Doriërs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geschiedenis van Griekenland

Athina Akropolis relief front 2005-04.jpg



Portaal  Portaalicoon  Griekenland
Portaal  Portaalicoon  Geschiedenis

De Doriërs (Gr. Δωριεῖς, Dōrieis) waren chronologisch de laatste groep van Grieks sprekende stammen, die het Griekse schiereiland, via Illyria, binnendrongen, vermoedelijk in de periode 1200-1000 v.Chr. Deze migratie wordt meestal de Dorische volksverhuizing genoemd.

De Doriërs wisten reeds goed om te gaan met paarden, en kenden reeds de ijzerbewerking. Met hun ijzeren wapens waren zij in staat gemakkelijk de oorspronkelijke bevolking te onderwerpen. Men neemt aan dat hun expansie over de Peloponnesos (met als centrum Sparta), vele eilanden (onder andere Kreta) en de zuidwestelijke hoek van Klein-Azië (met als centrum Halicarnassus) de doodsteek heeft gegeven aan de Myceense cultuur.

De Doriërs vertegenwoordigden over het algemeen het meer sobere, nuchtere en soldateske deel der Grieken. Ook in de (bouw)kunst vertegenwoordigt het Dorische karakter het strenge, sobere element.

De Doriërs waren een van de 3 voornaamste bevolkingsgroepen rond 1100 v.C. De andere waren de Achaeërs en de Ioniërs.

Zie ook[bewerken]