Domicile conjugal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Domicile conjugal
Een Japanse minnares
Regie François Truffaut
Producent Marcel Berbert
Scenario François Truffaut
Claude de Givray
Bernard Revon
Hoofdrollen Jean-Pierre Léaud
Claude Jade
Daniel Ceccaldi
Muziek Antoine Duhamel
Montage Agnès Guillemot
Cinematografie Néstor Almendros
Distributie Columbia Pictures
Première 9 september 1970
Genre Komedie
Speelduur 100 minuten
Taal Frans
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Domicile conjugal is een Franse film van regisseur François Truffaut uit 1970. Dit is de vierde film uit Truffauts Doinel-cyclus waarin acteur Jean-Pierre Léaud gestalte geeft aan Antoine Doinel.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Antoine Doinel is getrouwd met Christine Darbon (Claude Jade van Baisers volés). Ze wonen in Parijs, in een appartement aan de binnenplaats van een oud pand. Christine geeft vioolles. Antoine ziet het niet meer zitten met zijn bloemen en gaat werken bij een Amerikaans, waterbouwkundig bedrijf. Daar wordt hij betaald om een beetje met bootmodellen te spelen. Ook hoort hij dat hij voor het eerst vader is geworden van een zoon. En hij ontmoet een bijzonder knappe Japanse, Kyoko. Antoine begint een verhouding met haar. Wanneer Kyoko haar minnaar een bos bloemen stuurt, krijgt Christine lucht van de zaak. Christine en Antoine gaan uit elkaar. Antoine merkt al snel dat hij zich verveelt met Kyoko, terwijl hij Christine alles kan vertellen.

Direct na de titelrol maakt Truffaut duidelijk hoe het ervoor staat met Antoine (Jean-Pierre Léaud) en Christine (Claude Jade): "Mag ik een kilo mandarijnen van u," vraagt Christine aan de groenteboer. "Alstublieft juffrouw." "Het is niet juffrouw, maar mevrouw"' meldt ze pinnig en trots. Voilà, de Doinels zijn bijna 'arrivés'.

Rolverdeling[bewerken]

Externe link[bewerken]