Django (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Django
Django (Logo).png
Regie Sergio Corbucci
Producent Sergio Corbucci
Manola Bolognini
Scenario Geoffrey Copleston
Bruno Corbucci
Hoofdrollen Franco Nero
José Bódalo
Loredana Nusciak
Eduardo Fajardo
Muziek Luis Bacalov
Montage Nino Baragli
Sergio Montanari
Première 1966
Genre Spaghettiwestern
Speelduur 88 minuten
Taal Italiaans
Land Vlag van Italië Italië
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Django is een Italiaanse western uit 1966. De film was de debuutfilm van Sergio Corbucci. Toen de film uitkwam sloeg deze aan in de Europese bioscopen en startte de carrières van Corbucci en hoofdrolspeler Franco Nero.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Een spookstadje aan de Mexicaanse grens, waar alleen nog een uitbater van de plaatselijke saloon met zijn meisjes is achtergebleven. Deze stad wordt afwisselend bezocht door majoor Jackson en zijn Ku Klux Klan-achtige bende en een bende Mexicaanse bandieten. Dan arriveert de vreemdeling Django. Hij kiest geen partij voor één van de elkaar vijandiggezinde groepen, maar vecht zijn eigen strijd. Django is alleen, de doodkist die hij met zich meedraagt blijkt een machinegeweer te bevatten. Zijn motieven worden duidelijk naarmate de film vordert. Django is zijn vrouw kwijtgeraakt door toedoen van majoor Jackson. Django zint op wraak.

Yojimbo[bewerken]

In 1961 maakte de Japanse filmmaker Akira Kurosawa de film Yojimbo. Deze film zou een zeer diepe indruk maken op de Italiaanse filmindustrie. Er zijn na het uitkomen van deze film twee remakes in Italië gemaakt. De eerste kwam uit in 1964, A Fistful of Dollars, gemaakt door regisseur Sergio Leone. In 1966 kwam de tweede remake uit in de Italiaanse bioscoop onder de titel Django, van regisseur Sergio Corbucci. Daar waar de film van Sergio Leone een kopie is van de film Yojimbo, doet Sergio Corbucci een poging zijn eigen draai te geven aan het verhaal dat deze drie films ons proberen te vertellen. Het verhaal is simpel, er zijn twee bendes die ruzie hebben, beide zijn even sterk. Dan komt er een vreemdeling en die schakelt door middel van een eigen bedacht schaakspel de beide bendes uit. De bendes weten de motieven van onze antagonistische held niet en proberen hem om te kopen. De held verkoopt zichzelf steeds aan de hoogste bieder. Uiteindelijk doet hij dat om beide bendes kapot te krijgen.

Een goede tweede[bewerken]

Het interessante van de film van Corbucci is dat hij veel meer afwijkt van het verhaal dan respectievelijk A Fistful of Dollars en het origineel Yojimbo. We kunnen bij Django ook stellen dat de twee vorige films meer als inspiratie hebben gediend, dan dat Django een letterlijke kopie is. Sergio Corbucci is de film gaan schieten zonder enig script en het eerste half uur van de film is in feite zonder script gedraaid. Toen Sergio niet meer wist hoe hij verder moest, heeft hij zijn broer Bruno gevraagd een script in elkaar te boetseren. Daarna zijn ze doorgegaan met een verhaal van een goudroof en dan uiteindelijk de climax, de wraak op majoor Jackson.

Nalatenschap[bewerken]

De film Django was zijn tijd ver vooruit, het geweld is zeer expliciet en schokkend. Tegenwoordig is de bioscoopbezoeker niet anders meer gewend bij een gemiddelde actiefilm, maar in de jaren zestig was men daarmee nog niet zo bekend. De regisseur Corbucci was in tegenstelling tot Leone zeer politiek geëngageerd en hij beschouwde zichzelf als een socialist. Het geld in de film brengt niets anders dan narigheid. Majoor Jackson en zijn racistische bendeleden oefenen hun schutterscapaciteiten op Mexicaanse boeren door hen in de rug te schieten. Dit was zeker een verwijzing naar de nazi's die hetzelfde deden in de concentratiekampen. Het publiek ervoer dit soort vormen van geweld als zeer schokkend. De film is bijvoorbeeld om die reden in Engeland nooit uitgebracht. Een andere zeer sinistere vernedering die het publiek voorgeschoteld kreeg, was dat een man gedwongen werd zijn eigen afgesneden oor op te eten. Nieuw was ook het wapenarsenaal van de held. Deze droeg een machinegeweer in een doodskist. In de openingsscène sleept het personage Django Franco Nero letterlijk zijn doodskist achter zich aan.

Hoe populair de western Django was blijkt uit tientallen films met het woord "Django" in het titel die nochtans niets met het origineel hadden te maken. De naam "Django" was genoeg om de kaartverkoop in de bioscopen te doen stijgen. Franco Nero werd door deze film een megaster in Italië, waar hij altijd veel populairder is geweest dan Clint Eastwood.

In de jaren tachtig kwam het eerste officiële vervolg: Django 2: Strikes again!, waarin Franco Nero opnieuw de hoofdrol speelde. Toen echter was het product Django vergeten en de film flopte.

In populaire cultuur[bewerken]

  • In Reservoir Dogs van Quentin Tarantino: Mr. Blonde snijdt het oor van een politieagent af.
  • Red Dead Revolver, PlayStation 2: Een vijand van Red, Mr. Black, is gewapend met een machinegeweer. Deze heeft hij in een lijkkist verstopt.
  • Sukiyaki Western Django, Japanse remake uit 2007 door regisseur Takashi Miike, met een kleine bijrol weggelegd voor Quentin Tarantino.
  • Django stopt met roken: een beeldnovelle: een stripboek uit 2010 over hoe Django stopt met roken.
  • Django, Een verhaal dat te goor is om na te vertellen: een beeldnovelle: een stripboek uit 2010 over hoe Django een meisje probeert te ontvoeren.
  • Enkele van Lee 'Scratch' Perry's nummers met The Upsetters heten "Return of Django", "Django (Ol' Man River)" en "Django Shoots First". Perry noemde zelfs zijn tweede soloalbum "Return Of Django".
  • In 2012 regisseerde Quentin Tarantino de film Django Unchained, geïnspireerd op de originele Django.