Diyarbakır (stad)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Diyarbakır
Plaats in Turkije Vlag van Turkije
Diyarbakır (stad)
Diyarbakır (stad)
Situering
Regio Zuidoost-Anatolië
Provincie Diyarbakır
District Diyarbakır
Coördinaten 37° 54' NB, 40° 14' OL
Algemeen
Inwoners (2010) 843.460
Foto's
Oude stadsmuren van Diyarbakır
Oude stadsmuren van Diyarbakır
Grote moskee van Diyarbakir
Grote moskee van Diyarbakir
Portaal  Portaalicoon   Turkije

Diyarbakır (Grieks: Άμιδα, Amida; Koerdisch: Amed) is een stad in het oosten van Turkije en de hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stad heeft een inwoneraantal van 843.460 (2010), waarvan meer dan 90% Koerdisch is.

De stad ligt op een steile, 650 meter hoge basaltrots aan de Tigris en is onder andere bekend om zijn watermeloenen. De Dicledam (een stuwdam) ligt nabij de stad.

Geschiedenis[bewerken]

Een stad op deze plaats zou al in 2000 v.Chr. bestaan hebben. In de 3e eeuw stichtten de Romeinen hier de kolonie Amida, genoemd naar de stad die er eerder lag. Ze werd in de 7e eeuw veroverd door de Arabieren en daarna een belangrijk centrum van de Bakr (Diyarbakır = land van de Bakr). De stad is sinds 1515 Turks en was van de 16e tot de 18e eeuw een belangrijke militaire vesting en uitvalsbasis voor de vele veldtochten tegen de Perzen. Tijdens de Ottomaanse tijd was Diyarbakır een belangrijk administratief centrum.

Op 1 november 1895 braken na het vrijdaggebed hevige rellen uit. Doelwit waren Armeniërs en andere christenen. Meer dan 3000 van hen vluchtten in kerken en onder andere het Franse consulaat. Toen de rellen na drie dagen luwden, bleken minstens 1000 Armeniërs te zijn gedood. Nog eens 1000 personen werden vermist.[1][2] Rond 1900 was nog circa 40 procent van de bevolking christelijk. De stad had zowel een Armeense-katholieke als een Syrische-katholieke en een Syrisch-jacobitische bisschop, een Chaldeeuws-katholieke aartsbisschop en een Grieks-orthodoxe metropoliet.[3]

Op 30 mei 1915 werd de gehele Armeense elite van de stad, 636 personen inclusief de bisschop, vermoord.[4]

Geboren[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) {Aut|S. de Courtois}}: The forgotten genocide: eastern Christians, the last Arameans (2009), blz. 110-112. ISBN 9781593330774]
  2. (en) Online e-book)
  3. Philip Jenkins - Het vergeten christendom, p. 156. ISBN 978-90-468-1042-2
  4. Artikel over de Armeense genocide op de website van het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies, blz. 52 (PDF-pagina 8 van 19)