Donald Rumsfeld

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Donald Rumsfeld
Rumsfeld1.jpg
Geboren 9 juli 1932
Evanston, Illinois, VS
Politieke partij Republikeinse Partij
Partner Joyce Pierson
Beroep Politicus, zakenman
Religie Protestant
Handtekening Handtekening
Website Library website
21ste Minister van Defensie
Aangetreden 20 januari 2001
Einde termijn 18 december 2006
Plaatsvervanger(s) Paul Wolfowitz
Gordon R. England
President George W. Bush
Voorganger William Cohen
Opvolger Robert Gates
13de Minister van Defensie
Aangetreden 20 november 1975
Einde termijn 20 januari 1977
Plaatsvervanger(s) Bill Clements
President Gerald Ford
Voorganger James Schlesinger
Opvolger Harold Brown
6de Stafchef van het Witte Huis
Aangetreden 21 september 1974
Einde termijn 20 november 1975
President Gerald Ford
Voorganger Alexander Haig
Opvolger Dick Cheney
9de Amerikaans ambassadeur bij de NAVO
Aangetreden 2 februari 1973
Einde termijn 21 september 1974
President Richard Nixon
Voorganger David Kennedy
Opvolger David Bruce
3de directeur van het Bureau voor Economische Kansen
Aangetreden 27 mei 1969
Einde termijn 11 december 1970
President Richard Nixon
Voorganger Bertrand Harding
Opvolger Frank Carlucci
Lid van het Huis van Afgevaardigden voor Illinois' 13de district
Aangetreden 3 januari 1963
Einde termijn 20 maart 1969
Voorganger Marguerite Church
Opvolger Phil Crane
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Verenigde Staten
Rumsfeld en Shimon Peres

Donald Henry Rumsfeld (Evanston, 9 juli 1932) is een Amerikaans oud-politicus en zakenman. Rumsfeld diende als 13de minister van Defensie van 1975 tot 1977 onder president Gerald Ford en als 21ste minister van Defensie van 2001 tot 2006 onder president George W. Bush. Hij is zowel de jongste als de oudste persoon die gediend heeft als Amerikaans minister van Defensie. Daarnaast was Rumsfeld vier termijnen lang Amerikaans Congreslid voor Illinois (1962-1969), directeur van het Bureau voor Economische Kansen (1969-1970), Counselor to the President (1970-1973), Amerika's Permanente Afgevaardigde bij de NAVO (1973-1974) en Stafchef van het Witte Huis (1974-1975).

Rumsfeld is geboren in Illinois en studeerde aan Princeton University, waar hij afstudeerde in 1954 met een graad in politieke wetenschappen. Na drie jaar gediend te hebben bij de Navy begon hij een campagne voor het Congres in Illinios' 13de congresdistrict, welke hij won in 1962 op 30 jarige leeftijd. Hij was een leidend mede-initiatiefnemer van de Freedom of Information Act. Rumsfeld accepteerde met tegenzin een aanstelling van president Richard Nixon als hoofd van het Office of Economic Opportunity (Bureau voor Economische Kansen) in 1969; waarna een jaar al benoemd tot adviseur van Nixon en werd daarmee gepromoveerd tot de Cabinet-level status. Hij werd eerst benoemd als hoofd van het Economic Stabilization Program voordat hij werd benoemd als ambassadeur bij de NAVO. Rumsfeld werd terug geroepen naar Washington in augustus 1974, waar hij benoemd werd als Stafchef van president Ford, waar hij spoedig Ford succesvol wist te overtuigen om een verruiming van de Freedom of Information Act te vetoën, hoewel het veto makkelijk was te negeren. Hij rekruteerde een jong eenmalig staflid, voormalig congreslid Dick Cheney, om hem op te volgen toen Ford hem nomineerde als minister van Defensie in 1975.

Nadat Ford de verkiezingen van 1976 verloor ging Rumsfeld terug naar het private bedrijfsleven. Hij werd benoemd tot president van het farmaceutische concern G. D. Searle & Company, gedurende de periode dat hij de legalisering van aspartaam leidde. Hij werd benoemd tot CEO van General Instruments van 1990 tot 1993 en als voorzitter van Gilead Sciences van 1997 tot 2001.

Rumsfeld werd aanbevolen voor de positie van minister van Defensie door de nieuwe vicepresident Dick Cheney in eind 2000 en werd benoemd in januari 2001 door president George W. Bush. Tijdens zijn ambtstermijn was hij een van de sleutelfiguren van de herstructurering van het leger in het begin van de 21ste eeuw. Rumsfeld was cruciaal voor de planning van Amerika's antwoord op de aanslagen van 11 september 2001, welke twee oorlogen in hield, een in Afghanistan en een in Irak. Bekend in mediakringen over zijn uitgesproken meningen en openhartigheid, verloor hij snel politiek steun naar mate de oorlogen langer duurden en stapte eind 2006 op. Sindsdien heeft hij zijn autobiografie gepubliceerd: Known and Unknown: A Memoir.

Carrière[bewerken]

In mei 2004 kwam Rumsfeld in opspraak naar aanleiding van misstanden door militairen in de Iraakse Abu Ghraib-gevangenis. Door enkele Democraten uit het Amerikaans congres en sommige media werd Rumsfeld opgeroepen af te treden. Rumsfeld bood excuses aan maar stapte niet op. President Bush schaarde zich vierkant achter zijn minister van defensie.

Op 8 november 2006, daags na voor de Republikeinen teleurstellend verlopen verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden, maakte president Bush bekend dat Rumsfeld zou aftreden. Tijdens een toespraak voor de nationale televisie noemde Bush ex-CIA baas Robert Gates als opvolger van Rumsfeld.

Persoonlijk[bewerken]

Rumsfeld trouwde met zijn high school liefde Joyce Pierson op 27 december 1954. Ze hebben drie kinderen en zes kleinkinderen.

Bronnen, noten en/of referenties