Ealdorman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een ealdorman is een term uit Angelsaksisch Engeland die gebruikt werd om de bestuurder van een gouw aan te duiden.[1]. Deze titel bleef in gebruik vanaf de 8e eeuw tot de Deense overheersing in de 11e eeuw,[2][3] De term ontstond in het Angelsaksische koninkrijk Wessex en verdween tijdens de regering van de Deense vorst Knoet, die de term verving door het Scandinavische eorl.[2]

Deze ealdormen hadden een zeer hoge status[3] en kwamen zeker in de 8e en 9e eeuw uit de directe kring rond de vorst.[1] Hun benoeming was echter niet erfelijk, zoals de vergelijkbare Frankische hertogen en graven na het einde van het Karolingische rijk,[3] maar een benoeming van de koning, die hen ook kon verwijderen van hun post.[1] Als bestuurder van een shire traden ze op als militair bevelhebber van de lokale militie, de fyrd, en als opperrechter.[4] Door deze grote macht kwam het voor dat enkele ealdormen zelf een claim op de troon ontwikkelden, zeker wanneer ze verwant waren met een lokale dynastie,[1] zoals gebeurde in Mercia in de 7e eeuw.[5]

De term zelf verdween tijdens de regering van Knoet, die wel de functie, als bestuurder van een shire, behield, maar er een nieuwe, Scandinavische, naam aan gaf; eorl.[2]

Noten[bewerken]

  1. a b c d F. Stenton, Anglo-Saxon England. Oxford, Oxford University Press, 1971, p. 305
  2. a b c F. Stenton, Anglo-Saxon England. Oxford, Oxford University Press, 1971, p. 414
  3. a b c G. Hindley, The Anglo-Saxons. Londen, Constable & Robinson Ltd, 2006, p. 219
  4. F. Stenton, Anglo-Saxon England. Oxford, Oxford University Press, 1971, p. 306
  5. G. Hindley, The Anglo-Saxons. Londen, Constable & Robinson Ltd, 2006, p. 96

Referenties[bewerken]

  • G. Hindley, The Anglo-Saxons. Londen, Constable & Robinson Ltd, 2006
  • F. Stenton, Anglo-Saxon England. Oxford, Oxford University Press, 1971