Dido (mythologie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De dood van Dido, Guercino, 1631
De dood van Dido, ca. 400
De dood van Dido, ca. 400

Koningin Dido van Tyrus (Romeinse naam) of Elissa/Elyssa (Fenicische naam: PhoenicianA-01.pngPhoenicianS-01.pngPhoenicianS-01.pngPhoenicianI-01.pngPhoenicianL-01.pngPhoenicianE-01.png) is één van de hoofdfiguren uit de Aeneis van Vergilius en volgens de legende de stichteres van Carthago.

De naam Dido is mogelijk Semitisch (en betekent dan 'geliefde'). Dido is dan synoniem met de Carthaagse godin Tanit.

Het verhaal[bewerken]

Dido (afkomstig van het Griekse Deido = zwerfster, vanwege haar vele zwerftochten) stamde af van Agenor, haar zuster was Anna en haar broer heette Pygmalion.

Het verhaal gaat dat Dido ooit gevlucht was uit haar eigen land, Tyrus. Zij was daar namelijk getrouwd met een rijk man, Sichaeus genaamd. De broer van haar man, de koning van Tyrus, was jaloers op hun welvaart. Het echtpaar besloot te vluchten, maar Dido's echtgenoot kwam hierbij om het leven. Dido redde het tot aan de kust van Noord-Afrika.

Er regeerde reeds een koning (volgens sommigen Hiarbas) in het gebied waar zij toen terechtkwam. Deze stond haar daar toe een stuk grond in gebruik te nemen zo groot als zij met een runderhuid kon omtrekken. Dido sneed daarop een huid in zeer smalle repen, legde deze reepjes achter elkaar en kon op die manier een aanzienlijk gebied voor haar stad veroveren. Toen de koning in kwestie haar een aanzoek deed (hij was gecharmeerd door haar knappe uiterlijk en slimheid) weigerde ze beleefd; ze was immers een weduwe en wilde haar overleden man trouw blijven.

Ze werd vervolgens (door toedoen van Juno en Venus) verliefd op Aeneas, die uit Troje was gevlucht. Tijdens een jacht werden deze twee overvallen door een regenbui die hen dwong samen in een grot te gaan schuilen. Hier wisselden zij hun eerste kus uit.

Hoewel Aeneas van Dido hield kwam Mercurius (op aansporing van de goden) naar Aeneas en beval hem te vertrekken. Daarop vertrok Aeneas naar Latium in Italië. Dido richtte na zijn vertrek een brandstapel op met spullen die haar aan hem deden denken. Hierna pleegde ze zelfmoord door zich neer te steken. De fakkel die ze in haar hand had viel daarna op de brandstapel, waardoor de deze vlam vatte.

Een andere versie[bewerken]

In 814 v.Chr. onderhandelde het Numidische stamhoofd Hiarbas een overeenkomst om te trouwen met prinses Dido, dochter van de koning van Tyrus, in ruil voor enkele gebouwen. Deze plaats groeide uiteindelijk uit tot Kart Hadašt (de Nieuwe Stad, ofwel Carthago).

Volgens de Romeinse mythologie bracht de Trojaanse held Aeneas tijdens zijn reizen ook een bezoek aan Dido. Zij werd verliefd op hem en toen Aeneas verder trok naar Italië pleegde ze uit verdriet zelfmoord.

Dido in de kunstgeschiedenis[bewerken]

Literatuur[bewerken]

Opera's[bewerken]

Dido speelt een hoofdrol in de volgende opera's:

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Dante Alighieri, Mark Musa (vert.), Inferno. Indiana UP, 1996. ISBN 9780253329684. 75.