Druzen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Allah1.png

Islam

Geloof
Eenheid van God - Profeten
Gezonden geschriften
Engelen - Dag des Oordeels
Praktiseren
Getuigenis - Gebed - Vasten
Liefdadigheid - Pelgrimstocht
Stromingen
Soennisme - Sjiisme - Alevitisme
Alawietisme - Druzisme - Ibadisme
Soefisme - Koranisme
Teksten en Wetten

Koran - Soenna - Hadith
Fiqh - Sharia - Kalam

Feestdagen

Asjoera - Suikerfeest
Offerfeest - Ramadan
Laylat Al-Qadr - Laylat al-Miraadj
Nieuwjaar - Mawlid an-Nabi

Cultuur en Samenleving
Architectuur - Kunst - Moskeeën
Demografie - Studies
Portaal  Portaalicoon  Islam

De druzen (Arabisch: darazi درزي, mv. droez دروز; Hebreeuws: דרוזי - droezi, mv. דרוזים - droeziem) vormen een kleine religieuze gemeenschap, met leden in Syrië, Libanon, Israël en Jordanië. Zij gebruiken de Arabische taal en volgen een sociaal patroon dat sterk lijkt op dat van de Arabieren in de regio, maar ze beschouwen zich vaak niet als Arabieren. Libanese druzen zeggen dat ze Arabieren zijn, terwijl veel Israëlische druzen zeggen dat niet te zijn. De beweging is ontstaan als een van de vele mystieke stromingen in de middeleeuwse sjiitische islam. Sommigen menen dat zij een sekte van het sjiisme vormen, anderen beweren dat zij geen moslims zijn. Vandaag de dag leven er ongeveer 600.000 druzen in het Midden-Oosten.

Druzische vlag

Geschiedenis van de druzen[bewerken]

De religie ontwikkelde zich uit de Fatimidische Isma'ilitische islam in de elfde eeuw. De beweging begon als een poging om de islam te vernieuwen, die - onder het gezag van de Abbassiden - als corrupt werd beschouwd. Enkele sleutelfiguren in deze geschiedenis waren de Fatimidenkalief al-Hakim bi-Amr Allah, Hamza en Ismaël-Al-Darazi. De officiële naam van de beweging is "Tawhied" (Eenheid), maar de naam 'druze' wordt ook toegeschreven aan Ismaël-Al-Darazi. Het druzisme wordt veelal ook als een syncretische religie beschouwd.

De druzen speelden een zeer belangrijke rol in de geschiedenis van de Levant. Zij leefden grotendeels verspreid over het Libanongebergte en later bij Jabal el-Dourouz (het Druzengebergte) in Syrië. Andere concentraties ontstonden rondom de Hermonberg (Jabal ash-Shaykh), in Galilea en op de Karmelberg.

De druzen speelden ook een zeer belangrijke rol in de Libanese Burgeroorlog (1975-1990). Zij organiseerden een militie onder het leiderschap van Walid Jumblatt (de zoon van Kamal Jumblatt), voornamelijk als antwoord op de agressie die werd uitgeoefend door andere groeperingen. Hun basis bevond zich in het Choufgebied van het Libanongebergte.

De druzen in het heden[bewerken]

Walid Jumblatt

In Libanon, Syrië, Israël en Jordanië worden de druzen officieel erkend als een afzonderlijke religieuze gemeenschap met een eigen rechtssysteem. Zij dienen in het leger en stemmen bij verkiezingen.

Prominente druzen zijn onder meer Fakhreddin II, afstammeling van de Ma'an-dynastie, later, in het midden van de 20e eeuw Kamal Jumblatt, de grondlegger van de Progressieve Socialistische Partij en de voormalige minister Salah Tarif in Israël.

De druzenvlag bestaat uit 5 kleuren: groen, rood, geel, blauw en wit. Iedere kleur is gerelateerd aan een bepaald principe. Het geheel kan ook worden weergegeven als vijfpuntige ster. Dit is waarschijnlijk de reden waarom het getal '5' een speciale betekenis heeft in de religieuze druzengemeenschap.

Het geloof van de druzen[bewerken]

De religie van de druzen is mysterieus. Er zijn maar weinig elementen in hun geloof die ze bekendmaken aan buitenstaanders. Zij accepteren traditioneel geen bekeerlingen. Dit komt doordat zij zich herhaaldelijk hebben moeten verdedigen tegen vervolging door moslims en christenen, die hen als ongelovigen beschouwden. Druzen doen niet aan missionering.

De druzen geloven in één God, wiens eigenschappen niet kunnen worden begrepen noch gedefinieerd en die onpartijdige gerechtigheid brengt. Zij zijn monotheïsten. De druzen geloven in de eenheid van God; zij noemen zichzelf Ahl al-Tawheed ("volk van de eenheid"). Zij geloven in het platonisch gedachtegoed dat het werkelijke wezen van de mens tijd en ruimte overstijgt en dat de geest van zijn wezen de perfectie heeft bereikt in het rijk van de eeuwigheid alvorens neer te dalen in de materie. Overeenkomstig dit geloof is de menselijke geest voorafgegaan aan elke schepping en als menselijk wezen is de mens even oud als de eerste schepping. Hun gedachtegoed is tevens beïnvloed door het soefisme en heeft elementen van bepaalde gnostische en andere esoterische sekten.

De druzen geloven dat God zichzelf verschillende keren en op verschillende tijdstippen geïncarneerd heeft, en dat zijn laatste en finale incarnatie al-Hakim bi-Amr Allah, de zesde Fatimidische kalief, was. De druzen geloven dat al-Hakim zichzelf uitriep tot de wereldlijke incarnatie van God (Caïro 1016).

De zeven belangrijkste principes waaraan ze zich houden zijn: 1) oprechtheid in omgang met elkaar 2) wederzijdse bescherming en bijstand 3) verwerping van andere godsdiensten 4) geloof in de goddelijke incarnatie van al-Hakim 5) tevredenheid met Gods werk 6) onderworpenheid aan zijn wil 7) geen contact met dwalenden en demonen.

De druzen geloven in de transmigratie van de ziel, met voortdurende verbetering en uiteindelijk verlossing. Zij geloven in de reïncarnatie in zijn strikte betekenis: de ziel - in zijn voortdurende reis van menselijk lichaam naar menselijk lichaam - verliest nooit zijn “aardse adem”. Dit wordt bevestigd door hun geloof in de eeuwige dualiteit tussen lichaam en ziel en de onmogelijkheid van de ziel te bestaan en zich uit te drukken zonder het lichaam.

Het heilige boek van de druzen heet het "Hikme" boek (of het boek van de wijsheid). Zij geloven in de profeten die in de Koran worden genoemd, onder meer Jezus en Mohammed. Zij geloven in de wijsheid van de klassieke Griekse filosofen als Plato en in die van een aantal "wijze mannen", de stichters van hun religie.

Roken, alcohol en het eten van varkensvlees zijn verboden. Het is de druzen niet toegestaan te trouwen met moslims, joden of aanhangers van andere religies alhoewel men zich hier in de moderne samenlevingen vaak niet aan houdt.

Het individuele gebed bestaat niet bij de druzen. Zij wijzen het materialisme af, in het bijzonder materialisme binnen de religie. Hun gebedsplaatsen zijn veelal zeer bescheiden, geen grote gebouwen zoals kerken en moskeeën. De belangrijke religieuze personen ("Ajaweed") hebben een zeer sobere levensstijl. Gebed vindt meestal zeer discreet plaats, onder familie en vrienden. De religieuze gemeenschap kent geen officiële hiërarchie, met uitzondering van de "Sheich A'el", wiens rol eerder politiek en sociaal is dan religieus. De belangrijke religieuzen worden bewonderd om hun wijsheid en levensstijl.

De druzenvrouwen dragen een "mandiel" (transparante losse witte sluier) vooral in het bijzijn van religieuze personen. Zij worden in alle aspecten als gelijkwaardig aan de mannen beschouwd. Het is hun toegestaan om deel te hebben aan de "Raad van de Oudsten".

Traditioneel kan men zich niet tot het geloof bekeren. Teneinde hun religie te beschermen en hun geheime leer verborgen te houden leven de druzen als moslims tussen de moslims en als christenen tussen de christenen.

Vandaag de dag is er veel tegenstrijdige en ook onjuiste informatie over de druzen voorhanden. Dit vindt zijn oorsprong in de leerstellingen die verzonnen werden om vervolging te voorkomen. Voor buitenstaanders is het nog altijd onduidelijk of de druzen dezelfde tradities ten aanzien van de vasten, de ramadan, volgen als de moslims. Druzen hebben eeuwenlang de gebruiken van de moslims gevolgd om zichzelf te beschermen. In werkelijkheid zouden zij zich aan een andere vastentraditie houden.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]