e mineur
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| e mineur | ||||
| Voortekening | ||||
 |
||||
| Verwante toonaarden | ||||
| Parallelle toonaard | G majeur | |||
| Gelijknamige toonaard | E majeur | |||
| Dominante toonaard | b mineur | |||
| Subdominante toonaard | a mineur | |||
| Toonladder | ||||
| E - F♯ - G - A - B - C - D - E | ||||
|
||||
e mineur of e klein (afkorting: Em) is een toonsoort met als grondtoon E. De voortekening telt één kruis: Fis. Het is de parallelle toonaard van G majeur en heeft een eerder somber doch pathetisch karakter.
Er bestaan 3 mogelijke varianten van e mineur:
- Natuurlijke mineurtoonladder: E - F♯ - G - A - B - C - D - E
- Harmonische mineurladder: E - F♯ - G - A - B - C - D♯ - E
- Melodische mineurladder: E - F♯ - G - A - B - C(♯) - D(♯) - E
Bekende werken in e mineur [bewerken]
- Das wohltemperierte Klavier (prelude en fuga nr. 10) - Johann Sebastian Bach
- Symfonie nr. 44 (1772) - Joseph Haydn
- Vioolconcert (1838-1844) - Felix Mendelssohn Bartholdy
- Symfonie nr. 4 (1884-1885) - Johannes Brahms
- Symfonie nr. 5 (1898) - Pjotr Iljitsj Tsjaikovski
- Symfonie nr. 9 (1893) - Antonín Dvořák
- Symfonie nr. 1 (1898) - Jean Sibelius
- Symfonie nr. 7 (1904-1905) - Gustav Mahler
- Symfonie nr. 2 (1906-1907) - Sergej Rachmaninov
- Vocalise (1912) - Sergej Rachmaninov
- Celloconcert (1919) - Edward Elgar
- Symfonie nr. 10 (1953) - Dmitri Sjostakovitsj
| Toonaarden | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
