Dewey Decimale Classificatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Dewey Decimale Classificatie is een beschermd systeem van bibliotheekindeling ontwikkeld door Melvil Dewey en gewijzigd en uitgebreid in de loop van tweeëntwintig grote herzieningen, waarvan de laatste in 2004. Het verscheen voor het eerst in 1876 en wordt regelmatig bijgewerkt. Melvil Dewey paste als eerste het decimale principe toe, gebaseerd op de hoofdgebieden van Francis Bacon [1561-1626]. De notaties zijn minimaal drie cijfers lang [eventueel nullen langs rechts]. Na drie cijfers volgt een punt. Oorspronkelijk is de Ddc opsommend, de volgende drukken kennen hulptabellen voor tijdsvakken en geografie. Wordt vooral in de Angelsaksische wereld gebruikt, voor wetenschappelijke en openbare bibliotheken. De indeling ziet er als volgt uit:

000 Algemene werken

100 Filosofie

200 Godsdienst

300 Sociale wetenschappen: sociologie, economie, recht…

400 Taalkunde

500 Natuurwetenschappen

600 Toegepaste wetenschappen. Techniek

700 Kunsten

800 Letterkunde

900 Geschiedenis en aardrijkskunde

Zie ook [bewerken]