De novo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De novo is de Latijnse term voor ontstaan van iets nieuws (letterlijk: vanuit het nieuwe).

  • In de genetica wordt de term de novo-mutatie gebruikt als de aanleg voor een erfelijke aandoening niet bij de ouders aanwezig was, maar wel bij een kind gevonden wordt. In het DNA is dan een mutatie opgetreden, waarschijnlijk bij een van de ouders (anders in een van de eerste celdelingen van het embryo). Bij erfelijke aandoeningen wordt dit verschijnsel in een bepaalde mate gevonden, vooral bij aandoeningen die dominant overerven. Bij tubereuze sclerose is dat bijvoorbeeld ongeveer 60%-70%.[1]
  • In de scheikunde en de biochemie wordt gesproken over de novo-synthese van moleculen, als een complexere stof nieuw wordt opgebouwd uit losse eenvoudige bouwstenen, zoals suikers en aminozuren, in plaats van door het ombouwen van een soortgelijke stof.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. (nl) S. Verhoef, A.M.W. van den Ouweland, H. de Nijs Bik & C.T.R.M. Schrander-Stumpel (2003) - Klinische genetica (37): tubereuze-sclerosecomplex, Patient Care 30 (3), pp. 33-40