Douglas DC-8

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Douglas DC-8
Douglas DC-8.jpg
Fabrikant Douglas Aircraft Company
Lengte 45,90 meter
Spanwijdte 43,40 meter
Hoogte (vanaf de grond) 12,90 meter
Stoelen voor passagiers 189 + 8 bemanning
Leeggewicht 56.610 kilogram
Vleugeloppervlak 266,45 m²
Max. startgewicht 142.880 kilogram
Motoren Vier Pratt & Whitney JT3D-3 turbofans
Max. stuwkracht per motor 80071 kN
Kruissnelheid 932 km/u
Max. reikwijdte 12.140 kilometer
Status beperkt in gebruik
Aantal gebouwd 556
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Douglas DC-8 is een verkeersvliegtuig van de Amerikaanse vliegtuigfabriek Douglas Aircraft Company. Het kan maximaal 189 passagiers vervoeren over een afstand van ruim 12.000 kilometer. Op 30 mei 1958 maakte een DC-8 de eerste vlucht. Er werden diverse versies gebouwd, met verschillende typen motoren. Het toestel verscheen later op de markt dan de Boeing 707 en had daardoor ook commercieel een achterstand. In 1972 werd de productie gestaakt.

Op 21 augustus 1961 doorbrak een Canadese Douglas DC-8 als eerste verkeersvliegtuig de geluidsbarrière.[1]

Nederland[bewerken]

KLM DC-8 63, PH-DEG, “Jan van Riebeek” op Luchthaven Londen Heathrow, 1975

In Nederland vloog de KLM met een uitgebreide vloot van diverse DC-8 types die van 1960 tot 1986 dienst deden in het gehele netwerk van de KLM. Martinair maakte tussen 1968 en 1978 ook gebruik van verschillende types DC-8. Nederlandse maatschappijen waren zeer te spreken over de DC-8, waar hij dan ook jarenlang in dienst bleef.

Suriname[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie SLM-ramp voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In Suriname vloog de SLM met een Douglas DC-8-62. Het toestel was vernoemd naar de Surinaamse zwemmer Anthony Nesty. Het verongelukte op 7 juni 1989 tijdens een mislukte poging om bij mist te landen op Johan Adolf Pengel International Airport.

Noten[bewerken]

  1. Douglas Passenger Jet Breaks Sound Barrier