dt-fout

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een dt-fout is een spelfout die optreedt op het einde van vervoegde Nederlandse werkwoorden. De voor de hand liggende oorzaak is het conflict tussen wat je hoort en wat je moet schrijven en ook ziet: word, wordt klinken allebei als [wort]; begeleid en begeleidt klinken beide als [begeleit]. Men weet door talloze lees- en schrijftesten dat de werkwoordsvorm die het meest voorkomt, wordt opgeschreven en dat een schrijver/schrijfster de eigen tekst zelden naleest of een verkeerd gekozen werkwoordsvorm zelden zelf opmerkt. Voorbeelden: “Ik wordt aangevallen” (voor het juiste: “ik word aangevallen”) en “de lerares begeleid de leerling” (voor het juiste: “de lerares begeleidt de leerling”); “Iemand als jij verbrand zijn vingers niet” (voor het juiste: “Iemand als jij verbrandt ...”) en “hij antwoord me nooit” (voor het juiste: “hij antwoordt me nooit”).

Algemeen[bewerken]

In het Nederlands bestaat eindklankverscherping: vijf medeklinkers met “stem” (= zonder “spanning”) (namelijk b,d,v,z,g) worden zonder stem uitgesproken op het einde van een woord (namelijk als p,t,f,s,ch).[1]

  1. de stemhebbende b, d en v, z, g klinken respectievelijk als hun stemloze tegenhangers p, t en f, s, ch (voorbeelden: krab, land en leeg klinken als krap, lant en leech)[1];
  2. Woorden op -v of -z (zoals Tsjechov, fez) zijn woorden van vreemde oorsprong, geografische namen, eigennamen of letterwoorden;[2]
  3. de voorbeelden hierboven tonen dat de schrijfwijze van de drie overige stemhebbende medeklinkers (-b, -d, -g) niet wijzigt. Nederlandse woordeinden met de fricatieven -f en -s worden dus nooit stemhebbend (-v, -z) geschreven. Besluit: buiten de -v en de -z kunnen alle letters als eindletter van een Nederlands woord voorkomen.[3]

Dt-fout[bewerken]

Wat is het?[bewerken]

De dt-fout[4] is een verbijzondering van het bovenstaande — deze spelfout of schrijffout is beperkt tot

  • werkwoordeinden van zwakke werkwoorden (en einden van bijvoeglijke naamwoorden afgeleid van zwakke voltooide deelwoorden)
  • de -d die als een -t klinkt: een gedicteerde eind-t-klank kan worden geschreven als -t, -d of -dt
  • de botsing van de eindletter (niet: de eindklank!) van de werkwoordstam (zie hieronder) met de uitgang van de persoonsvorm of het voltooide deelwoord of het ervan afgeleide adjectief, namelijk -t of -d. Een assimilatie bepaalt de spelling.
Frequentie[bewerken]

De dt-fout komt voor bij

  • overwegend bij de 2de en 3de persoonsvorm;

Stam[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie stam voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Om als taalgebruiker -t, -d of -dt op de juiste plaats te schrijven, is weten wat het taalkundige begrip stam inhoudt, wellicht de kortste probleemoplossingsweg — in ieder geval die met de kleinste kans op fouten.

Hoe vind je de stam?[bewerken]

Je vindt de stam door de uitgang -en af te halen van de zgn. infinitief, het hele werkwoord zoals het in een woordenboek voorkomt.

Verschil tussen notatie en spelling van de stam[bewerken]

  1. De stam wordt genoteerd[5] met afsluitend een liggend streepje, gespeld zonder liggend streepje. De woordeinden t, d, dt worden in dit artikel voortaan genoteerd met een beginnend liggend streepje: -t, -d, -dt.
  2. Twee gelijke eindmedeklinkers worden éénmaal zowel genoteerd als gespeld (= geschreven): hop-, zet-, pak-, tob-, red-, blaf-, sis- en leg- in plaats van hopp-, zett-, pakk-, tobb-, redd-, blaff-, siss- en legg-.
  3. Lang uitgesproken klinkers worden genoteerd met een streepje bovenaan (ā, ē, ō, ū) zoals de fonetiek in dictiehandboeken (lēv- is de stam van leven).
  4. Een stemhebbend stameinde wordt altijd genoteerd, maar in schrift verdwijnt die stem bij de -v en de -z (vergelijk met hierboven: Algemeen, punt 3.). Een geschreven werkwoordstam op -f komt dus in oorsprong ófwel van een -v ófwel een -(f)f. En een geschreven werkwoordstam op -s ófwel van een -z ófwel van een -(s)s.

Tegenwoordige tijd[bewerken]

“Stam of stam + t”[bewerken]

Hieronder staat een tabel met negen werkwoorden: wandelen, zingen, typen, pakken, praten, vinden, worden, leven en verhuizen in de tegenwoordige tijd.

Wandelen Zingen Typen Pakken Praten Vinden Worden Leven Verhuizen
stam wandel- zing- typ- pak- prāt- vind- word- lēv- verhuiz-
ik stam ik wandel ik zing ik typ ik pak ik praat ik vind ik word ik leef ik verhuis
je/jij stam+t ;
stam je/jij?
je/jij wandelt;
wandel je/jij?
je/jij zingt;
zing je/jij?
je/jij typt;
typ je/jij?
je/jij pakt;
pak je/jij?
je/jij praat;
praat je/jij?
je/jij vindt;
vind je/jij?
je/jij wordt;
word je/jij?
je/jij leeft;
leef je/jij?
je/jij verhuist;
verhuis je/jij?
ge/gij stam+t ;
stam+t ge/gij?
ge/gij wandelt;
wandelt ge/gij?
ge/gij zingt;
zingt ge/gij?
ge/gij typt;
typt ge/gij?
ge/gij pakt;
pakt ge/gij?
ge/gij praat;
praat ge/gij?
ge/gij vindt;
vindt ge/gij?
ge/gij wordt;
wordt ge/gij?
ge/gij leeft;
leeft ge/gij?
ge/gij verhuist;
verhuist ge/gij?
hij of u stam+t hij/u wandelt hij/u zingt hij/u typt hij/u pakt hij/u praat hij/u vindt hij/u wordt hij/u leeft hij/u verhuist

Opmerkingen bij de bovenstaande tabel[bewerken]

1. Ik (de 1ste persoon enkelvoud) heeft alleen de stam (in gespelde vorm[5]).
2. Je/jij (de 2de persoon enkelvoud) heeft stam+t, maar niet in een vraagzin waar je/jij ná de persoonsvorm staat.

  • Ge/gij (de 2de persoon enkelvoud) heeft altijd stam+t, dus ook in vraagzinnen. Ge/gij is een veel oudere vorm van het persoonlijk voornaamwoord die nog algemeen gebezigd wordt in het Zuid-Nederlands.[6] Voor werkwoordstammen eindigend op -t, zoals praten in de tabel, geldt ook stam + t (ge/gij praatt), maar door assimilatie of ook de basisspellingregel van de gelijkvormigheid wordt dit ge/gij praat.
  • Je en Ge, de toonloze vormen komen zowel in spreek- als schrijftaal veel vaker voor dan de beklemtoonde vormen Jij / jou en Gij / u.[7]

3. Hij (de 3de persoon enkelvoud) heeft altijd stam+t.
4. De stammen die eindigen op -d (zoals vinden en worden in de tabel) wijken niet af van de +t-regel voor de derde persoon!
5. U is de beleefdheidsvorm in brieven en aansprekingen.[8]

Voorbeeldzinnen[bewerken]
  • bij opmerking 1.
    • Ik zing graag een liedje onder de douche. (stam)
  • bij opmerking 2.
    • Jij zoekt straks misschien het eerste kievitsei. (stam +t)
    • (vraagzin) Kijk je ook wel eens naar Samson en Gert? (tegenover:) Kijkt ge ook wel eens naar Samson en Gert?
    • (vraagzin) Vindt je vader het eigenlijk wel goed als we komen? (tegenover:) Vind je daar wat je zoekt?
      een klassieke valstrik bij een schooldictee: in de eerste zin is je de toonloze vorm van jouw (vader), een bezittelijk voornaamwoord en dus niet het onderwerp. Het onderwerp is de woordgroep je vader, een hij.
    • (vraagzin) Vergeet je/ge mijn verjaardag niet? Praat jij/gij nog met me en zet je/ge me opnieuw tussen je/uw contactpersonen?
      vergelijk met de spellingregel hierboven voor de vormen met gij: vergeet+t, praat+t en zet+t worden vergeet, praat en zet ge/gij. Voor de vormen met jij/je wordt de t niet toegevoegd, maar krijg je hetzelfde resultaat omdat de stammen van deze werkwoorden op -t eindigen.
  • bij opmerking 3.
    • Harm werkt op de boerderij. (stam +t)
    • Het gebeurt voor je er erg in hebt. (het is de onpersoonlijke/neutrale 3de persoon enkelvoud, dezelfde persoonsvorm als bij hij: stam +t)
  • bij opmerking 4.
    • Annelies beantwoordt de liefdesbrief. (stam +t)
    • Een vliegtuig dat zich boven Nederland bevindt, landt in de regel op Schiphol. (stam +t)

Zijn er uitzonderingen op deze regel “stam of stam + t” ?[bewerken]

Er zijn 6 onregelmatige werkwoorden.

Verleden tijd[bewerken]

De spelfouten met d en t komen vooral voor bij het schrijven van de verleden tijden, zowel onvoltooide als voltooide.

De werkwoordvorm van de verleden tijd wordt op één van de drie volgende manieren gevormd:
(1) stam + de
(2) stam + te
(3) klinkerwijziging van de stam met behoud van dezelfde medeklinkers (soms toevoeging van medeklinkers)

We kijken eerst naar dezelfde werkwoorden als in de vorige tabel; daarna leggen we uit hoe de basisvorm van de verleden tijd ontstaat.

Wandelen Zingen Typen Pakken Praten Vinden Worden Leven Verhuizen
stam wandel- zing- typ- pak- prāt- vind- word- lēv- verhuiz-
basisvorm wandelde (1) zong (3) typte (2) pakte (2) praatte (2) vond (3) werd (3) leefde (1) verhuisde (1)
ik basisvorm ik wandelde ik zong ik typte ik pakte praatte ik vond ik werd ik leefde ik verhuisde
jij basisvorm;
basisvorm jij?
jij wandelde;
wandelde jij?
jij zong;
zong jij?
jij typte;
typte jij?
jij pakte;
pakte jij?
jij praatte;
praatte jij?
jij vond,
vond jij?
jij werd;
werd jij?
jij leefde,
leefde jij?
jij verhuisde,
verhuisde jij?
gij basisvorm+t;
basisvorm+t gij?
gij wandelde(t);
wandelde(t) gij?
gij zongt;
zongt gij?
gij typte(t);
typte(t) gij?
gij pakte(t);
pakte(t) gij?
gij praatte(t);
praatte(t) gij?
gij vondt,
vondt gij?
gij werdt;
werdt gij?
gij leefde(t),
leefde(t) gij?
gij verhuisde(t);
verhuisde(t) gij?
hij basisvorm hij wandelde hij zong hij typte hij pakte hij praatte hij vond hij werd hij leefde hij verhuisde

Opmerkingen bij de bovenstaande tabel[bewerken]

Bij “gij” werd er steeds een -t aan de basisvorm toegevoegd. Die -t is gebleven bij de sterke werkwoorden (zie (3) hieronder). Tegenwoordig wordt de -t bij de zwakke werkwoorden niet meer uitgesproken noch geschreven (gij pakte in plaats van gij paktet). Deze vervoeging met -t is historisch wel de oorspronkelijke vorm, maar — door de ontwikkeling van de Nederlandse taal sedert de tweede helft van de twintigste eeuw en het overleg erover binnen de Nederlandse Taalunie — vind je enkel nog sporadisch in oude romans, geschreven in Vlaanderen en het oosten en zuiden van Nederland (“onder de Moerdijk”).

(1) en (2) : de stamklinker van de werkwoorden wijzigt niet en de verleden tijd wordt gevormd door toevoeging van -de(n) of de “stemloze tegenhanger” -te(n) aan de basisvorm: die werkwoorden worden zwakke werkwoorden genoemd.

Wanneer wordt er nu -te en wanneer -de aangehecht? Hierbij wordt gelet op de laatste letter van de stam. De uitgang -te(n) wordt aangehecht als deze letter stemloos (= zonder spanning) klinkt: het zijn de letters p, t, k, f, s en de lettercombinatie/klank ch. Na alle andere eindletters — medeklinkers en klinkers — eindigt de verleden tijd op -de(n).

Voorbeelden:

  • +te : (de rekening) klop+te, (hij) haast+te (zich), (hij) werk+te ; (hij) straf+te (zijn kind), (zij) las+te (de diepvrieszakjes dicht), (het publiek) juich+te;
  • +de :
  • (door eindklankverscherping:) leef+de, laaf+de, verhuis+de, loos+de, kees+de — van de stammen: lēv (leev), lāv (laav), verhuiz, lōz (looz), kēz (keez) en de werkwoorden: leven, laven, verhuizen, lozen, kezen;
  • (b, d en g, de stemhebbende tegenhangers van p, t en ch:) (de beek) slib+de dicht, (hij) baad+de, leg+de;
  • (alle andere zoals m, n, l, r, klinkers ...:) kamde, kende, vertelde, roerde, neuriede.

Nog wat voorbeeldzinnen:

  • De scholier typte zijn verslag letterlijk over van Wikipedia.
  • De scholier zette de bloemetjes buiten tijdens het schoolkamp.
  • Ik leefde helemaal op toen ik bezoek kreeg in het ziekenhuis. (tegenover:) De hond kefte in de hal.
  • Je wandelde na afloop van je werk meteen de kroeg in.

(3) : de werkwoorden waarbij voor de verleden tijd een klinkerwijziging optreedt, noemt men ook wel de sterke werkwoorden. Een “dt-fout” komt hier amper voor, immers, je schrijft -dt enkel bij ge/gij indien bij een “vervangingsproef” (je/jij in plaats van ge/gij) de persoonsvorm eindigt op -d (in de tabel hierboven: gij vondt, gij werdt).[9]

De verleden tijden van sterke en onregelmatige werkwoorden vind je hier. Je stelt daar vast dat de vormen met “gij” zelfs niet vermeld worden, omdat ze onbelangrijk zijn geworden. Maar voor de volledigheid toch nog twee voorbeeldzinnen met sterke werkwoordstammen die niet eindigen op -d:

  • Ge/gij liept naar huis. (→ Je liep naar huis.)
  • Ge/gij molkt de koe. (→ Je molk de koe.)

Voltooid deelwoord[bewerken]

Het voltooid deelwoord wordt gevormd door vooraan ge- toe te voegen en de -e af te halen van de -de of de -te.[10]

Dezelfde voorbeeldwerkwoorden (korter en aangepast):

  • geklop+t, gehaast+t, gewerk+t, gestraf+t, dichtgelas+t, gejuich+t;
  • (door eindklankverscherping:) geleef+d, gelaaf+d, verhuis+d, geloos+d, gekees+d
  • (stemhebbende tegenhangers van p, t en ch:) dichtgeslib+d, gebaad+d, geleg+d.

Het voltooide deelwoord kan ook als bijvoeglijk naamwoord worden gebezigd, met of zonder zogenoemde buigings-e. De spellingregel voor verdubbeling of verenkeling van klinkers of medeklinkers (= de regel van de open of gesloten lettergreep) is dezelfde als voor elk ander bijvoeglijk naamwoord. Voorbeelden: de gewitte muur (de muur is gewit), de verbrede weg (de weg is verbreed) en de gehaaste ober (de ober is gehaast+t).

Voorbeeldzinnen:

  • De schrijver had zijn hele werkstuk getypt op een antieke Remington.
  • Hij voelt zich gepakt door de belastingdienst.
  • Vorige week ben ik naar Almere verhuisd. (tegenover:) Vorige week ben ik naar Almere verkast.
  • Je bent na afloop van je werk meteen de kroeg in gewandeld.
  • Het ongeluk is gebeurd vóór iemand er erg in had.

Nederengels[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Nederengels voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

We beperken ons hier tot vier veelgebruikte werkwoorden[11]:

  1. deleten, updaten : te schrijven zoals de werkwoorden met stam op -t, met dit verschil dat de -e- blijft staan:
    je/hij deletet / updatet, je/hij deletete / updatete, je hebt/hij heeft gedeletet / geüpdatet. Helaas klinkt ook zonder de eind-t de [t] van -te-: de doffe [e] wordt niet uitgesproken en velen schrijven de uitgangs-t(e) er niet meer bij!
  2. browsen, leasen: te schrijven zoals werkwoorden met stam op -s , ook hier blijft de -e- staan:
    je/hij browset / leaset, je/hij browsete / leasete, je hebt/hij heeft gebrowset / geleaset.
  • De [s] van leasen klinkt bijna als een [z], zodat de spelling voor werkwoorden met stam op -z ook goed is: de o.v.t. leasede en het voltooid deelwoord geleased klinken zelfs natuurlijker: beide spellingen zijn officieel.[12]

Geheugensteuntjes[bewerken]

't Kofschip[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie 't Kofschip voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De genoemde stameindklanken p, t, k, f, s, ch staan ook allemaal in het memosteuntje 't kofschip of 't fokschaap.

Men kan er nog deze scherpe klanken aan toevoegen: ks (gespeld: ks of x) en sj (gespeld: sj of ch, sh). Werkwoorden met die laatste klanken op het stameinde zijn niet talrijk en veelal van vreemde (maar wel meestal Indo-Europese) oorsprong. Voorbeelden: relaxen: relaxte, gerelaxt[13]; douchen: douchte, gedoucht; crashen: crashte, gecrasht.

Slechts zes stemloze letters[bewerken]

p, t, k, f, s, ch zijn de enige stemloze letter(combinatie)s die in de hoedanigheid van stameindletter de stemloze uitgang -t(e) “uitlokken”. Wie dus altijd met -d(e) en nooit -t(e) noch -dt afsluit, schrijft de zwakke verleden tijden en voltooide deelwoorden in de meeste gevallen correct.

Woordbeeld[bewerken]

Uitgaan van het woordbeeld voor de juiste keuze tussen -d, -t of -dt:

  • Hoor je (bij een dictee) ge- als voorvoegsel, dan is het zeker dat je even over de juiste eindletter van het voltooid deelwoord moet nadenken (plus van het hulpwerkwoord als het een 2de/3de persoon enkelvoud is van de v.t.t.).[10]
  • Komt het voorvoegsel ge- niet voor, dan heb je veel kans dat het (zwakke) werkwoord in de tegenwoordige tijd staat en is er geen twijfel mogelijk: voor de 2de/3de persoon enkelvoud altijd +t (-dt is een onderdeel hiervan en komt voor bij een stameinde -d zoals bij de werkwoorden antwoorden, bereiden, branden, worden ...; -d is er dan uitsluitend als het onderwerp je of jij (niet: ge/gij!) het werkwoord volgt zoals bij een vraag (= inversie).
  • Het f-s-probleem (= “eindklankverscherping”): zie je in de infinitief van het zwakke werkwoord een dubbele medeklinker (-ff- of -ss-) dan wijst dit op stemloosheid van het stameinde en schrijf je -t(e); zo niet schrijf je een -d(e) (dus bij een -v- of -z-, maar in de spelling van de vervoegde vormen wordt de eindklankverscherping naar -f- en -s- toegepast). Voorbeeldwerkwoorden: keffen en (de dorst) lessen tegenover leven en azen (op prooi).

Zie ook[bewerken]

Noten

  1. a b Deze stemloze klanken staan met hun stemhebbende tegenhangers in deze klankinventaris fonetisch geschikt:
    · de stemloze eindletter -k heeft een stemhebbende tegenhanger [g] die voor een dt-fout buiten beschouwing valt (de g van “leeg” wordt fonetisch als [ɣ] of G voorgesteld);
    · de [ʒ] (gespeld: zj) staat er ook bij, maar komt als Nederlands woordeinde niet voor.
  2. Voorbeelden: azimov, BHV, bv, suv, Tsjechov, tv; fez, hertz, quiz.(maak de puzzelwoordpatronen: *v en *z)
  3. Woorden op -c, -j, -q of -x als eindletter zijn wel zeldzaam, van vreemde oorsprong, (eigen)namen of letterwoorden.
  4. Afspraak (zie overlegpagina): kleine beginletter behalve aan het begin van een zin en in koppen.
  5. a b Met andere woorden zoals de gewoonte is bij een notatie. In de uiteindelijke spelling verdwijnen de liggende streepjes en de verlengingstekens (bijvoorbeeld ā wordt aa). Vergelijk in een woordenboek de notatie van een voorvoegsel, bijvoorbeeld ver-
  6. In de standaardtaal wordt Gij, U wel nog gebruikt in gebeden om God aan te spreken. In de recentste bijbelvertalingen hebben de vertalers altijd gekozen voor U en (bezittelijk) uw, klein geschreven; maar tallozen gebruiken nog vertalingen met Gij of U en (bezittelijk) Uw voor het Opperwezen.
  7. De toonloze vormen zijn ook te verkiezen om een praktische reden, zeker voor wie Nederlands leert: je is “altijd correct”, zowel persoonlijk als bezittelijk, zowel als onderwerp als als lijdend voorwerp. Jij, gij, jouw en uw hoeft men alleen te gebruiken in zinnen met een tegenstelling of beperking (gewoonlijk nevengeschikte zin met maar...), omdat men dan een klemtoon nodig heeft: (a) Dit is mijn huis en dat (daar) is jouw huis. (b) Hij heeft me dat vraagstuk uitgelegd, maar jij/gij hebt het me beter uitgelegd. [...], maar jouw/uw uitleg kan ik beter onthouden. (c) Haar vind ik aardig, maar jou heb ik lief.
  8. U” wordt behalve bij het begin van een zin altijd klein geschreven. “U
    · wijkt nergens af van de vormen bij hij, omdat u afgeleid is van de historische taalvorm “Uedele” (men sprak toen edellieden aan in de 3de persoon, zoals nu nog soms koningen);
    · geldt als het persoonlijk voornaamwoord voor de 2de persoon, wanneer men bijzonder beleefd wil of moet zijn: de spreker/schrijver ziet tegen de aangesprokene op;
    · neemt voor de hulpwerkwoorden hebben en zijn ofwel de 2de persoonsvorm ofwel de 3de persoonsvorm, beide zijn goed: u hebt of u heeft; u bent of u is (vergelijk 2.2 Zijn er uitzonderingen op deze regel “stam of stam + t” ?).
  9. Het aantal sterke werkwoorden met stam -d is beperkt en overigens zal men in Vlaanderen die vorm wel omzeilen door überhaupt de je-vorm te bezigen of een andere tijd. Andere voorbeelden dan in de tabel: gij badt, gij bondt, gij hadt, gij vondt en nog het vaakst het hulpwerkwoord van “zullen”, nl. gij zoudt. Voorbeeldzin: Ge zoudt denken dat het hier spookt.
  10. a b Een opmerking over de ge- van het voltooid deelwoord in een voetnoot, omdat dit gaat over een ander vraagstuk, nl. de scheidbaarheid van werkwoorden: de ge- wordt alleen geschreven als de klemtoon bij de uitspraak op de eerste lettergreep ligt. Dat is dus bij het voorbeeld verhuizen niet het geval, zoals bij alle werkwoorden met een onbeklemtoond voorvoegsel. Bij samengestelde werkwoorden zoals de voorbeelden dichtlassen en dichtslibben (dicht + lassen/slibben; dicht is geen voorvoegsel en beklemtoond) blijft de ge- uiteraard aan slib- vastzitten. In enkele schaarse gevallen wisselt het accent en vind je zowel ge- als geen ge-, meestal met een betekenisverschil (voorbeeld: door(ge)winterd (van: doorwinteren of doorwinteren), vgl. verschillende andere werkwoorden beginnend met door-; voorgezegd (van: voorzeggen) naast voorzegd (van: voorzeggen)). De onderstreping duidt de klemtoon aan.
  11. Raadpleeg online de Woordenlijst Nederlandse Taal voor andere werkwoorden zoals upgraden en downloaden/uploaden. Bij de werkwoorden staan de eerste en tweede/derde persoonsvorm van de o.t.t. achteraan!
  12. Dit geldt ook voor browsen, maar toch verschillen de Van Dale en de Woordenlijst voor dit werkwoord van mening: alleen de Van Dale schrijft browsede, gebrowsed.
  13. Hiernaast bestaat wel het bnw. relaxed, geleend uit het Engels en daarom niet te verbuigen, wat zoveel betekent als: op je gemak (bijvoorbeeld fietsen).

Externe links