Dry needling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Dry needling, soms ook Intramuscular stimulation "IMS" genoemd, is een behandelmethode die wordt toegepast voor de behandeling van chronische pijn en myofasciale problemen; stijfheid en pijn in de spieren.[1] [2] Kenmerkend voor deze problematiek zijn 'triggerpoints': drukgevoelige plaatsen in de spieren.

De methode is ontwikkeld in de jaren zeventig van de 20ste eeuw door de Canadese arts C.Chann Gunn. De behandelmethode is in 2007 door het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie opgenomen in het beroepsprofiel van de fysiotherapeut. De behandeling valt in Nederland onder de reguliere zorg van de fysiotherapie.

Cannon's Law of Denervation[bewerken]

Een patiënt met myofasciale pijn heeft last van stijfheid en vaak acute of zelfs chronische spierpijn. Wanneer de spieren te gespannen zijn, kunnen zich pijnlijke en verharde plekken vormen; de triggerpoints. De spierproblemen kunnen vaak door een geschoolde dry needling therapeut (fysiotherapeut of manueel therapeut) worden verholpen. Het aandrukken van een triggerpoint wekt meestal dezelfde pijn op waar de patiënt last van heeft. Deze pijngebieden worden ook wel reffered pain patterns genoemd.

De zienswijze die ten grondslag ligt aan deze vorm van pijnbehandeling komt neer op het herstellen van de supersensitiviteit. De zenuw functioneert niet goed en uiteindelijk ontstaat er pijn in het overeenkomstige neurogene segment. Het gevolg van de zenuwdisfunctie is dat de organen (waaronder de spieren) die afhankelijk zijn van de zenuw verhoogd gevoelig worden. Dat geldt met name voor chemische prikkels. Deze aanname is gestoeld op het werk van Walter B. Cannon. In 1949 verscheen zijn werk The supersensitivity of denervated structures. Hierin wordt gesteld: “When a unit is destroyed, in a series of efferent neurons, an increased irritability to chemical agents develops in the isolated structure or structures, the effect being maximal in the part directly denervated". Deze regel wordt ook wel Cannon's Law of Denervation genoemd. Voor het ontstaan van chronische pijn komt dit neer op het volgende: als een zenuw niet goed functioneert, wordt de spier geleidelijk "supersensitief". Deze spier zal versterkt reageren op allerlei prikkels. Voorbeelden hiervan zijn rek, koude, warmte en druk. Een bij lichamelijk onderzoek waarneembare uiting van supersensitiviteit in de spier is het ontwikkelen van strengen en verharde pijnlijke punten, ook wel spierknopen genoemd. Andere termen die gebruikt worden voor spierknopen zijn: trigger points, tender points, myofascial trigger points.

Recente onderzoeken onderschrijven Cannon's Law of Denervation maar deze zienswijze is sterk verouderd. Recentere onderzoeken wijzen uit dat er wel een verandering ontstaat in het aangedane segment maar dat deze stoornissen zowel lokaal (in de spier) als centraal (in het ruggenmerg) plaatsvinden. Deze stoornissen zijn eerder verantwoordelijk voor het ontstaan van chronische pijnklachten in myogeen en fasciaal weefsel.

Dr. C.C. Gunn gaat er in zijn hypothese van "Radiculopathy model" van uit dat de oorzaak van de klachten gezocht moeten in een (kleine) stoornis van de zenuwwortel van de wervelkolom. Doordat de rugmusculatuur spanning veroorzaakt op de wervels en hierdoor de zenuwwortel ongewenst onder druk komt, ontstaat er een neuropathie van de perifere zenuw, die uiteindelijk resulteert in chronische pijn in het perifere zenuwgebied en bij de rug. Zijn uitgangspunt is dan ook dat de paravertebrale musculatuur altijd behandeld moet worden alsmede de spieren in hetzelfde neurogene segment.

Supersensitiviteit op basis van neuropathie waardoor spieren verkortingen laten zien, wordt ook wel short muscle syndrome genoemd. Deze hypothese is enkel onderzocht door Dr. C.C. Gunn en nooit door ander onderzoek nader onderbouwd.

Volgens het dry needling-principe van Dr C.C. Gunn wordt gekeken naar de volgende stoornissen:

  1. spieren hebben meerdere pijnlijke spierknopen of strengen (myofasciale triggerpoints);
  2. andere spieren in hetzelfde segment hebben ook strengen of spierknopen;
  3. corresponderende spieren aan de andere kant van het lichaam hebben ook strengen en spierknopen;
  4. huidgebieden die corresponderen met deze spiersegmenten laten functieverstoringen zien zoals gelokaliseerd (dermatomaal) haarverlies, matige vochthuishouding, versterkte reactie op koudeprikkels (bijvoorbeeld snellere kippenvelreactie en snellere blauwige verkleuring). Soms is voelbaar dat een betreffend huidgebied kouder is;
  5. diepliggende, tot hetzelfde segment behorende spieren van de wervelkolom zelf zijn verkort, verhard en pijnlijk.

Een therapeut kijkt tijdens het onderzoek en de behandeling naar signalen van neuropathie. Tijdens de behandeling wordt gebruikgemaakt van dunne acupunctuurnaalden. Deze worden gebruikt om een zogenaamde "release" van de spier te verkrijgen. De spier wordt geprikkeld met een dunne naald.[3] In eerste instantie ontstaat een reflexmatige verkramping van de spier dit wordt een Local twitch respons genoemd. Die wordt door de patiënt waargenomen. De bedoeling is dat naderhand de spier loslaat. Dat kan direct zijn (de patiënt voelt dan onmiddellijk een soort "losheid"), maar kan ook pas later optreden. Meer ontspanning in de spier betekent dat de doorbloeding kan toenemen en herstel kan optreden. De mobiliteit in de aanliggende gewrichten kan verbeteren. Het uiteindelijke doel van Dry needling is dat de "neuropathie" zich geleidelijk herstelt. De pijn neemt af en de spier en gewrichtsfunctie neemt toe.

Dry needling is geen acupunctuur en heeft in tegenstelling tot acupunctuur geen energetisch kader en er wordt geen gebruik gemaakt van meridianen om de aanprikpunten te bepalen.[4]

Vereniging tegen de Kwakzalverij[bewerken]

De Vereniging tegen de Kwakzalverij stelt dat hier geen sprake is van genezing, er worden enkel myogelosen aangeprikt die palpabel (voelbaar, tastbaar) zijn als verdikkingen in de spier. Doorgaans gaan myogelosen in de loop van enkele dagen tot enkele weken vanzelf over. Verder wijst de vereniging erop dat het hier geen voorbehouden handeling betreft in het kader van de wet BIG (Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg), die invasieve technieken verbiedt aan anderen dan artsen. [5][6]

Bronnen, noten en/of referenties