Dreischor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dreischor
Plaats in Nederland Vlag van Nederland
Vlag van Dreischor Wapen van Dreischor
Dreischor
Dreischor
Situering
Provincie Zeeland
Gemeente Schouwen-Duiveland
Coördinaten 51° 41′ NB, 3° 59′ OL
Algemeen
Inwoners (4-1-2010) 994
Detailkaart
Dreischor in de gemeente Schouwen-Duiveland
Dreischor in de gemeente Schouwen-Duiveland
Portaal  Portaalicoon   Nederland
Molen Aeolus

Dreischor (Zeeuws: Dreister) is een ringdorp in de gemeente Schouwen-Duiveland, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het dorp heeft 994 inwoners (2010) die Reisenaers genoemd worden. Dreischor is vanaf 1973 een beschermd dorpsgezicht en daarmee een van de beschermde stads- en dorpsgezichten in Zeeland. In 2001 werd het dorp verkozen tot 'Groenste dorp van Europa'.

Geschiedenis[bewerken]

Vanaf ongeveer 700 werden op de onbedijkte schorren schapen geweid. Omstreeks 1100 werden deze schorren voorzien van een dijk. De naam Dreischor stamt vermoedelijk af van de drie schorren (Beldert, Maye en Sirjansland) waaruit de polder oorspronkelijk bestond. De oudste vermelding van het dorp, als Dreeskiere, dateert uit 1206. Tijdens de Watersnood van 1287 werd Sirjansland van het eiland gescheiden en ontstond het Dijkwater. Tot 1374 was Dreischor een eiland; in dat jaar werden er twee dammen gelegd zodat het werd verbonden met Schouwen.

In de veertiende eeuw werd begonnen met de bouw van de Sint-Adriaanskerk, een tweeschepige hallenkerk gewijd aan de heilige Adrianus, en van huis Windenburg. Dit kasteel is in 1873 afgebroken, de kerk staat nog steeds centraal in het dorp. Om de kerk lag het kerkhof, dat rondom voorzien was van een gracht. Zowel de kerk als het kerkhof waren gewijd gebied en vormden hierdoor een veilige vluchtplaats voor misdadigers. Heden ten dage is Dreischor een van de weinige dorpen waar nog een gracht rond de kerk aanwezig is. De korenmolen Aeolus aan de rand van het dorp stamt uit 1739.

Het dorp Dreischor staat bekend als vlasdorp. In de polders van Dreischor werden percelen vlas verbouwd. In de kleine boerderijen werd dit vlas bewerkt en verwerkt tot diverse producten. Om deze traditie in ere te behouden wordt er jaarlijks, iedere derde zaterdag van augustus, de vlasdag gehouden.

Tot 1961 was Dreischor een zelfstandige gemeente. In het kader van een gemeentelijke herindeling werd het dorp met Brouwershaven, Zonnemaire en Noordgouwe samengevoegd tot de gemeente Brouwershaven. In 1997 werd deze gemeente met vijf andere gemeenten samengevoegd tot de gemeente Schouwen-Duiveland.

Watersnoodramp van 1953[bewerken]

Tijdens de watersnoodramp vielen 531 slachtoffers op Schouwen-Duiveland, waarvan 32 in het buitengebied van Dreischor. In de plaats is één huis ingestort, de slachtoffers vielen onder diegenen die hun huizen hadden verlaten. In het centrum van het dorp stond het water "schouderhoog"[1].

Bezienswaardigheden[bewerken]

Dreischor kent diverse bezienswaardigheden. In het zomerseizoen vereren vele toeristen het dorp met een bezoek. Het dorp kent de volgende bezienswaardigheden en voorzieningen:

Het gemaal van Dreischor aan de Grevelingen - met daar vlak bij een kunstrif gemaakt van "reefballs" - is een populaire plaats voor duikers uit Nederland, België en Duitsland.

Nuvola single chevron right.svg Lijst van rijksmonumenten in Dreischor

Wapen en vlag[bewerken]

Het wapen van Dreischor bestaat uit drie schapen op een schor van sinopel (groen) in een veld van azuur (blauw). Het komt voor op een schilderij uit 1540 en werd als gemeentewapen bevestigd op 31 juli 1817. Aan het einde van de 17e eeuw wordt echter een gegeerd wapen in goud en blauw vermeld.[2]

De vlag van Dreischor is gebaseerd op de kleuren van het wapen en bestaat uit een diagonale witte baan in een blauw vlak. Op de baan staan drie groene ovalen, die de drie schorren voorstellen. De vlag werd vastgesteld door de gemeenteraad op 7 april 1954, waarmee Dreischor de eerste gemeente was op Schouwen-Duiveland met een officieel vastgestelde vlag.[3]

Geboren in Dreischor[bewerken]

Externe link[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Sietse van der Hoek, Tot in eeuwigheid, Spectrum 1994
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Sietse van der Hoek, Blz. 33
  2. Smallegange, M. (1696) Nieuwe Cronyk van Zeeland, eerste deel. Middelburg: Meertens
  3. Uil, Huib (1996) De wapens neergelegd. Acht eeuwen besturen op Schouwen-Duiveland. Goes: De Koperen Tuin