Duitsers
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Duitsers | |
|---|---|
| Totale bevolking | Tussen 85 en 160 miljoen.[1] |
| Verspreiding: | Duitsland: 75 miljoen[2] Verenigde Staten: Canada: Argentinië: De voormalige Sovjet-Unie (voornamelijk Rusland en Kazachstan): Paraguay: Chili: Zwitserland: Oostenrijk: |
| Taal: | Duits. |
| Geloofsovertuiging: | Rooms-Katholiek, Lutheranisme, Atheïsme, Agnosticisme, anders. |
De Duitsers (Duits: die Deutschen) is een volk dat voornamelijk wordt bepaald door een gemeenschappelijke cultuur en taal, en minder door de grenzen van een land.
Over de hele wereld telt men ongeveer 100 miljoen mensen die Duits als moedertaal hebben. Soms maakt men het onderscheid tussen Duitsers en Etnisch Duitsers waarbij men deze laatste groep definieert als mensen die door zichzelf of door anderen als Duitser beschouwd worden, maar die niet in de Bondsrepubliek Duitsland wonen, en die er ook geen burger van zijn.
[bewerk] Geschiedenis
Van oorsprong zijn de Duitsers een mengsel van voornamelijk West-Germaanse stammen met bijdragen van Slaven (in het oosten), Kelten (in het zuiden en westen) en Romeinen (Rijnland en zuiden). De precieze interpretatie van wie een Duitser is, is geëvolueerd met de jaren. Tot de 19de eeuw omvatte dit begrip alle Duitstalige personen.
In deze tijd, ten tijde van de Duitse eenwording, zagen de Duitsers de Nederlanders en Vlamingen ook als Duitsers, een idee dat ook tijdens en voor de Tweede Wereldoorlog weer opspeelde. De reden hiervoor is dat de Lage Landen tot 1648 (Vrede van Münster) officieel nog tot het Heilige Roomse Rijk hoorden en dus pas sinds ongeveer twee eeuwen een eigen weg gingen onafhankelijk van de 'andere Duitsers'. In de 19de eeuw werd er zelfs door het Duitse Keizerrijk een verzoek gedaan aan de Nederlanders om zich aan te sluiten bij het Duitse rijk. Hoewel er van oudsher nog talloze aristocratische, culturele, taalkundige en economische banden waren (en zijn) met de 'neven' in het oosten werd dit verzoek toch door de Nederlandse staat beleefd doch resoluut afgewezen.
In de 19de eeuw, na de napoleontische oorlogen en de val van het Heilige Roomse Rijk, probeerden zowel Oostenrijk als Pruisen de verbrokkelde Duitse natie weer te herstellen. In 1870 betrok Pruisen zelfs Beieren in de Frans-Duitse oorlog. Het Duitse Keizerrijk (Deutsches Reich) werd opgericht, waarbij de multi-culturele Oostenrijkse Habsburgse monarchie werd afgesplitst. Vanaf dit moment werd de betekenis van Duitser verschoven van Duitstalige persoon naar Rijksduitser (Reichsdeutsche).
Voor de Tweede Wereldoorlog beschouwden de Oostenrijkers zichzelf als Duitsers, en niet als een aparte etnische identiteit. Dit veranderde echter na het verlies van Duitsland in de oorlog. De Oostenrijkers begonnen zichzelf meer te zien als een aparte natie, strikt gescheiden van andere Duitstalige Europese landen. Uit recentelijke statistische onderzoeken blijkt dat de dag van vandaag, minder dan 10% van de Duitstalige Oostenrijkers vinden dat zij deel uitmaken van een grotere, Duitse natie.
Etnische Duitsers vormen minderheden in verscheidene landen in Centraal-Europa en Oost-Europa, zoals in Polen, Hongarije en Roemenië. Verder komen zij ook voor in Namibië en in het zuiden van Brazilië. Tot de jaren 1990 leefden zo’n 2 miljoen etnische Duitsers in de voormalige Sovjet-Unie, voornamelijk in Rusland en Kazachstan. In 2004 (volgens het Amerikaanse census bureau) leefden in de Verenigde Staten 48 miljoen mensen van Duitse afkomst. De meesten onder hen leven in de noordelijke staten: Pennsylvania, Iowa, Minnesota, Ohio, Wisconsin, Illinois, North Dakota, South Dakota, en in het oosten van Missouri.
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
