Diplocaulus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Diplocaulus
Status: Uitgestorven, als fossiel bekend
Fossiel voorkomen: Vroeg-Perm tot Laat-Perm
Een reconstructie van Diplocaulus.
Een reconstructie van Diplocaulus.
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Amfibia (Amfibieën)
Orde: Nectridea
Familie: Keraterpetontidae
Geslacht
Diplocaulus
Cope, 1877
Typesoort
Diplocaulus salamandroides
Afbeeldingen Diplocaulus op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Diplocaulus op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Amfibieën

Diplocaulus is een uitgestorven geslacht van amfibieën, behorend tot de Lepospondyli, nauw verwant aan Diploceraspis, die eenzelfde kop had. Diplocaulus leefde 260 miljoen jaar geleden tijdens het Perm-tijdperk in de moerassen van Noord-Amerika. Er zijn ten minste vijf soorten in het geslacht benoemd.

Beschrijving.[bewerken]

Diplocaulus was 60-90 cm lang met een platte kop, kleine poten en een lange staart. Het opvallendst aan Diplocaulus waren de hoornvormige uitbreidingen aan de schedel, waardoor de kop de vorm van een pijl had. Hiermee kon hij gemakkelijker tegen de stroom in zwemmen. Het was een tijdgenoot van Dimetrodon en Eryops.

Leefwijze.[bewerken]

Diplocaulus was een bodemdier, dat leefde in moerassen, poelen en rivieren. Het dier voedde zich waarschijnlijk met waterinsecten.

Vondsten.[bewerken]

Fossielen werden gevonden in Noord-Amerika (Texas).

Bronnen