Delta II

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Delta II-raketlancering vanaf Cape Canaveral

De Delta II is een door United Launch Alliance (ULA) – en voor 2006 door Boeing – gebouwd rakettype dat sinds 1989 onder meer door de NASA wordt gebruikt om objecten te lanceren. Per augustus 2004 zijn er al meer dan 110 ruimtesondes, kunstmanen en andere ruimtevaartuigen mee gelanceerd. De laatste vlucht van een Delta II staat in 2017 gepland. Vanaf 2019 moeten alle ULA-raketten met uitzondering van de Delta IV Heavy vervangen worden door het "Next Generation Launch System" (NGSL), dat anno 2015 bij ULA op de tekentafel ligt.

Bouw[bewerken]

De Delta II-raket is verkrijgbaar in twee- en drietrapsuitvoering en beschikt over drie, vier of negen grafiet epoxy motoren (GEM), afhankelijk van het vereiste vermogen. De draagkracht van dit rakettype varieert van 891 tot 2142 kg voor objecten naar geostationaire banen en 2700 tot 6000 kg voor lager gelegen banen.

Missies[bewerken]

De eerste Delta II werd gebruikt voor het lanceren van de gps-satelliet NAVSTAR II-1 op 14 februari 1989. De eerste commerciële lading was de communicatiesatelliet BSB-R1 van British Satellite Broadcasting. Tussen 1996 en 1999 heeft NASA Delta II's gebruik voor het lanceren van vier missies naar Mars. In 1999 brak de Delta II het record "meeste satellieten lanceren in een zo kort mogelijke tijd" door in 68 dagen 17 satellieten in een baan om de aarde te brengen.

Externe link[bewerken]

Delta II website van Boeing