Depersonalisatiestoornis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Depersonalisatiestoornis
Coderingen
ICD-10 F48.1
ICD-9 300.6
MeSH D003861
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

De depersonalisatiestoornis is een psychische aandoening die als belangrijkste kenmerk depersonalisatie of derealisatie heeft. Depersonalisatie kan een symptoom van andere aandoeningen zijn, maar in het geval van de depersonalisatiestoornis is het een specifiek ziektebeeld. In het DSM-IV is de stoornis ingedeeld bij de dissociatieve stoornissen.

Depersonalisatie kan omschreven worden als het gevoel 'los' te staan van de omgeving, in een droom te leven, achter glas te staan of het eigen lichaam als vreemd te ervaren. De patiënt houdt wel contact met de werkelijkheid (er is geen sprake van wanen), maar kan door het gevoel van vervreemding, erg onrustig of gespannen worden.

Behandeling[bewerken]

Er is nog niet veel onderzoek gedaan naar behandeling van de depersonalisatiestoornis. Wel zijn er veelbelovende resultaten geboekt met de behandeling van de depersonalisatiestoornis als ware het een angststoornis. Recente opvattingen suggereren namelijk dat de depersonalisatiestoornis meer kenmerken vertoont van een angststoornis dan van een dissociatieve stoornis. De opvatting gaat er van uit dat angst voor symptomen van depersonalisatie leidt tot spanning en vermijdingsgedrag, waardoor juist deze symptomen blijven opkomen. In 2011 is een protocollaire behandeling van de depersonalisatiestoornis gepubliceerd welke gebaseerd is op deze recente inzichten (Bar & Van Minnen, 2011). [1]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Bar, E., & Minnen van, A. (2011). Protocollaire behandeling van de depersonalisatiestoornis. In: G.P.J. Keijsers, A.van Minnen, & C.A.L. Hoogduin (red.). Protocollaire behandelingen voor volwassenen met psychische klachten. Arnhem, Boom Cure & Care publishers.