Dierenmishandeling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hond met verwondingen

Dierenmishandeling omvat alle niet noodzakelijke handelingen en alle verwijtbare nalatigheden van mensen, waardoor dieren pijn aangedaan, letsel toegebracht, of ernstig in hun welzijn benadeeld worden. De term "dierenmishandeling" wordt ook in meer enge zin gebruikt, namelijk ter aanduiding van een strafbaar feit, dat zich voordoet, wanneer bij de behandeling van dieren een of meer strafrechtelijke regels, die op dit gebied gelden, worden overtreden.

"Niet noodzakelijk"[bewerken]

Over de betekenis van "niet noodzakelijk" in dit verband, bestaat geen eensgezindheid. Sommigen[bron?] menen dat hier alleen nalatigheid en kwelzucht (sadisme) onder vallen, anderen[bron?] rekenen er ongerief veroorzaken en doden voor medische en/of economische doeleinden (vivisectie) toe.

Evenzo wordt de noodzaak van doden voor het verkrijgen van vlees en van dierlijke materialen (zoals bont) van bepaalde zijden ontkend. Deze kwestie speelt eveneens rond de bejegening van dieren in de recreatieve sfeer; onder andere stierenvechten, vossenjacht, sportvissen en het gebruik van circusdieren kennen zowel een sterke voor- als tegenlobby. Voorstanders zien het als onschuldig vermaak, tegenstanders als (nodeloze) dierenkwelling.

Wetgeving[bewerken]

Zie het artikel over de Nederlandse Gezondheids- en welzijnswet voor dieren.

Vormen van dierenmishandeling[bewerken]

Vormen van juridisch erkende dierenmishandeling zijn onder andere:

  • Het toetakelen, of verminken van zich in een weiland bevindende dieren, zoals paarden en pony's, door onbekenden.
  • Verwaarlozing van gehouden dieren. (Bijvoorbeeld door ondervoeding, of gebrek aan veterinaire zorg bij ziekte).
  • Couperen staart en/of oren bij honden en paarden.
  • Vissen met behulp van dynamiet
  • (Bont-) dieren vangen met behulp van voetklemmen.

Zie ook[bewerken]