Diabetes insipidus
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
 |
Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht. Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts |
| Diabetes insipidus | |
| ICD-10 | E23.2 |
| ICD-9 | 253.5 |
| DiseasesDB | 3639 |
| MedlinePlus | 000377 Central000460 Congenital000461 Nephrogenic 000511 |
| eMedicine | med/543 ped/580 |
 Geneeskunde |
|
Diabetes insipidus (DI) is een aandoening die gekenmerkt wordt door polyurie en polydipsie. De uitgescheiden urine is daarbij - in tegenstelling tot diabetes mellitus - niet zoet en (wel) sterk verdund. Diabetes insipidus wordt veroorzaakt door het ontbreken van antidiuretisch hormoon (Vassopressine, ADH) (craniale diabetes insipidus) of ongevoeligheid van de nieren voor dat hormoon (nefrogene diabetes insipidus). DI komt veel voor bij patiënten met histiocytose, zelfs na jaren therapie. Bloedonderzoek zal afwijkende bloedspiegels van veel elektrolyten te zien geven. De dorstproef geeft snel uitsluitsel ten aanzien van de diagnose diabetes insipidus.
Behandeling van diabetes insipidus is afhankelijk van de achterliggende oorzaak. Met gemodificeerde vormen van vasopressine kunnen de nieren aangespoord worden om meer water vast te houden, maar de kans bestaat dat er teveel vocht wordt vastgehouden. Soms kan de eigen productie van ADH worden gestimuleerd met carbamazepine of thiazide. Ernstige diabetes insipidus kan hiermee doorgaans niet volledig gecompenseerd worden.
