Dusty Springfield

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dusty Springfield
Dusty Springfield in 1967
Dusty Springfield in 1967
Algemene informatie
Volledige naam Mary Isabel Catherine Bernadette O'Brien
Bijnaam The Queen of White Soul
Geboren 16 april 1939 te Londen
Overleden 2 maart 1999 te Oxfordshire
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Werk
Genre(s) popmuziek, soul
Beroep(en) zangeres
Act(s) The Lana Sisters (1959-1960)
The Springfields (1960-1963)
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Dusty Springfield OBE, artiestennaam van Mary Isabel Catherine Bernadette O'Brien (Hampstead (Londen), 16 april 1939Henley-on-Thames (Oxfordshire), 2 maart 1999), was een Brits zangeres. Ze was een van de populairste zangeressen uit de jaren zestig en kreeg de bijnaam The Queen of White Soul.[1][2]

Biografie[bewerken]

1960-1968[bewerken]

In 1960 vormde ze met Tom Springfield en Tim Feild (later vervangen door Mike Hurst) het trio The Springfields. Zij gingen in 1964 weer uit elkaar en Springfield begon aan haar solocarrière.

In 1966 scoorde ze in het Verenigd Koninkrijk een *1-hit met You Don't Have To Say You Love Me, waarvan ze de oorspronkelijke Italiaanse versie (Io Che Non Vivo (Senza Te) een jaar eerder hoorde tijdens haar deelname aan het San Remo-festival.

In 1967 nam Springfield The Look Of Love op voor de James Bondparodie Casino Royale.

Het in Memphis en New York opgenomen album Dusty in Memphis uit maart 1969 werd ten tijde van de uitgave gunstig ontvangen door recensenten; Son Of A Preacher Man werd een hit, maar het album was in commercieel opzicht een grote teleurstelling.[3] Springfield bereikte er de 99ste plaats in de Verenigde Staten mee. Dusty in Memphis werd jaren later alsnog als klassieker beschouwd.[4] In 2004 plaatste het muziekblad Rolling Stone het album op de 89ste plaats in een lijst van de vijfhonderd beste albums.[5]

1969-1974[bewerken]

Springfield op bezoek in het Stedelijk Museum in 1968, poserend voor een reproductie van een schilderij van Vincent van Gogh.

In de jaren zeventig ging het bergafwaarts met de carrière van Springfield. Haar relatie liep op de klippen en de albums A Brand New Me (From Dusty... With Love) en Cameo leverden ondanks lovende kritieken geen succes op.

In 1973 nam ze de titelsong op voor de eerste twee afleveringen van de serie De Man van Zes Miljoen en begon ze aan een nieuwe plaat (Longing) te werken die gepland stond voor najaar 1974 maar nooit werd afgemaakt. Pas in 2001 verschenen de opnamen op de verzamelaar Beautiful Soul.

In januari 1974 werd het tien jaar oude Summer Is Over een bescheiden hit doordat Radio Veronica hem gebruikte bij acties voor het behoud van deze zeezender. Springfield was inmiddels ondergedoken in Los Angeles (ver weg van de Britse roddelpers) waar ze veertien jaar bleef wonen. Haar enige wapenfeiten in het midden van de jaren zeventig waren gastbijdragen aan albums van Elton John en Anne Murray onder het pseudoniem Gladys Thong.

1978-1999[bewerken]

Pas in 1978 kwam er weer nieuw materiaal; It Begins Again was opgenomen met de van Queen bekende producer Roy Thomas Baker en werd in Engeland een top 50-notering. Opvolger Living Without Your Love uit 1979 deed het minder. Datzelfde jaar gaf Springfield zes concerten in New York en nam ze in Londen twee disco-getinte singles op; Baby Blue bleef steken op een 61e plaats en Your Love Still Bring Me To My Knees (uitgebracht in januari 1980) werd in 1981 een hit voor de Amerikaanse zangeres Marcia Hines.

In 1987 had Springfield eindelijk weer een hit; What Have I Done To Deserve This ?, een duet met de Pet Shop Boys. Deze samenwerking kreeg een vervolg; in 1989 op de single Nothing Has Been Proved (opgenomen voor de soundtrack van de film Scandal) en in 1990 op het album Reputation waarvoor ook Dan Hartman een paar nummers produceerde.

Begin 1994, tijdens de opnamen van haar laatste album (A Very Fine Love) in Nashville, werd Springfield ziek en vloog ze terug naar Engeland. Ze bleek borstkanker te hebben en kwam in 1999 te overlijden.

Springfields muziek was ook na haar overlijden nog van grote invloed op blanke soulzangeressen, zoals Duffy en wijlen Amy Winehouse.

Hitnoteringen[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
It begins again 04-03-1978 36 5
The collection 14-04-1990 36 8 Verzamelalbum
Reputation 21-07-1990 62 5
40 Original hits 17-05-2008 34 4 Verzamelalbum

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
I only want to be with you 1963 -
Stay awhile 1964 -
Wishin' and hopin' 1964 -
Losing you 1964 -
Summer is over 1964 -
I just don't know what to do with myself 1964 -
Your hurtin' kinda love 1965 -
In the middle of nowhere 1965 -
Some of your lovin' 1965 -
Little by little 1966 -
Going back 1966 -
All I see is you 1966 -
You don't have to say you love me 14-05-1966 27 10
What's it gonna be 04-11-1967 tip -
I close my eyes (And count to ten) 17-08-1968 tip -
Son-of-a-preacher man 21-12-1968 6 9
Don't forget about me 29-3-1969 tip - met Sweet Inspirations
Am I the same girl? 1969 -
How can I be sure? 1970 -
Summer is over 19-01-1974 tip13 -
What have I done to deserve this 29-08-1987 2 9 met Pet Shop Boys / Alarmschijf
Nothing has been proved 25-03-1989 18 6 Alarmschijf
In private 13-01-1990 9 9
Reputation 23-06-1990 tip12 -

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Goin' back - - - - - - - - 1671 - - - - - -
I close my eyes (and count to ten) 892 990 909 850 1171 1017 992 767 590 771 776 734 1028 1251 1447
I just don't know what to do with myself 1213 1137 1384 1781 1806 1863 1599 1492 1040 1414 1371 1289 1734 - -
Son of a preacher man 687 733 680 735 659 460 689 666 544 593 655 511 665 839 822
Summer is over 1180 836 1084 908 789 1185 1027 1051 1077 1019 1125 999 1282 1660 1602
The look of love - - - - - - - 1964 1935 - - - - - -
You don't have to say you love me 1135 980 1017 1460 1674 1291 1401 1135 1014 1192 1475 1221 1337 - 1829

Trivia[bewerken]

  • In 1964 was Springfield de eerste gaste in het legendarische Britse muziekprogramma Top of the Pops. In 1970 was ze ook de eerste artieste die (playbackend) een nummer uitvoerde in de Nederlandse variant AVRO's Toppop.
  • I Think It's Going To Rain Today en No Easy Way Down zijn te horen in het derde seizoen van de serie Gooische Vrouwen.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. BBC (3 maart 1999). "UK Obituary: Cancer claims 'White Queen of Soul'". Geraadpleegd op 12 november 2011.
  2. Boucher, Geoff (4 maart 1999). "Dusty Springfield; 'Queen of White Soul' Hailed as Pivotal Pop Figure". Los Angeles Times. Geraadpleegd op 12 november 2011.
  3. Hutcheon, David (2007). 1001 Albums You Must Hear Before You Die, p. 169. Uitg.: Quintet, ISBN 9781844033928.
  4. Unterberger, Richie. Dusty in Memphis - Dusty Springfield. Allmusic. Geraadpleegd op 12 november 2011. "It's truly a disc deserving of its classic status.".
  5. Rolling Stone (2004). 500 Greatest Albums: Dusty in Memphis - Dusty Springfield. Geraadpleegd op 12 november 2011.