Douglas TBD-1 Devastator

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Douglas TBD-1 Devastator van het US Navy TBD-1 Torpedo Squadron Six (VT-6), gestationeerd op het vliegdekschip USS Enterprise (CV-6), 1938

De Douglas TBD-1 Devastator was een Amerikaanse torpedo- bommenwerper. Ze waren vaak gestationeerd op Amerikaanse vliegdekschepen en speelden een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog, vooral tijdens de Slag in de Koraalzee en de Slag bij Midway.

Relatief weinig van de 129 gebouwde Douglas TBD-1 Devastators waren ten tijde van de Slag bij Midway bij de Amerikaanse marine nog in dienst, en van de 41 die tegen de Japanse vliegkampschepen in de aanval gezonden werden, omdat er geen andere beschikbaar waren, keerden er slechts 6 terug. Het toestel was, toen het in 1937 in dienst kwam, 's werelds beste vliegkampschip-torpedobommenwerper geweest, maar begin 1942, vooral tijdens de Slag in de Koraalzee en de Slag bij Midway, was het verouderd. De Devastator bleef na Midway nog kort bij twee eskadrons in dienst (VT-4 en VT-7), maar de meeste andere toestellen werden als hierna alleen nog als trainings- en opleidingsvliegtuig gebruikt.

Deze torpedobommenwerpers waren traag in vergelijking met de snelle Zero's van de Japanners. Als ze in een goede lage aanvalspositie konden komen, konden ze hun torpedo lanceren naar een Japans schip en dan weer snel wegdraaien. Dat 'snel' verliep vaak te traag en te kwetsbaar, want hiermee gaf het vliegtuig zijn hele onderkant bloot, waarbij menig Amerikaanse piloot moest ondervinden dat hij flink werd beschoten. Vele Amerikaanse vliegeniers van deze toestellen kwamen om of konden zich nog redden met hun "Mae West"-reddingsvesten in zee. Daar moesten ze wachten op redding, door een Consolidated PBY Catalina vliegboot, of gevangengenomen worden door Japanse watervliegtuigen, of ...ten prooi vallen aan haaien.

De Devastators hadden bij een aanval tijdens de Slag bij Midway voortdurend beschermd moeten worden door Amerikaanse jachttoestellen, maar die hadden zelf hun handen vol om te overleven tegen de vijand. Het merendeel van de Devastators die opereerden werd dan ook als kleiduiven afgeschoten door de Japanse lucht- en zeemacht.

Technische gegevens[bewerken]

Hun motor was een Pratt & Whitney R-1830 stermotor van 900 pk. De bewapening was twee .5-inch mitrailleurs (1 naar voren vurend en 1 naar achter), plus een 21-inch torpedo. Hun maximumsnelheid bedroeg 370 km/u op 2.400 m. Hun stijgvermogen bedroeg 240 meter per minuut. De hoogteplafond bedroeg 6.600 m. Actieradius; 783 km met één torpedo. Gewicht: leeg 3.590 kg en beladen 5.090 kg. De spanwijdte was 16,30 m. en lengte 11,55 m. Het vliegtuig was bemand door een piloot en een navigator-boordschutter.

Literatuur[bewerken]

  • Adcock, Al. TBD Devastator in Action, Aircraft Number 97. Carrollton, TX, Squadron/Signal Publications Inc., 1989. ISBN 0-89747-231-4.
  • Doll, Thomas E. The Douglas TBD Devastator, Aircraft in Profile Number 171. Leatherhead, Surrey, Profile Publications Ltd., 1967. No ISBN.
  • Drendel, Lou. U.S. Navy Carrier Bombers of World War II. Carrollton, TX, Squadron/Signal Publications Inc., 1987. ISBN 0-89747-195-4.
  • Ginter, Steve. Douglas TBD-1 Devastator, Naval Fighters Number Seventy-one. Simi Valley, California, Ginter Publishing Company, 2006. ISBN 0-942612-71-X.
  • Jackson, B.R. and Doll, Thomas E. Douglas TBD-1 "Devastator", Aero Series 23. Fallbrook, CA, Aero Publishers, 1973. ISBN 0-8168-0586-5.
  • Lawson, Robert and Tillman, Barrett. U.S. Navy Dive and Torpedo Bombers of WWII. St. Paul, MN, MBI Publishing Company, 2001. ISBN 0-7603-0959-0.
  • Tillman, Barrett. TBD Devastator Units of the U.S. Navy, Combat Aircraft Vol. 20. Oxford, Osprey Publishing, 2000. ISBN 1-84176-025-0.