Dissociatie (scheikunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Dissociatie is in de biochemie of scheikunde een proces waarbij een groter deeltje in twee of meer kleinere uit elkaar valt.

Zouten, sommige moleculen en een aantal coördinatieverbindingen scheiden of vallen in oplossingen vaak uiteen in ionen, kleinere moleculen of radicalen. Dit uiteenvallen is over het algemeen omkeerbaar: het geheel kan weer uit de delen worden samengesteld. Dissociatie is het tegenovergestelde van associatie of recombinatie.

De mate van dissociatie kan worden beschreven met de Kd-waarde, de evenwichtsconstante voor de dissociatiereactie. Voor de reactie

AB \to A^+ + B^-

vinden we

K_d = \frac{[A^+][B^-]}{[AB]},

waarbij de rechte haken aanduiden dat de concentratie of, voor gassen, de partiële druk wordt aangegeven.

Voorbeelden van dissociatie zijn:

  • Het oplossen van een zuur in water, bijvoorbeeld: HNO3 → H+ + NO3 -
  • Het oplossen van een base in water, bijvoorbeeld: NH3 + H2O → NH4+ + OH -
  • Het waterevenwicht: H2O → H+ + OH -
  • Het oplossen van een zout in water, bijvoorbeeld: Na2SO4 → 2 Na+ + SO4 2-
  • Het uiteenvallen van het kobaltblauw-complex: CoCl4 2- → Co2+ + 4 Cl -
  • Het uiteenvallen van dichloor in twee chloorradicalen : Cl2 → 2Cl·

Zie ook[bewerken]