Dinocrates

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Voorstel voor Athosberg

Dinocrates of Deinocrates, in het Oudgrieks Δεινοκράτης (fl. laatste kwart van de 4e eeuw v.Chr.), was een Grieks architect en technisch raadgever van Alexander de Grote. De naam betekent "meester van wonderen". Plutarchus noemt hem Stasicrates[1] en Strabo heeft het over Cheirocrates[2]. Ook Deinochares en zelfs Diocles of Rhegium kwamen voor.[3]

Werk[bewerken]

Dinocrates is bekend als ontwerper van:

Andere ontwerpen werden niet uitgevoerd, waaronder zijn spectaculaire plan voor de Athosberg. Vitruvius vertelt hoe Dinocrates aan Alexander de Grote voorstelde om de berg naar zijn beeltenis te bewerken, met in zijn linkerhand een uitgestrekte stad en in zijn rechterhand een grote schaal waarin alle bergstromen zich zouden verzamelen om vandaar in de zee te storten.[7] Nog volgens Vitruvius was Alexander ingenomen met het plan maar zag hij ervan af omdat hij de grond niet vruchtbaar genoeg achtte om een stad te onderhouden. Hij koos uiteindelijk voor Alexandrië.

Door Plinius de Oudere is een ander gewaagd project van Dinocrates beschreven. Ptolemaeus Philadelphus had hem belast met het bouwen van een tempel voor zijn overleden gemalin Arsinoë in het Alexandrijnse havengebied. Door middel van een gewelf uit zeilsteen wilde Dinocrates een vrij zwevende opstelling bekomen hebben voor het ijzeren standbeeld van de overledene.[8] Door zijn voortijdige dood kreeg het Arsinoeion uiteindelijk een ander uitzicht.[9]

De naam van Dinocrates wordt ook genoemd in verband met de leeuwentumulus in Amphipolis.

Bronnen
  1. Leven van Alexander, boek LXXII, 5‑8: Στασικράτης
  2. Geographika, boek XIV, 1.22-23: Χειροκράτης
  3. Deino'crates in: William Smith, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology
  4. Arrianus, Anabasis, boek III, 1
  5. Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica, 17.115
  6. Gaius Julius Solinus, De mirabilibus mundi, 40.5
  7. De architectura, inleiding tot boek II
  8. Plinius de Oudere, Naturalis historia, 37.108-109
  9. Plinius de Oudere, Naturalis historia, 37.148