilmversie van Smurfonie in ut heet Symfonie in C-Smurf. Hier komt Smurfin voor. In het stripverhaal is dit niet het geval aangezien ze pas meespeelt vanaf het verhaal De Smurfin.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Dayez, Hugues, Le Schtroumpfissime - Commenté par Hugues Dayez, Dupuis, Italië, 2011, p. 46 ISBN 978-2-8001-5166-3.
  2. a b Les Schtroumpfs dans le journal de Spirou. BD oubliées Geraadpleegd op 9 augustus 2012
  3. Dayez, Hugues, Le Schtroumpfissime - Commenté par Hugues Dayez, Dupuis, Italië, 2011, p. 70 ISBN 978-2-8001-5166-3.
  4. Dayez, Hugues, Le Schtroumpfissime - Commenté par Hugues Dayez, Dupuis, Italië, 2011, p. 30 en 74 ISBN 978-2-8001-5166-3.
  5. Zie ook deze mop (nummer 60)
  6. (fr) Peyo; Jalabert, Olivier, Les Schtroumpfs, La Dernière Heure/Les Sports & La Libre Belgique, Italië, 2003, 206 pp
  7. Dayez, Hugues, Le Schtroumpfissime - Commenté par Hugues Dayez, Dupuis, Italië, 2011, p. 48 ISBN 978-2-8001-5166-3.
  8. Dayez, Hugues, Le Schtroumpfissime - Commenté par Hugues Dayez, Dupuis, Italië, 2011, p. 82 ISBN 978-2-8001-5166-3.