Dwerggalerij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Maastricht, St Servaasbasiliek. Reliekentoning vanaf de dwerggalerij (Blokboek van St Servaas, ±1460)

Een dwerggalerij is een architectonische versiering in de romaanse bouwkunst.

De dwerggalerij bestaat uit een open arcade vlak onder de dakrand van een kerkgebouw. Meestal loopt de dwerggalerij om de apsis heen, soms ook om de hele oostpartij, een enkele keer in het westwerk of een ander deel van het gebouw. Hoewel voornamelijk bedoeld als versierend element, kan een dwerggalerij ook begaanbaar zijn. In Maastricht bijvoorbeeld werd de dwerggalerij van de Sint-Servaasbasiliek tijdens de middeleeuwse Heiligdomsvaarten gebruikt voor de toning van relieken aan de pelgrims die zich op het Vrijthof verzamelden. Ook de pas zeer laat (17e eeuw) gebouwde galerij van de abdij van Kornelimünster diende dat doel.

De dwerggalerij doet zich opmerkelijk genoeg niet in Frankrijk voor, maar wel bij romaanse kerken in Noord- en Midden-Italië en in het Duitse Rijnland. De dom en de beroemde scheve toren van Pisa hebben meervoudige dwerggalerijen. De oudste kerk in Duitsland met een dwerggalerij is de dom van Trier (±1050). Sommige kerken in Duitsland bezitten een open arcade, die zich niet volledig tot dwerggalerij heeft ontwikkeld (abdij van Corvey, dom van Minden, dom van Trier). De dom van Worms en de Sint-Gertrudiskerk in Nijvel bezitten meervoudige dwerggalerijen.

In Nederland en België komt de dwerggalerij vooral voor in het dal van de Maas (zie ook Maaslandse kunst). Voorbeelden zijn de genoemde kerken in Maastricht en Nijvel, de Munsterkerk in Roermond en de Sint-Pieterskerk in Sint-Truiden.

Voorbeelden van neoromaanse kerken met dwerggalerijen zijn de Kathedrale Basiliek Sint Bavo in Haarlem, de Boomkerk in Amsterdam, de kerk van het Sint-Michielscollege in Brussel, de Sint-Michielskerk in Antwerpen en de Sint-Hilariuskerk in Wevelgem.