Denemarken op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Denemarken Denemarken
Eerste deelname 1957
Aantal deelnames 42
Winst 3
Zender DR
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1963, 2000, 2013)
Laagste positie laatste (2002)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Denemarken doet al sinds 1957 mee aan het Eurovisiesongfestival.

Overzicht[bewerken]

In 1956 werd in Zwitserland het eerste Eurovisiesongfestival georganiseerd, maar Denemarken was hier niet bij. Het land had zich (net als overigens het Verenigd Koninkrijk en Oostenrijk) te laat ingeschreven bij de EBU en kon zodoende niet deelnemen. Bij het tweede festival, in 1957 gehouden in Frankfurt am Main, waren de Denen wel van de partij. De allereerste inzending van het land werd het lied Skibet skal sejle i nat, gezongen door het duo Birthe Wilke & Gustav Winckler. Opvallend aan het optreden was de kus die het nummer afsloot. Deze duurde maar liefst 32 seconden, omdat niet was afgesproken wanneer te stoppen. Wilke en Winckler eindigden met hun nummer op de derde plaats, waarmee Denemarken een sterk debuut maakte op het songfestival.

In de jaren die volgden presteerde Denemarken iets wat wisselvallig. Tweemaal wist het land niet verder te komen dan de voorlaatste plaats, maar de Denen eindigden eveneens tweemaal als vijfde, met respectievelijk Birthe Wilke (ditmaal zonder Gustav Winckler) in 1959 en Dario Campeotto in 1961.

In 1963 wint Denemarken voor het eerst het Eurovisiesongfestival dankzij de deelname van Grethe & Jørgen Ingmann

In 1963 stuurde Denemarken het echtpaar Grethe & Jørgen Ingmann naar het songfestival. Grethe (als zangeres) en Jørgen (als gitarist) brachten het opvallende nummer Dansevise ten gehore en kregen veel punten tijdens de puntentelling. Samen met Zwitserland werd gestreden om de eerste plaats, waarbij Zwitserland uiteindelijk leek te gaan winnen. Er ging echter iets mis toen de punten vanuit Noorwegen aan de beurt waren. De woordvoerder van de Noorse jury vermeldde de punten niet op de juiste manier, waardoor de presentatrice van die avond, Katie Boyle, in de war raakte. De Noorse punten werden daarom even geschrapt, waarna later een nieuwe poging werd ondernomen. Nu kwam de Noorse jury echter met heel andere resultaten, waardoor niet Zwitserland het songfestival zou winnen, maar Denemarken. De verontwaardigde Zwitsers protesteerden, maar de uitslag bleef gehandhaafd. Denemarken won met Dansevise voor het eerst het Eurovisiesongfestival. Gevolg was ook dat Denemarken in 1964 het Songfestival mocht organiseren. Dat vond plaats in de concertzaal van attractiepark Tivoli in de hoofdstad Kopenhagen.

Na de overwinning van het echtpaar Ingmann was Denemarken nog driemaal zonder veel succes aanwezig op het Eurovisiesongfestival. Tussen '57 en '66 nam de Deense omroep DR steeds trouw deel aan alle festivals, maar door de aanstelling van een nieuwe directeur bij de omroep die het Songfestival niet goed gelegen was, verdwenen de Denen vanaf 1967 van het podium. Pas in 1978, bij het verdwijnen van de halsstarrige DR-directeur, keerde Denemarken terug. De rentree in dat jaar leverde met 13 puntjes en de 16de plaats nog geen groot succes op, maar Tommy Seebach zette die teleurstelling een jaar later alweer recht door zesde te worden met het liedje Disco Tango, waarmee hij vervolgens ook een grote Europese hit scoorde

Vervolgens eindigde Denemarken een aantal jaren weer onopvallend in de middenmoot of ergens onderaan. Ook het nogmaals afvaardigen van Tommy Seebach in 1981 had niet het beoogde effect. Meer succes hadden de Denen weer in 1984, toen het duo Hot Eyes vierde werd met Det lige det. Het betekende voor Denemarken het grootste succes sinds de winst in 1963, tevens reden om hetzelfde duo een jaar later nogmaals af te vaardigen. Met een elfde plaats had Hot Eyes toen echter aanzienlijk minder succes.

In 1986 brak er op het Eurovisiesongfestival een glorieperiode aan voor Denemarken. Vijfmaal achter elkaar eindigde het land met hoge puntenaantallen in de top 10. Hoogtepunten waren de twee derde plaatsen in 1988 (opnieuw met Hot Eyes) en in 1989 (met Birthe Kjær). Vanaf 1991 begon Denemarken weer wisselvallig te presteren. Tommy Seebach vertegenwoordigde het land in 1993 voor een derde maal, maar werd slechts 22ste, waardoor de Denen een jaar later thuis moesten blijven. Aud Wilken maakte het in 1995 weer een beetje goed door vijfde te worden met Fra Mols til Skagen, maar in 1996 was Denemarken weer niet van de partij omdat het in een eenmalige voorronde te laag was geëindigd. Ten slotte ontbraken de Denen ook in 1998, na een te lage score op het songfestival van een jaar eerder.

Na de achtste plaats in 1999 kwam Denemarken in 2000 naar het Eurovisiesongfestival in Stockholm met de Olsen Brothers, twee oudere mannen die volgens de peilingen voorafgaand aan het festival weinig kans hadden op de zege. De verrassing was echter groot toen de Olsen Brothers aan het eind van de puntentelling wel degelijk bovenaan stonden en tot winnaars werden uitgeroepen. Het betekende voor Denemarken de tweede songfestivalzege, en de eerste in 37 jaar tijd.

Door de overwinning werd het Songfestival in 2001 door Denemarken georganiseerd. Het festijn vond plaats in het Parkenstadion in Kopenhagen. Dit stadion, dat een capaciteit heeft van 38.000 toeschouwers, is tot op de dag van vandaag de grootste zaal waar ooit een songfestival heeft plaatsgevonden. Denemarken zelf was tijdens dit songfestival ook een van de kanshebbers. Het land kwam ook dichtbij een nieuwe overwinning, maar moest uiteindelijk genoegen nemen met de tweede plaats, achter Estland.

Het songfestival van 2002 werd voor Denemarken een debacle. Zangeres Malene Mortensen, die aantrad met het liedje Tell me who you are, kreeg slechts zeven punten en belandde daarmee op de laatste plaats. Een unicum voor de Denen, want het land was nooit eerder laatste geworden. Hierdoor moest Denemarken in 2003 noodgedwongen weer een jaar thuisblijven.

De laatste jaren presteert Denemarken redelijk op het Eurovisiesongfestival. Ondanks de invoering van de halve finale in 2004 weet het land zich meestal wel te kwalificeren voor de finale. In 2010 en 2011 boekte Denemarken zelfs weer grote successen, door tweemaal op rij in de top 5 van de finale te eindigen. In 2012 haalde Denemarken eveneens de finale, maar kwam daar niet verder dan de 23ste plaats. Overigens ook de slechtste finaleplek voor het land sinds de invoering van de finale.

Tijdens het Eurovisiesongfestival 2013 in Malmö (Zweden) won Denemarken met het nummer Only Teardrops van Emmelie de Forest.

Deense deelnames[bewerken]

Jaar Artiest Titel Finale Ptn Semi Ptn Taal
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1957 Birthe Wilke & Gustav Winckler Skibet skal sejle i nat 3 10 Deens
Vlag van Nederland 1958 Raquel Rastenni Jeg rev et blad ud af min dagbog 8 3 Deens
Vlag van Frankrijk 1959 Birthe Wilke Uh jeg ville ønske jeg var dig 5 12 Deens
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1960 Katy Bødtger Det var en yndig tid 10 4 Deens
Vlag van Frankrijk 1961 Dario Campeotto Angelique 5 12 Deens
Vlag van Luxemburg 1962 Ellen Winther Vuggevise 10 2 Deens
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1963 Grethe & Jørgen Ingmann Dansevise 1 42 Deens
Vlag van Denemarken 1964 Bjørn Tidmand Sangen om dig 9 4 Deens
Vlag van Italië 1965 Birgit Brüel For din skyld 7 10 Deens
Vlag van Luxemburg 1966 Ulla Pia Stop mens legen er god 14 4 Deens
Vlag van Frankrijk 1978 Mabel Boom boom 16 13 Deens
Vlag van Israël 1979 Tommy Seebach Disco tango 6 76 Deens
Vlag van Nederland 1980 Bamses Venner Tænker altid pa dig 14 25 Deens
Vlag van Ierland 1981 Tommy Seebach & Debbie Cameron Krøller eller ej 11 41 Deens
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1982 Brixx Video, video 17 5 Deens
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1983 Gry Johansen Kloden drejer 17 16 Deens
Vlag van Luxemburg 1984 Hot Eyes Det lige det 4 101 Deens
Vlag van Zweden 1985 Hot Eyes Sku' du spør' fra no'en 11 41 Deens
Vlag van Noorwegen 1986 Trax Du er fuld af løgn 6 77 Deens
Vlag van België 1987 Anne Cathrine Herdorf & Bandjo En lille melodi 5 83 Deens
Vlag van Ierland 1988 Hot Eyes Ka' du se hva' jeg sa'? 3 92 Deens
Vlag van Zwitserland 1989 Birthe Kjær Vi maler byen rød 3 111 Deens
Vlag van Joegoslavië 1990 Lonnie Devantier Hallo hallo 8 64 Deens
Vlag van Italië 1991 Anders Frandsen Lige der hvor hjertet slår 19 8 Deens
Vlag van Zweden 1992 Lotte Nilsson & Kenny Lübcke Alt det som ingen ser 12 47 Deens
Vlag van Ierland 1993 Tommy Seebach Band Under stjernerne på himlen 22 9 Deens
Vlag van Ierland 1995 Aud Wilken Fra Mols til Skagen 5 92 Deens
Vlag van Ierland 1997 Thomas Lægård Stemmen i mit live 16 25 Deens
Vlag van Israël 1999 Michael Teschl & Trine Jepsen This time I mean it 8 71 Engels
Vlag van Zweden 2000 Olsen Brothers Fly on the wings of love 1 195 Engels
Vlag van Denemarken 2001 Rollo & King Never ever gonna let you go 2 177 Engels
Vlag van Estland 2002 Malene Tell me who you are 24 7 Engels
Vlag van Turkije 2004 Tomas Thordarsson Shame on you X X 13 56 Engels
Vlag van Oekraïne 2005 Jakob Sveistrup Talking to you 10 125 3 185 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Sidsel Ben Semmane Twist of love 18 26 X X Engels
Vlag van Finland 2007 DQ Drama queen X X 19 45 Engels
Vlag van Servië 2008 Simon Mathew All night long 15 60 3 112 Engels
Vlag van Rusland 2009 Niels Brinck Believe again 13 74 8 69 Engels
Vlag van Noorwegen 2010 Chanée & N'evergreen In a moment like this 4 149 5 101 Engels
Vlag van Duitsland 2011 A Friend in London New tomorrow 5 134 2 135 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Soluna Samay Should've known better 23 21 9 63 Engels
Vlag van Zweden 2013 Emmelie de Forest Only teardrops 1 281 1 167 Engels
Vlag van Denemarken 2014 Basim Cliche love song X X Engels

Festivals in Denemarken[bewerken]

Jaar Plaats Zaal Presentatoren
Vlag van Denemarken 1964 Kopenhagen Tivolis Koncertsal Lotte Wæver
Vlag van Denemarken 2001 Kopenhagen Parken Søren Pilmark en Natasja Crone Back
Vlag van Denemarken 2014 Kopenhagen B&W Hallerne Pilou Asbæk, Nikolaj Koppel en Lise Rønne