Deukalion en Pyrrha

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Deucalion and Pyrrha, Pieter Paul Rubens, 1636

Deucalion en Pyrrha (Oudgrieks: Δευκαλίων ί Πύρρα/Πύῤῥα) zijn een echtpaar die een grote rol spelen in een van de bekendste zondvloedverhalen uit de Griekse mythologie.

Om de mensen te straffen zond Zeus een zondvloed uit over de wereld. Alleen Deucalion (zoon van Prometheus) en Pyrrha (dochter van Epimetheus) bleven in leven. Prometheus had namelijk zijn zoon aangeraden een schip te bouwen. Na de zondvloed kwam het schip terecht op de Parnassus.

Omdat ze niet wisten hoe ze de aarde opnieuw moesten bevolken, gingen ze naar het orakel van Themis, dat hen vertelde (zoals Ovidius het in zijn Metamorphoses verwoordde in het Latijn):

Mota dea est sortemque dedit: Discedite templo
Et velate caput cintasque resolvite vestes.
Ossaque post tergum magnae iactate parentis.
Obstipuere diu rumpitque silentia voce.
Pyrrha prior iussisque deae parere recusat.
Detque sibi veniam pavido rogat ore pavetque.
Laedere iactatis maternas ossibus umbras.

vertaling:

  • De godin is bewogen en gaf de orakelspreuk:
  • "Ga weg van de tempel en omhul het hoofd en maak de omsnoerde kleren weer los.
  • En gooi de botten van de grote moeder achter de rug."

Lange tijd stonden ze verbaasd en Pyrrha verbrak als eerste de stilte met haar stem en weigerde aan het bevel van de godin te gehoorzamen. Ze vroeg met angstig gezicht vergiffenis aan haar te schenken en ze was bang de schim van de moeder te beschadigen door de gegooide botten.

Na een tijdje kwamen ze erachter dat de aarde de grote moeder was en dat de stenen haar beenderen waren. Zo wierpen ze stenen achter zich en werd de mensheid herschapen. De door Deucalion geworpen stenen veranderden in mannen, die door Pyrrha in vrouwen.

Bijbelse analogie[bewerken]

De analogie van dit verhaal met het verhaal uit de bijbel is groot. Zo kwam Noach na de zondvloed met zijn schip op de berg Ararat terecht.