Dodenspoorlijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dodenspoorlijn of Birma-Spoorlijn, 1942
De route van de DodenspoorlijnDe route van de Dodenspoorlijn
Totale lengte 415 km
Spoorwijdte 1067 mm en 1000 mm
Begin aanleg door geallieerde krijgsgevangenen, Thaise en Indonesische Romoesja's
Huidige status deels buiten gebruik
Geëlektrificeerd nee
Aantal sporen 1
Baanvak Dodenspoorweg
STRBSicon .svg van Bangkok
BHFBSicon .svg 0 km
ABZlfBSicon .svg naar Hua Hin
HSTBSicon .svg Tanon Songpol
BHFBSicon .svg Sa Kosi Narai
HSTBSicon .svg Luk Kae
BHFBSicon .svg Tha Rua Noi
HSTBSicon .svg Ban Nong Sua
HSTBSicon .svg Pak Phraek
BHFBSicon .svg Kanchanaburi
HSTBSicon .svg Ban Mae Nam Kwae Yai
WBRÜCKEBSicon .svg Kwai Rivier, vroeger Mae Klong
HSTBSicon .svg Kao Pun
HSTBSicon .svg Wang Lan
HSTBSicon .svg Na Kan
HSTBSicon .svg Wang Yen
HSTBSicon .svg Wang Takian
HSTBSicon .svg Ban Pong Sieo
HSTBSicon .svg Ban Kao
HSTBSicon .svg Tha Ta Sua
BHFBSicon .svg Tha Kilen
HSTBSicon .svg Wang Sing
HSTBSicon .svg Lumsum
BHFBSicon .svg Saphan Tham Krasae
BHFBSicon .svg Amphoe Sai Yok/Wang Pho
BHFBSicon .svg Ko Maha Mongkol
HSTBSicon .svg Chong Khaep
HSTBSicon .svg Wang Yai
HSTBSicon .svg Ban Pu Pong
BHFBSicon .svg Nam Tok, 194 km
KBHFxeBSicon .svg Nam Tok Sai Yok Noi, 195 km
exBHFBSicon .svg Tonchan
exBHFBSicon .svg Konyu
exGIPlBSicon .svg Hellfire-Pass
exBHFBSicon .svg Hintok
exBHFBSicon .svg Rin Tin
exBHFBSicon .svg Takanum
exWBRÜCKEBSicon .svg
exBHFBSicon .svg Kon Kuta
exBHFBSicon .svg Nikki
exWBRÜCKEBSicon .svg
exWBRÜCKEBSicon .svg
exGIPlBSicon .svg Drie-Pagoden-Pass, Grens Thailand / Burma, 304 km
exBHFBSicon .svg Thabaya
exBHFBSicon .svg Beke Taung
exBHFBSicon .svg Retpu
xABZrgBSicon .svg van Ye
BHFBSicon .svg Thanbuyzayat, 415 km
STRBSicon .svg naar Moulmein
Portal.svg Portaal KNIL

De Dodenspoorlijn (Death Railway), ook wel Birmaspoorweg of Birma-Siamspoorweg, is de bijnaam gegeven door geallieerde krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog aan de spoorlijn die zij gedwongen werden aan te leggen tussen Nong Pladuk in Thailand en Thanbyauzayat in Myanmar (Birma). Het werk aan de spoorlijn begon op 16 september 1942 en werd 16 maanden later voltooid, ondanks berekeningen van Japanse ingenieurs dat het minimaal 5 jaar zou duren om de 415 kilometer lange en 1 meter brede spoorlijn aan te leggen. De Japanners maakten hiervoor op grote schaal gebruik van dwangarbeid.

Tijdens de aanleg stierven per dag gemiddeld 75 arbeiders; 15 000 krijgsgevangenen stierven aan uitputting, ziekte en ondervoeding. Onder hen waren 7 000 Britten, 4 500 Australiërs, 131 Amerikanen en bijna 3 000 Nederlanders. Onder de westerse krijgsgevangenen waren veel KNIL-militairen en Nederlanders uit toenmalig Nederlands-Indië. Ook stierven ongeveer 100.000 Thaise en Indonesische Romoesja's en ook Birmaanse en Maleisische dwangarbeiders bij de aanleg door het moeilijke gebied. Na de voltooiing van de spoorweg in december 1943 bestond het werk uit onderhoud en reparatie van schade door geallieerde bommenwerpers. De werkkampen lagen vaak naast vitale punten van de spoorweg, waardoor bombardementen ook veel slachtoffers en gewonden onder de dwangarbeiders veroorzaakten.

De doden, die aanvankelijk langs de spoorweg werden begraven, zijn later (her)begraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma. Deze werden aangelegd op initiatief van de Commonwealth War Graves Commission, de Britse zusterorganisatie van de Nederlandse Oorlogsgravenstichting.

Veel overlevenden ondervonden later geestelijke problemen. Ook hun nazaten hebben nog problemen gehad: het zogenaamde tweedegeneratiesyndroom. Een van de bekendste arbeiders aan de spoorlijn was de Nederlandse cabaretier Wim Kan.

De eerste trein die over de spoorlijn reed was een bordeeltrein voor Japanse officieren.[1]

In het westen is de spoorlijn voornamelijk bekend van de film The Bridge on the River Kwai. Tegenwoordig is de lijn nog in gebruik tot aan Nam Tok in de provincie Kanchanaburi. De spoorlijn volgt na de brug bij de stad Kanchanaburi voor een groot gedeelte de loop van Kwai Noi-rivier.

Afbeeldingengalerij[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Living hell: Story of a WWII survivor at the death railway, door Goh Chor Boon, (1999) p. 75: "The last ceremonial spike - gold-plated of course - was hammered into place and the Death Railway became a reality. Comfort women on travelling brothel trains were making 48-hour stops along the line, with the guards - well groomed and washed for the occasion - waiting impatiently for them."