Dunnevezelneuropathie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Dunnevezelneuropathie
ICD-10 G63.3 G60.8 G62.8
MeSH D010523
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Dunnevezelneuropathie is een vorm van polyneuropathie. Dunne zenuwvezels zijn de zenuwvezels vlak onder de huid, een beschadiging van deze vezels zorgt voor een afwijkende gevoelswaarneming. De symptomen beginnen vaak in de voeten en onderbenen en breiden zich uit naar andere delen van het lichaam, met name naar de handen en armen.

Symptomen[bewerken]

De symptomen van dunnevezelneuropathie zijn: ongevoeligheid voor warmte en/of kou, tintelingen, doof of koud gevoel, brandend gevoel, prikkelingen (bijvoorbeeld het 'prikkeldraadgevoel' dat kinderen elkaar nog wel eens geven), spierzwakte, krampen, schietende of stekende pijn, allodynie (verschijnsel waarbij niet-pijnlijke prikkels als pijnlijk worden ervaren), intolerantie voor dekens op de benen en autonome symptomen zoals een veranderd transpiratiepatroon, facial flushing (bloedstuwing naar het hoofd), droge ogen of mond, erectiestoornissen, orthostatische hypotensie (plotselinge bloeddrukdaling) of maag- en darmklachten. De pijn wordt vaak omschreven als een ijspriem die in de botten prikt, als een elektrische schok, of als lopen op glasscherven. In het algemeen is de gevoelswaarneming verstoord, waardoor prikkels of gebeurtenissen worden ervaren die er niet zijn, zoals een steek van een insect, een snee in de huid, een blauwe plek of het gevoel dat er een injectie wordt gegeven. Soms verliest iemand juist het vermogen om pijn te voelen, waardoor een verwonding in de huid of een bloeding niet wordt opmerkt.

Diagnose[bewerken]

De diagnose dunnevezelneuropathie kan gesteld worden op basis van het klinisch beeld (de klachten), gecombineerd met een niet-afwijkend EMG (Elektromyografie) en een afwijkend huidbiopt. In het huidbiopt wordt dan een verminderd aantal dunne zenuwvezels aangetroffen. Soms wordt ook een temperatuurdrempelonderzoek of een autonoom functieonderzoek gedaan.

Oorzaak en behandeling[bewerken]

De oorzaak van dunnevezelneuropathie kan heel divers zijn. Het komt vaak voor als complicatie bij diabetes mellitus, alcoholisme, een gebrek of juist overschot aan bepaalde vitaminen en een aantal bloedziekten (bijvoorbeeld vasculitis) en autoimmuunziekten (bijvoorbeeld sarcoïdose en syndroom van Sjögren).

De behandeling van de dunnevezelneuropathie zal in deze gevallen bestaan uit het wegnemen of verminderen van de oorzaak. Bij een groot deel van de patiënten wordt echter geen oorzaak gevonden; er is dan sprake van een idiopathische (zonder bekende oorzaak) dunnevezelneuropathie. De behandeling zal in dit geval uitsluitend bestaan uit pijnbestrijding (bijvoorbeeld Lyrica).

Recent is bij een deel van de patiënten waarbij geen onderliggende oorzaak voor de dunnevezelneuropathie werd gevonden, een afwijking in het SCN9A-gen aangetoond. Dit leidt tot een afwijkend natriumkanaal, met als gevolg een verhoogde prikkelbaarheid van de zenuwen. Het verloop van de ziekte is nog onbekend. In Nederland is het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) gespecialiseerd in onderzoek naar en behandeling van dunnevezelneuropathie.

Referenties[bewerken]

  1. Website academisch ziekenhuis Maastricht (azM/MUMC+) met informatie over dunnevezel-neuropathie [1]
  2. Website Vereniging Spierziekten Nederland [2]
  3. Engelstalige Wikipedia over dunnevezelneuropathie [3]